(Belinda POV)
"Isama mo na ako Maximus.." Lumuhod ako sa harapan niya. "Please? Mahal kita.. mahal na mahal," the tears start falling from my eyes.
Ngayon lang ako nag mahal ng ganito. At maubos man ako, gusto kong isugal lahat. "Kung hindi mo kayang ilaban, ako nalang."
"Bakit ba pinapahirapan mo sarili mo kung pwede naman maging madali ang lahat? Pwede namang sakaniya nalang. Giginhawa pa kayo ng Papa mo."
"Maximus 'yan ba tingin mo sakin? Mukang pera? Tingin mo ba talaga kaya kita na gustuhan dahil sa mayaman ka? Hindi! Hindi 'yon ang dahilan. At mas mahihirapan lang ako kapag 'yung pinili ko ay ang taong hindi ko naman kayang mahalin." Hindi siya sumagot. At sa mga segundo na 'to sumuko na ako. Wala naman na yatang pag-asa. Kahit anong paliwanag ko sakaniya wala lang naman sakan
