Kapı usulca kapanırken evin içinde derin bir sessizlik kaldı.. Elif hâlâ kanepenin üzerinde oturuyordu.. Bakışları kapıya kilitlenmişti.. Sanki Kaan biraz önce çıkıp gitmemiş de hâlâ karşısında oturuyor, söylediği her cümleyi tekrar ediyordu.
"Seni seviyorum Elif'im..."
Bu söz kulaklarında durmadan yankılanıyordu. Yıllarca hayalini kurduğu, sonra gerçekleşmeyeceğine inanıp kalbinin en derin yerine gömdüğü o iki kelime... Bugün gerçekten söylenmişti.
Hem de Kaan'ın ağzından...
Elif yavaşça gözlerini kapattı. Yanaklarından süzülen yaşlar durmamıştı.
Ama bu defa gözyaşlarının sebebi eskisi gibi yalnızca acı değildi.. İçinde birbirine karışmış onlarca duygu vardı.
Şaşkınlık.... Öfke.... Özlem....Sevinç...
Kırgınlık.... Ve hâlâ tam olarak güvenemediği bir umut.... İki elini yüzüne kapatt
