ยัยตัวร้ายลวงรักนายมาเฟีย

เด็กของคาร์เตอร์

แผ่นหลังบางสัมผัสกับฟูกนุ่มยวบลงไปตามน้ำหนักตัวที่ถูกกดทับ มาเบลล์เบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยยิ้มร้ายกาจของมาเฟียหนุ่มที่คร่อมอยู่เหนือร่าง เสื้อเชิ้ตสีดำตัวโคร่งที่เธอใส่มันร่นขึ้นไปจนถึงไหนต่อไหน เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนที่กำลังสั่นระริกอยู่ใต้ร่างแกร่ง

"พี่คาร์เตอร์... พรุ่งนี้เบลล์มีเรียนเช้านะคะ"

เธอพยายามหาข้ออ้าง เสียงหวานสั่นพร่าเมื่อฝ่ามือร้อนจัดสอดเข้ามาใต้ชายเสื้อ ลูบไล้ต้นขาด้านในอย่างจาบจ้วง

"ก็ตื่นไปเรียนให้ไหวสิฉันไม่ทำเธอถึงตายหรอก "

คาร์เตอร์ตอบหน้าตาย นัยน์ตาคมกริบทอดมองดวงหน้าจิ้มลิ้มที่แดงก่ำไปถึงใบหู

"แต่คืนนี้ เด็กดื้อที่ขัดคำสั่งมาเฟีย ต้องโดนทำโทษให้เข็ด"

พูดจบ ริมฝีปากหยักก็โฉบลงมาบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างดุดันและเอาแต่ใจ เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานราวกับคนหิวโหย มาเบลล์พยายามเบือนหน้าหนี แต่ฝ่ามือใหญ่ก็ล็อกท้ายทอยเธอไว้แน่น บังคับให้รับจูบที่ทั้งลึกล้ำและเรียกร้องจนเธอแทบขาดอากาศหายใจ

กลิ่นวิสกี้จางๆ ผสมกับกลิ่นมินต์เย็นๆ คละคลุ้งไปทั่วโพรงปาก สัมผัสที่เหนือชั้นและเจนจัดของเขาหลอมละลายเรี่ยวแรงของคนใต้ร่างจนหมดสิ้น สองมือเล็กที่เคยผลักไสแผงอกกว้าง ค่อยๆ เปลี่ยนมาขยุ้มคอเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นเพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยว

คาร์เตอร์ถอนริมฝีปากออกช้าๆ มองดูผลงานตัวเองด้วยแววตาพึงพอใจ ริมฝีปากอวบอิ่มที่บวมเจ่อเผยอหอบหายใจกอบโกยอากาศเข้าปอด

มือหนาเลื่อนขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เธอใส่อยู่ออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น

"รู้ไหมว่าตอนที่ฉันเปิดประตูเข้ามาเห็นเธอใส่เสื้อตัวนี้"

เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหู ขณะที่ปลายจมูกโด่งซุกไซ้ไปตามซอกคอหอมกรุ่น สูดดมความหอมหวานราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว

"ฉันแทบอยากจะฉีกมันทิ้ง แล้วจับเธอกดลงตรงโซฟานั่นซะให้รู้แล้วรู้รอด"

"อ๊ะ.. พี่คาร์เตอร์..."

มาเบลล์หลุดเสียงครางเครือเมื่อริมฝีปากร้อนจัดฝากรอยรักสีเม้มแดงไว้ที่ลาดไหล่เนียน ทับรอยเดิมที่เพิ่งจะจางลงไปไม่เท่าไหร่

"บอกฉันมาพรุ่งนี้จะยอมใช้บัตรที่ฉันให้ไปไหม"

เขาถามเสียงพร่า ขณะที่ปลายนิ้วร้ายกาจกำลังสะกิดยอดปทุมถันผ่านบราเซียตัวบางจนคนใต้ร่างสะดุ้งเฮือก

"ยะ ยอมแล้วค่ะ จะยอมใช้แล้ว... อื้อ"

"ดีมาก..."

เสื้อเชิ้ตสีดำถูกโยนทิ้งไปที่พื้นห้องอย่างไม่ไยดี ตามด้วยปราการชิ้นสุดท้ายที่ถูกปลดเปลื้องออกอย่างรวดเร็ว คาร์เตอร์ไม่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่า ร่างสูงใหญ่ถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด เผยให้เห็นเรือนกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักอันตรายที่ดูน่าเกรงขาม เเกนกายใหญ่ที่เเข็งตัวพร้อมเข้าไปในตัวเธอ มันก็ช่างดูน่ากลัวซะเหลือเกิน

มาเฟียหนุ่มขยับเข้าหาเรือนร่างงดงามที่เปลือยเปล่า บทลงโทษที่ทั้งดุดันและเร่าร้อนเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ความหิวกระหายของราชสีห์หนุ่มที่เพิ่งได้ลิ้มรสเนื้อหวานๆ เป็นครั้งแรก ดูเหมือนจะไม่มีทีท่าว่าจะลดลงเลยแม้แต่น้อย เขาสอนให้เธอรู้จัก รสรักที่มันทั้งจุก ทั้งเสียว จนเธอถึงกับร้องครางร่า ..

" อ้ะ อ้ะ อ๊ายย พี่คาร์เตอร์เบาหน่อยเบลล์จุกนะ "

เสียงครางหวานหูผสานกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังระงมไปทั่วห้องเพนต์เฮาส์ คาร์เตอร์ตักตวงความหอมหวานจากร่างเล็กครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับคนเสพติด ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ชั่วโมงมาเฟียกินเด็กคนนี้ก็ยังคงเรียกร้องและกลืนกินเธออย่างตะกละตะกลาม จนกระทั่งร่างบางสลบไสลคาอกแกร่งไปเพราะความเหนื่อยล้า

เช้าวันรุ่งขึ้น

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนหรู มาเบลล์ขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดร้าวไปทั้งร่างราวกับถูกแยกชิ้นส่วน เธอพยายามลืมตาขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่เห็นคือแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนบางๆ ซึ่งเป็นผลงานจากเล็บของเธอเองเมื่อคืน

หญิงสาวลอบกลืนน้ำลาย สัมผัสได้ถึงท่อนแขนแกร่งที่ยังคงกอดรัดเอวเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก เธอค่อยๆ ขยับตัวหมายจะลุกไปอาบน้ำ แต่เพียงแค่ขยับนิดเดียว คนที่คิดว่าหลับสนิทกลับรั้งร่างเธอเข้าไปกอดจนจมอก

"จะไปไหน.."

เสียงทุ้มติดจะงัวเงียดังขึ้นเหนือหัว

" เบลล์จะไปอาบน้ำค่ะ วันนี้มีเรียนตอนสิบโมง

เธอตอบเสียงอู้อี้ ซุกหน้าอยู่กับแผงอกอุ่นๆ

คาร์เตอร์ลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคมกริบก้มมองคนในอ้อมแขนที่ทำหน้ามุ่ย ก่อนจะกดจูบหนักๆ ลงบนกลุ่มผมหอมนุ่ม

"เดี๋ยวพี่ไปส่งเอง"

เขาสั่งสั้นๆ ก่อนจะยอมคลายอ้อมกอดให้ร่างบางลุกขึ้นไปจัดการตัวเอง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา มาเบลล์เดินออกมาจากห้องน้ำในชุดนักศึกษาที่เรียบร้อยมิดชิดกว่าปกติเพื่อปกปิดร่องรอยทั่วร่าง เธอเห็นคาร์เตอร์ในชุดสูทสีเข้มเต็มยศยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียงห้องนั่งเล่น ท่าทางของเขาดูทรงอำนาจและน่าเกรงขามต่างจากผู้ชายจอมหื่นเมื่อคืนลิบลับ

เมื่อเห็นเธอเดินออกมา คาร์เตอร์ก็ขยี้ก้นบุหรี่ทิ้ง เดินตรงเข้ามาหาแล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสูท หยิบ กุญแจรถซูเปอร์คาร์คันหรู และ คีย์การ์ดเพนต์เฮาส์ยัดใส่มือเธอ

"นี่อะไรคะ"

เธอถามหน้าตาตื่น

"กุญแจรถ เอาไว้ขับไปมหา'ลัย จะได้ไม่ต้องไปเบียดกับใคร ส่วนคีย์การ์ดก็เอาไว้เข้าห้องเผื่อฉันไม่อยู่"

เขาตอบหน้าตาย

"แต่เบลล์ขับซูเปอร์คาร์ไม่เป็นนะคะ แล้วถ้าขับไปคนในคณะต้องแตกตื่นแน่ๆ อีกอย่างเบลล์อยากขับรถอีโคคาร์คันเดิมของเบลล์มากกว่า"

เธอรีบปฏิเสธ

คาร์เตอร์หรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาเริ่มฉายแววขัดใจ "รถคันเก่าของเธอไอ้วินมันเอาไปตรวจเช็กสภาพที่อู่ ไม่ใช่หรือไง จะเอาอะไรขับไปเรียน"

"ก... ก็เดี๋ยวเบลล์นั่งแท็กซี่ไปก็ได้ค่ะ สบายมาก"

"ผู้หญิงของคาร์เตอร์ ไม่นั่งแท็กซี่"

น้ำเสียงของเขาเฉียบขาดและสั่งการ

"ถ้าขับซูเปอร์คาร์ไม่เป็น งั้นฉันจะให้คชาขับรถไปส่งและรอรับกลับห้ามปฏิเสธ ไม่งั้นฉันจะอุ้มเธอไปส่งถึงโต๊ะเรียนด้วยตัวเอง"

เจอคำขู่ขั้นเด็ดขาดเข้าไป มาเบลล์ถึงกับหุบปากฉับ ยอมเก็บคีย์การ์ดใส่กระเป๋าแล้วเดินตามหลังมาเฟียจอมเผด็จการออกจากห้องไปอย่างจำยอม

และแน่นอนว่า ทันทีที่รถ คันหรูที่มีบอดี้การ์ดชุดดำขับมาจอดเทียบหน้าคณะบริหารธุรกิจ สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่มาเบลล์ราวกับเธอเป็นซุปเปอร์สตาร์ ยิ่งเมื่อเห็นรอยยิ้มร้ายกาจของมาเฟียหนุ่มที่หล่อสุดๆที่ลดกระจกลงมามองส่งเธอ เสียงซุบซิบนินทาก็ดังระงมไปทั่วทั้งคณะ