TRUST ME BABY

Chapter 2

TWO

W: Strong languages!

CHAPTER 2

~Xiamara Fhoebe Latrielle

FLASHBACK (about what happened to xiamel)

"WHAT happend? Where is she?!" pasigaw na tanong ko. Kanina pa ako hindi mapakali habang sapo ang sentido.

"I don't know malcolm, bigla na lang siyang nawala."

"Fvck! I can kill a person when something bad happens to her!"

Since she was missing last night, I visited her last night at her house dahil susunduin ko siya but I did not find her here. I called her a few times but she did not answer. I felt scared and nervous.

Maybe something bad happened to her. s**t!

"Hindi ko siya matrack kiel, but I will not stop until I can track her device." sabi ni aspen.

"What if wala siyang dala na kahit ano?" si andrè na katulong ni aspen. Nagtiim-bagang ko siyang tiningnan.

"Just do your job Lancaster!" galit na sigaw ko sa kaibigan.

Ilang minuto ay napatigil kaming lahat ng tumunog ang telepono ko. Agad ko yung kinuha at nagbabakasakaling ang girlfriend ko yun.

Unknown number.

"Hello? Who's this?" Nagkatinginan kaming magkakaibigan habang naghihintay ng sagot sa kabilang linya.

"Babe..."

Oh god! My baby! I finally heard her voice.

"s**t! Where are you baby?! I've been looking for you for a while, Why did you change your number? Are you okay?" sunod-sunod kong tanong, hindi pa rin ako mapakali pero nakahinga na ng maluwag.

"Uhm...I'm okay, y-you don't have to find m-me," she coldly said, pinilig ko ang ulo dahil sa malamig na boses nito.

"What?! Baby...I'm worry about you,where are you? Ayos ka lang ba?" nag-aalalang tanong ko.

"A-ayos lang ako b-babe, I'm s-so sorry."

"You don't have to s-"

"I'm b-breaking up w-with you.." my shoulder dropped and seemed to punch my chest. Tumawa ako ng pagak.

"Y-You're just kidding right?" I stammered a question, tears welled up in my eyes and I felt my friends tapping me.

"I'm serious, I-I'm so sorry k-kiel..I don't l-love you anymore."

She's not serious right? Fvck! S-She love me, she love me...No! I don't want too! Hindi ko kaya!

Mahal na mahal ko siya, hindi ko tatanggaping makipaghiwalay lang siya sakin.

I was totally shocked when I heard a moaned. Tuluyan nang tumulo ang luha ko.

"Fvck!!! W-What's that?!" nangangatal na usal ko. Tumayo ako sa pagkakaupo at lumabas sa rest house.

"Fvck her! She cheated on me!"I hissed.

"Nakikipagtalik siya ngayon sa iba." nilingon ko kaagad si Dustin ng marinig ang boses niya. Galit ang mukha kong sinalubong ito habang lumuluha.

"Dump man! Shut up!"

"Sorry..."

"How did she do that to me? How was she able to break up with me just because of s*x!" galit na galit na sigaw ko.

DAYS have passed but I could not forget about what happend. Hindi ko alam kung bakit niya nagawa sakin yun. Anong rason? I love her damn much at kahit kailan hindi ako nagkulang ng pagmamahal sa kanya.

Those grunts stuck in my mind and served as pain to me.

I thought she had a good reason for breaking up with me. But f**k! It's just a s*x, kaya kong ibigay yun sakanya, pero nirespeto ko siya. Nirespeto ko siya bilang babae, bilang girlfriend ko.

And a while I just felt my tears dripping down on my cheeks.

END OF FLASHBACK

XIAMARA POV

"Aba hijo...kanina kapa ba diyan?" halos magtalbugan siguro ang puso ko ng makasalubong namin siya sa mismong pinto ng bahay.

He was wearing a cargo shorts and a simple white shirt. It is very simple but it's look good on him. Isa sa mga nagustuhan ko sa kanya.

"Hindi pa naman po," sagot niya.

Kinabahan ako lalo ng balingan niya ako. Pinagsuot ako ni manang ng skinny jeans na tinernuhan ng sando, pero nagpapasalamat pa rin ako at hindi masyadong tambad ang aking dibdib. Siguradong ayaw ni kiel na nakikita akong nagsusuot ng ganto. Masyado siyang possessive.

"Pasensya kana ha, pinilit ko pa kasi 'tong si xia na magsuot ng ganito."

Nag-init ang mukha ko dahil sa sinabi ni manang. Napayuko ako at nagkukutkot ng daliri. As we walked I could not help but feel nervous, because he was just behind us and he was watching us from behind.

"I-I'm sorry, napilitan lang talaga ako na magsuot nito," biglang usal ko ng kaming dalawa na lang ang naiwan sa labas. Nauna na kasing sumakay ng sasakyan si Manang.

Lumingon siya sakin habang magkasalubong ang mga kilay.

"The hell I care? I don't care if you wear that, ano ba kita?" Biglang sumidhi ang kirot sa puso ko. Napayuko ako.

Ba't pa nga pala ako nagpapaalam sakanya kung anong sinusuot ko? Hindi na siya yung boyfriend ko dati. Iba na ang trato niya sakin ngayon.

Kung dati ay masyado siyang protektado sakin, na minsan ay dapat pang may permiso mula sakanya. Kung pano ko makita ang pag-tiim bagang niya at pagdilim ng mukha dahil sa mga mata ng lalaking nakamasid sakin. But now, I'm just a nobody. Hindi na ako nageexist sa buhay niya.

"Get in! Anong akala mo, na pagbubuksan pa kita ng pinto?"

Kung hindi pa siya nagsalita ay hindi ko na namalayan na nakatayo pa rin pala ako ng ilang minuto sa labas.

"I-I'm sorry." I just said and leaned over to the car door. I just heard him murmured and also went to the other side of the car.

Tahimik lang ang buong byahe at bihira lang naman ako magsalita dahil sa tuwing magtatanong si kiel ay si Manang na ang sumasagot.

Sa parking lot niya kami binaba, konting lakad lang naman ay makakapasok na kami ng mall.

"Salamat hijo...sasakay na lang kami ng jeep mamaya, salamat ulit sa paghatid." si manang. Nanatili na lang akong tahimik sa tabi at nakikinig na lamang sa usapan.

"Di po ba masyadong delikado kung sasakay kayo ng jeep, baka gabihin po kayo." tumungin siya sakin at umiwas rin kaagad.

"Hindi naman, ayos lang at baka may lakad kapa ngayon ay makaabala pa kami sayo."

"Sige po, Ingat kayo...I'm leaving." tumango na lang rin ako, para magbigay galang dahil siya ang amo ko.

Inalalayan ko si Manang sa paglalakad sa ilang palapag ng hagdan. Masyado na rin siyang mahina dahil may edad na.

"Napakabait talaga ng batang yon!" Nausal niya at nakangiting tumingin sakin.

"O-Opo,"

Nag-grocery muna kami ni manang. Inuna namin yung mga pagkain bago sa ibang produkto na dapat bilhin.

Ilang oras pagkatapos namin maggrocery, the sky seemed cloudy. Sigurado akong aabutin kami ng ulan. Maybe itwould be better for Manang to be the first to carry the light bags, and I will be the next to carry the relatively heavy bags.

"Mauna na po kayo manang, kaya ko naman po ang sarili ko." nausal ko habang naghihintay kami ng sasakyan.

Punuan ang mga jeep na kadalasan ay isa lamang ang pwedeng makasakay. Isang payong lang ang dala namin at kay Manang na lang yun dahil baka abutan siya ng ulan kapag nakarating ng village.

"Sigurado kaba hija, baka abutan ka ng ulan?" I nodded at tsaka ngumiti.

"Ayos lang manang, madali lang po 'to."

"Sige, mag-iingat ka." sakto namang may tumigil na sasakyan at pinauna ko na siyang sumakay. Tumango pa ako rito para sabihing ayos lang ako.

"GHAD, sobrang tagal." reklamo ko habang nag-aabang parin ng sasakyan. Rinig ko na ang pagkulog at sobrang makulimlim na rin ng langit.

Ilang minuto pa ay naghiyawan ang mga tao at nagsitakbuhan para sumilong. Tinakbo ko ang waiting area at nakipagsiksikan sa iba para lang makasilong.

"Sobrang sama ng panahon." I heard some whispers from those next to me.

The rain got heavier and the passengers had a hard time getting on the jeep.

Kahit papano ay hindi ko maiwasang kabahan parin, nagmamasid-masid pa rin naman ako. Malay ko bang may nakasunod na pala sakin.

Hindi ko na kaya. I'm tired.

Sa wakas, nakasakay naman ako ng maayos. Nabasa nga lang ako dahil sa ilang dipa ng layo bago makapunta sa gate ng village.

"Ma'am! Eto po payong!" sabi ng guard na nakabantay sa village. Inabutan ako nito ng payong kaya tinggap ko naman.

"Thank you po, Manong."

"Ingat po kayo, Ma'am." tumango naman ako tsaka nagpaalam na maglakad.

Malayo-layo ang bahay nila Kiel sa kabuuan ng village. Naglakad ako habang bitbit ang ilang bag ng pinamili kanina. Basang-basa na ang suot ko at mukhang magkakasakit nga siguro ako.

"Ay jusko po hija!" salubong na usal ni Manang ng siya ang sumalubong sakin sa tapat ng pinto. Inutusan niya ang ilang kasambahay na dalhin ang pinamili sa loob at inakay ako sa paglalakad.

"Basang-basa ka, baka magkasakit ka. Halika dito at ipagtitimpla kita ng tsaa," bahagya ko pang hinarang ang kamay ko na sinasabing hindi na kailangan.

"Wag na po manang, maliligo na 'ho ako."

"Aba'y hindi kaba nilalamig? Pumarito ka muna kahit ilang minuto lang." tango na lang ang naging sagot ko at sumunod sakanya.

Iginaya niya ako papuntang maids quarter tsaka inabutan ng tuwalya. Pinaghintay niya muna ako ng ilang saglit para sa hinahandang tsaa.

"Inumin mo 'to, pagkatapos ay maligo kana para dika magkaroon ng lagnat." usal ni manang ng makabalik.

"Opo..salamat, Manang.."

"Walang anuman, sa susunod ay dapat tumawag ka sakin para napasundo ka ni Ma'am kay Nestor," tumabi ito sakin at hinaplos ang buhok ko.

Naalala ko tuloy si Mommy.

"Pasensya na Manang, naiwan ko po kasi yung phone ko, ayos naman po ako. Nabasa lang dahil sa sobrang lakas ng ulan."

Tumango ito saakin at binalingan ang tsaa'ng hawak ko.

"Ubusin mo na yan para makaligo at makapagpahinga kana,"

Nagpaalam muna siya sakin dahil may aasikasuhin lang raw siya madali. Dinahan-dahan ko ang pag-inom ng tsaa dahil mainit-init pa ito.

Nagpaalam na ako ng maubos ang tsaa. I exited the mansion using the umbrella given by the guard earlier. A few minutes after I took a bath, as I was preparing what to wear I remembered what had happened earlier.

'Get in! anong akala mo, na pagbubuksan pa kita ng pinto? Ano ba kita?'

I was hurt and my heart hurt because of what he said. He was furious.

Kung kausapin niya 'man ako ay pabalang. Hindi ko siya masisisi dahil ako ang nakipaghiwalay. Pero ginawa ko lang naman yun nang may rason.

Ipinilig ko ang aking ulo para kalimutan ang nangyari. Nagbihis na ako at nahiga rin agad sa kama. Linggo ngayon kaya wala masyadong gagawin, baka ilang minuto nga ay pumunta na rito si Manang.

I woke up in the dark of the sky, I fell asleep. It was still raining outside and I saw manang lying on her bed.

I looked at my watch and it was about eight o'clock. I didn't bother to wake up manang and I just prepared the food myself.

KINABUKASAN parang sobrang bigat ng talukap ng aking mga mata. Pagmulat ko tumambad sakin si manang na hinahaplos ang noo ko.

What happened?

"Manang..." akma na sana akong babangon ng pigilan niya ako.

"Wag ka munang bumangon hija, jusko po nag-aalala ako say0 ng sobra."

"Ano pong n-nangyari?" naguguluhang tanong ko. Kahit papano ay ramdam ko ang init ng buong katawan ko.

"Inapoy ka ng lagnat kaninang madaling araw, nataranta ako kaya tinawag ko si Ma'am, nagpadala sila ng doktor, hindi ko maintindihan pero panay ang iyak mo habang may sinasabi, tinatawag mo rin ang pangalan ni Kiel," my forehead furrowed.

Wala akong maalala. Hindi ko alam kung bakit nangyari na naman yun sakin. Oo nakaranas na ako nito dati, mabuti na lang at nagising agad ako ni kuya xiann.

"P-Po?"

"Kumain ka muna nitong niluto ko para makainom kana ng gamot."

Sinubuan ako ni manang ng inihandang Chicken soup. Ngunit hindi ko pa rin maitatanggi ang takot ko. Natatakot ako na baka may malaman sila, hindi pwede yun...ayaw kong may madamay isa sa mga pamilya ni kiel.

"How are you na?" tanong ng mommy ni kiel ng bandang alas tres na ng hapon. Dumalaw ito sa bahay ni manang.

"A-Ayos lang po ako.."

"Di kaba nagtatake ng medicine? I'm sure may iniinom ka para diyan," tumango ako.

Meron akong gamot para dito, matagal na akong nagpatingin sa doctor dahil napapadalas ako nitong inaatake.

"Yes po meron....hindi ko lang po talaga akalain na s-susumpungin ako kagabi."

"Mmm, magpahinga ka muna hanggang sa gumaling ka." I nodded again, pinagmasdan ko siyang tumayo sa kama.

"By the way, I'm curious. Kilala muna ba si kiel before? Kung tawagin mo kasi siya kagabi ay parang nagkakilala na kayo ng matagal na," natigilan ako. Unti-unting nawala ang ngiti ko.

"Uhmm...ewan ko po Ma'am, siguro masyado l-lang po t-talaga akong nasobrahan kaya nasabi ko y-yung pangalan n-niya."

"Ahm okay...take care,"

Nakahinga ako ng maluwag ng tuluyan na siyang makaalis. Napahawak ako sa dibdib dahil sa kabang idinulot nito.

This is not the right time. Hindi pa ito ang tamang oras para malaman nila ang tungkol samin.

To be continued....