Alev, merdivenlerin başında birkaç saniye boyunca öylece durdu.
Kalbi göğsüne vuruyordu.
Bembeyaz çiçeklerle süslenmiş salon, kristal avizelerin altında adeta ışıldıyordu. İnsanlar kendi aralarında alçak sesle konuşuyor, salonda hafif bir müzik yankılanıyordu.. Ama Alev hiçbirini duymuyordu.. Sadece kendi kalbinin sesini duyuyordu.. Bakışları istemsizce aşağı kaydı.
Ve onu gördü.. Ateş...
Nikâh masasının birkaç metre ilerisinde duruyordu.
Siyah takım elbisesi kusursuz görünüyordu. Geniş omuzları, sert yüz hatları ve her zamanki o soğuk duruşuyla salondaki herkesten ayrılıyordu. Üstelik salondaki bazı kadınlar ona bakmaktan çekinmedikleri gibi evlenmesini üzildüklerini açık açık gösteriyorlardı..
Tam o sırada Ateş başını kaldırdı.
Bakışları merdivenlerin başındaki Alev'e kilitlendi..
