รักต้องห้ามในคฤหาสน์มาเฟีย 5P

ตอนที่ 2 คฤหาสน์ เดอซูซา

เสียงเครื่องยนต์หรูแล่นฝ่าความเงียบกลางราตรี รถยนต์สีดำเงาวับเคลื่อนผ่านประตูเหล็กสูงตระหง่านของคฤหาสน์เดอ ซูซา สถานที่ที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่างโดยไม่ได้รับอนุญาต

เบาะหลังสุดของรถ หญิงสาวร่างบางนั่งตัวสั่นเทา ดวงตากลมโตที่บวมแดงจากการร้องไห้ทั้งคืนหลุบต่ำลงมองมือเล็กของตัวเองที่ถูกกอบกุมแน่นด้วยแรงของชายชุดดำ

พาขวัญ เด็กสาวอายุเพียงยี่สิบปี คนที่ไม่มีทั้งพ่อและแม่มาตั้งแต่จำความได้ ใช้ชีวิตอยู่กับป้าที่เปิดร้านคาราโอเกะเก่าโทรมในชุมชนแออัด เธอทำงานสารพัดทุกอย่างเพื่อแลกกับข้าวประทังชีวิต ทั้งล้างจาน เสิร์ฟโต๊ะ ไปจนถึงเก็บขวดเหล้าเมามาย แต่ไม่เคยคิดเลยว่าความธรรมดานั้นจะถูกทำลายลงในคืนเดียว

หนึ่งสัปดาห์ก่อน…

พาขวัญกำลังเก็บแก้วในห้องคาราโอเกะมืดทึบ กลิ่นแอลกอฮอล์ยังลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ เสียงประตูถูกผลักเปิดออก พร้อมเงาชายในชุดดำสามสี่คน ก่อนที่เธอจะทันตั้งตัว ปากก็ถูกปิดและร่างถูกลากออกไปกลางสายฝน ไร้คำอธิบาย ไม่มีใครยื่นมือช่วย แม้แต่ป้าที่เธอคิดว่าพึ่งพาได้ ยังหันหน้าหนีราวกับเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นและตอนนี้…เธอกลายเป็นเพียง ‘ของแถม’ ที่ถูกยัดเยียดให้ชายมาเฟียผู้ทรงอำนาจ

พาขวัญพยายามกอดตัวเองไว้แน่นเพื่อไม่ให้ร่างกายสั่นมากเกินไป แต่สายตาเย็นเฉียบของอันเดรที่สะท้อนในกระจกก็ทำให้เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก

รถจอดสนิทตรงลานกว้าง คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งตระหง่านราวกับปราสาทในเงามืด เสาแกะสลักสูงตระหง่าน ไฟสีทองส่องกระทบผนังหินอ่อนเย็นเยียบจนยิ่งดูน่าหวาดหวั่น

“ลงมาซะ”

เสียงทุ้มต่ำของอันเดรดังขึ้นเพียงสั้น ๆ แต่แฝงด้วยอำนาจบังคับ พาขวัญรีบก้าวลงจากรถ แม้ขาจะสั่นจนแทบไม่มีกำลัง เธอหลุบตาต่ำ ไม่กล้าสบสายตาลูกน้องที่ยืนเรียงแถวสองฝั่งเหมือนกำลังเฝ้ามองเหยื่อที่ถูกส่งเข้ากรง

หัวใจดวงเล็กเต้นแรง ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ชีวิตเธอจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว…

เสียงรองเท้าส้นเล็กกระทบพื้นหินอ่อนเบา ๆ ก้องไปทั่วโถงกว้าง แชนเดอเลียร์คริสตัลเหนือศีรษะส่องประกายระยิบระยับ ราวกับต้องการย้ำเตือนทุกลมหายใจว่าที่นี่คืออาณาจักรของชายผู้ครอบครองทั้งอำนาจ เงินตรา และชีวิตของผู้คนนับไม่ถ้วน

พาขวัญก้าวตามแรงจูงของอันเดร ร่างเล็กสั่นสะท้านดั่งลูกกวางที่ถูกผลักเข้าสู่กรงเหล็ก เธอไม่กล้าแม้แต่จะเหลียวมองซ้ายขวา เพราะตลอดแนวโถงนั้นเต็มไปด้วยชายฉกรรจ์ในชุดดำกว่าสามสิบชีวิต ทุกคู่ตามองตรงมาที่เธอ มองเหมือนกำลังประเมินสินค้าใหม่ ที่ถูกส่งเข้ามาในพื้นที่ต้องห้าม

ที่ปลายสุดของห้อง ราฟาเอลเอนกายอยู่บนเก้าอี้หนังขนาดใหญ่ดั่งราชันย์บนบัลลังก์ เขาไม่เอื้อนเอ่ยแม้แต่คำเดียว ทว่าลูกน้องนับสิบกลับยืนเรียงรายนิ่งสนิท ราวกับเพียงแค่ลมหายใจของเขาก็เพียงพอจะบัญชาทุกคนได้ทั้งห้อง

เพียงแค่ปลายนิ้วขยับ บรรยากาศรอบห้องก็เปลี่ยนไปทันที

เสียงพูดคุยเบาลงจนเหลือเพียงความเงียบหนักอึ้ง แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงนั้นมากพอจะทำให้ใครก็ตามแทบหายใจไม่ออก

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นอย่างเย็นเยียบ

“มานี่สิ”

คำพูดเพียงสองพยางค์กลับทำให้หัวใจพาขวัญเต้นสะดุด ร่างเล็กก้าวขาแทบไม่ออก แต่แรงบีบจากอันเดรบังคับให้เดินเข้าไปจนหยุดตรงหน้า ก่อนถูกกดให้นั่งคุกเข่าลงตรงปลายเท้า

สายตาคมกริบของราฟาเอลหรี่ลงเล็กน้อย กวาดมองร่างบางเหมือนกำลังประเมินราคา ไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นสมบัติที่ถูกส่งมาสู่มือเขา

“ชื่ออะไร?”

เสียงเรียบ แต่กลับกดทับหัวใจเธออย่างหนัก

“พะ…พาขวัญค่ะ” เสียงสั่นเครือ ดวงตาเอ่อคลอน้ำตา เธอก้มหน้าหลบ ไม่กล้าสบตานรกสีเทาคู่นั้น

ริมฝีปากหยักยกขึ้นเล็กน้อย ราฟาเอลเอนตัวพิงเก้าอี้ ท่าทีสบาย ๆ แต่กลับน่ากลัวกว่าการข่มขู่ตรง ๆ เสียอีก

“ยังไม่เคยโดนเอา?” คำถามถูกปล่อยออกมาเรียบง่าย ทว่ากรีดลึกยิ่งกว่าใบมีด

ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัด หัวใจเต้นถี่รัวจนแทบขาดห้วง

“เอ่อ…คะ…ค่ะ” เธอตอบเบาแทบเป็นเสียงกระซิบ

ความเงียบโรยตัวทั่วทั้งโถง ลูกน้องทุกคนก้มหน้า ไม่มีใครกล้าหายใจแรงเมื่อราฟาเอลยังคงนั่งนิ่ง

“ไปเรียกฟีลิกซ์มา ฝากจัดการให้เรียบร้อยด้วย…ฉันมีธุระ”

เงาเย็นของเขาลับหายไปจากโถงใหญ่ ทิ้งไว้เพียงความกดดันที่ยังคงกดทับจนพาขวัญแทบหายใจไม่ออก

อันเดร ก้าวเข้ามาข้างกาย เงาร่างสูงใหญ่บดบังร่างเล็กทันที มือหนาคว้าข้อมือเธอขึ้นจากพื้นโดยไม่ออกแรงมาก แต่แรงบีบนั้นแข็งพอจะทำให้เธอไม่มีทางดิ้นหลุด

“ลุกขึ้น” เสียงทุ้มต่ำกดดันลอดออกมาจากริมฝีปาก

พาขวัญรีบลุกขึ้นตามแรงฉุด ดวงตากลมเอ่อคลอน้ำตา เธอพยายามกลืนสะอื้น แต่ก็เผลอร้องออกมาเสียงสั่น

“คุณคะ…หนูถูกจับตัวมา…ได้โปรดช่วยหนูด้วยนะคะ”

เสียงนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง แต่ใบหน้าคมเข้มของอันเดรกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย แววตาคมเข้มเย็นเยียบ หันมาสบเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์

“เลือกเอา จะเป็นของคุณราฟาเอลเพียงคนเดียว หรือจะถูกส่งไปเป็นของคนเป็นร้อย”คำพูดนั้นเย็นชาจนขวัญเย็นยะเยือกไปถึงกระดูก เธอเบิกตากว้าง ตัวสั่นสะท้านเหมือนแรงกำแพงมืดกำลังกดทับจากทุกด้าน

อันเดรไม่พูดอะไรอีก เขาเพียงดึงเธอให้ก้าวเดินไปตามโถงหินอ่อนมืดทึบ ผ่านบานประตูมากมายที่เหมือนจะกลืนกินเธอเข้าไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งหยุดที่บานประตูบานใหญ่สลักลวดลายทอง

มือหนาผลักประตูออก พร้อมเสียงทุ้มต่ำที่สั่งสั้น ๆ

“เข้ามา”

หัวใจพาขวัญเต้นโครมคราม…คืนนี้เพิ่งเริ่มต้น แต่กลับเหมือนเธอกำลังจะถูกผลักเข้าสู่นรกที่ไม่มีวันหนีออกมาได้

หัวใจดวงน้อยของพาขวัญแทบหยุดเต้น…นี่หรือคือชะตากรรมที่เธอหนีไม่พ้น