Aziz ile konuşmamızı sonlandırdıktan sonra iç çekerek yatağa döndüm, uyumam gerektiğinin her ne kadar bilincinde olsam da ben, uyku benim ona ne kadar ihtiyacım olduğunun bilincinde değilmiş gibi davranıyordu. Yaklaşık olarak yarım saattir sanırım, yüzümde aptal bir gülümseme beliriyor, o gülümsemeyi alt dudağımı dişlerim arasına alarak engellemeye çalışıyor bir sağa bir sola dönerek uyumak için çaba harcıyordum. Amma velâkin nafile! Bir türlü gözüme girip de rahatlatmıyordu beni uyku denen ihtiyaç.
Yatakta bir o yana bir bu yana dönmeye devam ederken kasıklarımı zorlayan sancı ile aklım başıma geldi. Tabii ya! Sabahtan sonra bir daha tuvalet ihtiyacımı karşılamamıştım. İnsanoğlunun karşı koyamadığı şeyler listesinde tuvalet ihtiyacının en başta bulunduğunu da ilk keşfedişimdi o an.
Hi
