คนซ่าล่าผี

จ้าของร้านก๋วยเตี๋ยว​

ตอนที่ 2 ป้าเจ้าของร้านขายก๋วยเตี๊ยว

“ สวัสดีคะ คุณป้า หนูเอาเส้นเล็กน้ำตก ส่วนเพื่อนหนูเอาเส้นหมี่น้ำใสค่ะ “ หลังจากที่ทั้งสองคน เดินออกมาจากห้องพัก ระหว่างทางที่เดินทั้งคู่แทบจะไม่เห็นแม้แต่หมาสักตัวเลยเดินผ่านมาจะมีก็แต่ มอไซต์ หรือว่ารถสองแถวที่วิ่งผ่านไป ผ่านมาเท่านั้น แต่ก็ยังมีข้อดีหน่อยหนึ่ง เพราะเดินมาถึงปากซอยก็ยังมีร้านก๊วยเตี๊ยวเล็กๆแล้วก็ 7-11 ให้ทั้งสองคนได้ประทังชีวิต

“ ได้เลยจ๊ะแม่หนู // ว่าแต่หนูสองคนมาอยู่แถวนี้ใหม่เหรอจ๊ะ ป้าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย “ ป้าร้านก๋วยเตี๊ยวถามออกมา อย่างคนผู้กมิตรเผื่อว่าสองสาวจะได้มาเป็นลูกค้าประจำร้านของเธอ เอ็มมี่กับเจนนี่ที่ได้ยินแบบนั้น ทั้งคู่ก็ยิ้มหวานส่งให้ป้าเจ้าของร้าน ก่อนที่เอ็มมี่จะพูดออกมาอย่างคนไม่ได้คิดอะไรตามประสา คนมาอยู่ใหม่แล้วก็อยากมีคนรู้จักเอาไว้เผื่อวันใดวันหนึ่งได้พึ่งพาอาศัยกันได้

“ ใช่จ๊ะป้าหนูกับเพื่อนเพิ่งมาอยู่ที่นี้ใหม่จ๊ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ “ เอ็มมี่เธอยิ้มหวานพร้อมกับพูดออกมา อย่างเป็นมิตรแล้วก็ไร้เดียงสา ป้าเจ้าของร้านที่ทำก๋วยเตี๊ยวเสร็จเธอก็ยื่นส่งให้ลูกชายของเธอเพื่อเอามาเสริฟสองสาว พร้อมกับเธอที่เดินมานั่งเพื่อทำความรู้จัก

“ นี้จ๊ะก๋วยเตี๊ยว ทานให้อร่อยกันนะครับ “ หนุ่มหล่อในชุดธรรมดา มีผ้ากันเปื้นคุมร่างเอาไว้เพื่อไม่ให้เสื้อผ้าเลอะสกปรก แต่นั้นก็ไม่ทำให้ผู้ชายคนนี้ดูหล่อน้อยลงเลย

“ ขอบคุณค่ะพี่สุดหล่อ “ เอ็มมี่เธอยกมือไหว้ พร้อมกับพูดแซวชายที่เอาก๋วยเตี๊ยวมาเสริฟให้เธอกับเพื่อน อย่างคนไม่ได้คิดอะไร ด้วยความที่เธอเป็นคนคิดยังไงก็พูดแบบนั้น เธอเป็นคนชอบพูดแต่ไม่มีพิษมีภัยอะไรกับใคร แตกต่างจากเจนนี่เธอไม่ค่ยอพูดแต่ก็ไม่มีพิษมีภัยเช่นเดียวกัน แต่ก็ไม่ใช่ว่าเธอทั้งคู่จะไม่สู้คนเลย เพราะเธอเป็นถึงลูกนักมวยของหมู่บ้านอีกอย่างตอนแข่งกีฬาระดับจังหวัดทั้งคู่ก็ได้เหรียญทองมาครอง และนี้ก็คือเหตุผลว่าทำไมครอบครัวของเธอถึงได้ยอมให้สาวสวยตัวน้อยทั้งสองคนมาเรียนไกลถึงในเมืองกรุง

“ แหม่…แม่สาวน้อยน่ารักคนนี้ ปากหวานจังเลยนะจ๊ะ ว่าแต่หนูสองคนพักอยู่ที่ไหนกันจ๊ะป้าเห็นเดินมาจากทางนี้ “ ป้าเจ้าของร้าน เดินเข้ามานั่งโต๊ะเดียวกับเด็กสาว พร้อมกับชวนพูดคุยอย่างเป็นมิตร ด้วยความที่เด็กสาวทั้งคู่เป็นคนต่างจังหวัดเหมือนกันกับตนเอง อีกอย่างตอนนี้ร้านก๋วยเตี๊ยวของเธอก็ยังไม่มีลูกค้า เพราะ ยังหัวค่ำอยู่

ซูด…….

“ พวกเราอยู่ที่หอท้ายซอยนี่แหละคะป้า “ เอ็มมี่เธอสูดเส้นก๋วยเตี๊ยวเข้าไป พร้อมกับบอกกับป้าเจ้าของร้านไปว่าเธอกับเพื่อน พักอยู่ที่ไหน ป้าเจ้าของร้านก๋วยเตี๊ยวพอได้ยินว่าเด็กสาวทั้งสองคนนั้นพักอยู่ที่ไหน เธอก็ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะถามออกมาอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่า

“ อะไรนะ เมื่อกี่หนูว่าอะไรนะ “ ป้าเจ้าของร้านก๋วยเตี๊ยวถามขึ้นมาอีกครั้งแต่คราวนี้น้ำเสียงของเธอไม่ได้ถามออกมาด้วยน้ำเสียงธรรมดาเหมือนตอนแรก เพราะตอนนี้หน้าตาท่าทางของเธอมันดูตื่นตกใจอย่างกับว่าที่ ที่เด็กสาวทั้งสองอยู่นั้นจะไม่ใช่ที่ ที่ดีอะไร รวมทั้งลูกชายของเจ้าของร้านหนุ่มหล่อพอได้ยินที่แม่ตัวเองกับเด็กสาวทั้งสองคนพูดด้วยน้ำเสียงดังแบบนั้น เขาก็หันมามองอย่างสนใจก่อนจะเดินเข้ามาทางของลูกค้าอย่างให้ความสนใจ

“ มีอะไรรึเปล่าคะคุณป้า “ เจนนี่ที่นั่งกินอยู่เงียบๆ พอเธอเห็นสีหน้าตาตื่นของป้าเจ้าของร้านเธอก็เงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาที่มีแต่คำถามและก็ความประหลาดใจว่าทำไมป้าเจ้าของร้านถึงได้ดูตกใจมากมายขนาดนั้น ที่ได้ยินว่าเธอกับเพื่อนเธอทั้งสองคนอยู่ที่ไหน

“ นั้นสิคะป้ามีอะไรรึเปล่าคะ “ เอ็มมี่เธอก็ถามขึ้นมาสัมทับเพื่อนขึ้นมาอีกครั้ง อย่างแปลกประหลาดใจเช่นเดียวกับเพื่อนของตัวเอง

“ เมื่อกี่นี้หนูบอกว่าพักอยู่ที่ไหนนะ อย่าบอกนะว่าหอพัก อญุ่แล้วรวย “ ป้าเจ้าของร้านก๋วยเตี๊ยวถามออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น อีกทั้ง สีหน้าท่าทางของเธอมันก็บ่งบอกว่าตื่นกลัวมากกว่าตื่นเต้น เอ็มมี่กับเจนนี่ทั้งคู่หันมองหน้ากัน อย่างอัตโนมัติเหมือน กับว่ามีอะไรบางอย่างที่เธอทั้งสองยังไม่รู้

“ เอ้อ ใช่ค่ะ ว่าแต่มีอะไรรึเปล่าคะคุณป้า “ เจนนี่เธอถามป้าเจ้าของร้านขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยความสนใจแล้วก็อยากรู้ ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“ อ้าวหนูสองคนไม่รู้มาก่อนเบลยเหรอว่า หอพักมารวยนะ มีผี “ ป้าเจ้าของร้านก๋วยเตี๊ยวพอได้ยินอย่างแน่ชัด แจ่มแจง อย่างแดงแจ๊แล้วเธอก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงดังว่า ที่นั้นมีอะไร เจนนี่กับเอ็มมี่ที่ได้ยินแบบนั้นทั้งคู่ก็ถึงกับตกใจหันมามองหน้ากัน อย่างกับว่าเรื่องที่เธอได้ยินนั้น มันตจะเป็นเรื่องที่เหนื่อความคลาดหมาย

“ ผีเหรอคะ นี้ป้าหมายถึงหอพักที่พวกหนูอยู่ตอนนี้มีผีเหรอคะ “ เอ็มมี่เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นตกใจอย่างไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเรื่องที่เธอได้ยินนั้นจะเป็นเรื่องจริงและที่สำคัญเธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเจนนี่เธอจะไม่รู้ก่อนจะติดต่อขอเช่าที่นี้