ตอนที่ 13 สมบัติที่ไม่มีสิทธิ์ขัดขืน
โถงใหญ่ยังเงียบงันราวโลงหิน มีเพียงเปลวไฟบนเชิงเทียนที่สั่นไหวตามแรงลมอ้อยอิ่งและกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ จากเหตุการณ์ก่อนหน้า พาขวัญยังนั่งสั่นระริกบนตักสูงใหญ่ ลมหายใจหอบสั้น น้ำตาไหลพรั่งพรูไม่หยุด
ราฟาเอลโน้มกายต่ำ แววตาคมกร้าวเย็นชาราวกับเหล็กกล้า
“ขย่มต่อสิ”
เธอส่ายหน้าแรง ๆ ผมยาวสะบัดรอบใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา
“พอแล้ว…ได้มั้ยคะ…ฮึก”
แต่คำวิงวอนถูกกลืนหายไปทันทีเมื่อฝ่ามือหนารั้งบั้นท้ายเล็กให้ขยับขึ้นลง กดร่องแคบลงมาบดทับท่อนเอ็นแข็งร้อนที่เสียบแน่นอยู่ภายใน
“หยุดทำไม…กลัวเหรอ?” เสียงกระซิบเย้ยหยันแนบหู
“ค…ค่ะ” เธอสั่นเสียงตอบทั้งสะอื้น
เขาแค่นหัวเราะต่ำ “เป็นแค่ของแถมแท้ ๆ ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อ…ก็ควรทำให้ฉันพอใจ”
มือแกร่งขยุ้มบั้นท้าย รั้งให้แก่นกายแข็งหนากระแทกสวนขึ้นรับทุกครั้งที่เธอถูกกดลงมา
ปึก! ปึก! ปึก!
เสียงกระแทกสะท้อนก้องไปทั่วห้
