เเมวน้อย
1177 Words
จนเวลาเที่ยงคืน
เข็มนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือแกร่งบอกเวลาเที่ยงคืนตรง คาร์เตอร์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบเสื้อสูทที่พาดไว้บนพนักโซฟาขึ้นมาพาดบ่า ท่ามกลางความงุนงงของเพื่อนๆ ในกลุ่ม
"อ้าว ไอ้คาร์เตอร์ มึงจะรีบไปไหนวะ เพิ่งจะเที่ยงคืน ปกติมึงอยู่ยันผับปิดไม่ใช่เหรอ"
คริสท้วงขึ้นมา
"นั่นดิ หรือว่ามึงแอบซุกเด็กไว้ที่ไหนวะช่วงนี้ ถึงได้รีบกลับนัก"
มาวินหรี่ตามองเพื่อนอย่างจับผิด
คาร์เตอร์หันไปมองหน้ามาวินเพียงเสี้ยววินาที มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นมาอย่างมีเลศนัย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความหมายที่ทำให้คนฟังขนลุกซู่
"พอดีมี แมวน้อย ขี้พยศรอให้กลับไปปราบที่ห้องว่ ขืนกลับดึกเดี๋ยวจะแอบหนีออกจากกรงซะก่อน กูขอตัว"
พูดจบ มาเฟียหนุ่มก็เดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกไปจากห้อง VIP ทันที ทิ้งให้เพื่อนๆ นั่งมองหน้ากันด้วยความสงสัย โดยเฉพาะมาวินที่เกาหัวแกรกๆ
"แมวเหรอวะ? ตั้งแต่คบกันมากูไม่เคยเห็นมันเลี้ยงสัตว์เลยนี่หว่า สงสัยจะเหงาจัด"
มาวินพึมพำโดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่า แมวน้อย ที่เพื่อนพูดถึง คือน้องสาวสุดที่รักของตัวเอง
ณ เพนต์เฮาส์สุดหรูของคาร์เตอร์
ไฟในห้องนั่งเล่นถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟระย้า ร่างบางของมาเบลล์กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมเปอร์เซียหน้าโซฟาตัวใหญ่ บนโต๊ะกระจกเต็มไปด้วยเอกสารและไอแพดสำหรับทำโปรเจกต์จบที่เธอกองเอาไว้
หญิงสาวอยู่ในชุดที่ดูแล้วชวนให้คนมองเลือดกำเดาแทบพุ่ง เธอสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำตัวโคร่ง ของคาร์เตอร์ที่ยาวคลุมลงมาถึงต้นขา เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนและช่วงคอระหงที่ยังมีรอยแดงจางๆ ประดับอยู่
แกร๊ก...
เสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลทำเอามาเบลล์สะดุ้งสุดตัว เธอรีบเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบกับร่างสูงใหญ่ของเจ้าของห้องที่เพิ่งก้าวเข้ามา คาร์เตอร์ถอดสูทส่งให้คชา ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงสั่งให้ลูกน้องออกไป เมื่อประตูห้องปิดลงจนเหลือเพียงพวกเขาสองคน บรรยากาศภายในห้องก็พลันร้อนแรงขึ้นมาดื้อๆ
"พ... พี่คาร์เตอร์ กลับมาแล้วเหรอคะ"
มาเบลล์เอ่ยถามเสียงตะกุกตะกัก รีบดึงชายเสื้อเชิ้ตที่ร่นขึ้นไปให้ปิดหน้าขาตัวเอง
คาร์เตอร์ไม่ได้ตอบทันที นัยน์ตาคมกริบดุจเสือร้ายกวาดมองร่างบางในเสื้อเชิ้ตของเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ลำคอแกร่งลอบกลืนน้ำลายลงอย่างยากลำบาก ภาพของเธอในตอนนี้มันเย้ายวนและปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนของเขาได้ดีกว่าชุดเดรสรัดรูปตัวไหนๆ เสียอีก
ร่างสูงเดินเชื่องช้าเข้ามาหา ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกสองสามเม็ดเพื่อคลายความอึดอัด ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาด้านหลังเธอ
"ทำไมยังไม่นอน รอฉันอยู่หรือไง"
เสียงทุ้มพร่าเอ่ยถาม มือหนาเอื้อมไปม้วนปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าเธอเล่นเบาๆ
"บ... เบลล์ปั่นโปรเจกต์อยู่ค่ะ ใกล้จะเสร็จแล้ว"
เธอตอบไม่เต็มเสียงนัก กลิ่นวิสกี้ผสมกลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่โชยมาจากตัวเขาทำเอาเธอเสียสมาธิไปหมด
คาร์เตอร์ละสายตาจากใบหน้าหวาน หยิบสมาร์ตโฟนของตัวเองขึ้นมาเปิดดูอะไรบางอย่าง ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย
**"ทำไมไม่มีแจ้งเตือนบัตรเครดิตวันนี้เธอไม่ได้รูดบัตรที่ฉันให้ไปงั้นเหรอ"
น้ำเสียงของเขาเริ่มติดจะหงุดหงิด
"อ๋อ... เบลล์ไม่ได้ใช้น่ะค่ะ วันนี้ไปกินข้าวที่โรงอาหารคณะ มื้อละไม่กี่สิบบาท เบลล์ใช้เงินตัวเองจ่ายสะดวกกว่า อีกอย่าง เบลล์ก็ไม่ได้อยากได้อะไรด้วย"
. เธออธิบายอย่างพาซื่อ
แต่คำตอบนั้นกลับทำให้มาเฟียหนุ่มไม่สบอารมณ์ คาร์เตอร์โยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเสียงดัง ปึกทำเอามาเบลล์สะดุ้ง ร่างสูงโน้มตัวลงมาหา แขนแกร่งสอดเข้าใต้รักแร้แล้วช้อนตัวเธอขึ้นมานั่งแหมะอยู่บนตักกว้างของเขาอย่างง่ายดาย
"ว้าย! พี่คาร์เตอร์ ทำอะไรคะ ปล่อยเบลล์นะ"
มาเบลล์ดิ้นขลุกขลัก สองมือยันแผงอกกว้างเอาไว้
"ฉันเคยสั่งแล้วใช่ไหม ว่าห้ามใช้เงินของตัวเอง ให้ใช้เงินฉัน"
คาร์เตอร์กดเสียงต่ำ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตอย่างคาดคั้น
"หรือที่พูดไปมันไม่เข้าหูฮะ มาเบลล์"
"ก็เบลล์ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินนี่คะ เบลล์ไม่ใช่ผู้หญิงขายบริการนะ ที่จะต้องมาคอยผลาญเงินผู้ชายแลกกับการ... การ..."
เธอเถียงสู้ แต่พอถึงประโยคท้ายกลับพูดไม่ออก ใบหน้าหวานแดงก่ำ
"หึ..."
คาร์เตอร์แค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาบีบเค้นที่เอวคอดผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตเบาๆ
"เธอไม่ใช่ผู้หญิงขายบริการแต่เธอคืผู้หญิงของฉันหน้าที่ของเธอคือใช้เงินที่ฉันหามาให้ และทำตัวให้น่ารักเวลาที่ฉันกลับมาเหนื่อยๆ..."
นิ้วเรียวยาวเชยคางมนขึ้นมา ริมฝีปากหยักกดจูบลงบนกลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ เป็นจูบที่ทั้งลงทัณฑ์คนดื้อรั้นและเรียกร้องสิทธิ์ความเป็นเจ้าของในเวลาเดียวกัน มาเบลล์หลับตาปี๋ เผลอจิกเล็บลงบนไหล่กว้างเพื่อระบายความหวามไหวที่เขามอบให้
เมื่อพอใจ คาร์เตอร์ก็ยอมถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง สายตาคมเลื่อนต่ำลงไปมองคอเสื้อเชิ้ตที่ร่นจนเห็นลาดไหล่เนียน
"แล้วไอ้เสื้อตัวนี้ใครอนุญาตให้เอามาใส่"
"ก... ก็เสื้อผ้าเบลล์มีแค่นิดเดียวนี่คะ เบลล์ยังไม่ได้กลับไปเก็บของที่บ้านเลย ก็เลย ยืมเสื้อพี่มาใส่ใส่นอนแก้ขัดไปก่อน"
เธอตอบเสียงแผ่ว หลบสายตาร้อนแรงที่จ้องมองมา
"รู้หรือเปล่า ว่าผู้ชายเขาถือกันว่าผู้หญิงที่ใส่เสื้อเชิ้ตของเขา คือผู้หญิงที่เพิ่งลุกมาจากเตียงของเขาน่ะ"
น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบชิดริมหู คาร์เตอร์ไม่รอให้เธอได้ประท้วง ท่อนแขนแกร่งตวัดอุ้มร่างบางในท่าเจ้าสาว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเดินตรงไปยังห้องนอนกว้างขวางทันที
"อ๊ะ พี่คาร์เตอร์ ปล่อยเบลล์ลงนะคะ โปรเจกต์เบลล์ยังไม่เสร็จเลย"
" โปรเจกต์เอาไว้ทำพรุ่งนี้ตอนนี้มาเอากับพี่ก่อน "
มาเฟียหนุ่มเตะประตูห้องนอนให้เปิดออก ก่อนจะโยนร่างนุ่มนิ่มลงบนเตียงคิงไซส์ แล้วตามลงไปทาบทับกักขังเธอไว้อย่างรวดเร็ว
"แต่คืนนี้ เธอต้องมาทำหน้าที่แฟนชดเชยที่กล้าขัดคำสั่งฉันเรื่องบัตรเครดิตก่อน"
- Writer
