เสียงสะอื้นยังสะท้อนเบา ๆ ในห้องนอนสลัว พาขวัญตัวสั่นระริก ซบหน้าลงกับอกแข็งแรงแล้วกอดอันเดรแน่นเหมือนกลัวว่าเขาจะหายไป น้ำตาใสเปียกผิวแผงอกกว้างเป็นทางเล็ก ๆ
ร่างสูงไม่เอ่ยคำใด เขาเพียงนอนนิ่ง สายตาคมกริบทอดมองเพดานเงียบ ๆ แต่ปลายนิ้วหนากลับกำแน่นกับผ้าปูเตียง ราวกับพยายามสะกดบางสิ่งไว้ไม่ให้ปะทุออกมา
พาขวัญเปลือยเปล่า อกอิ่มแนบอกเขา ใบหน้าบอบบางเลอะน้ำตายังคงไหวสะท้าน แต่ริมฝีปากเล็กพึมพำละเมอพร่าเบาหวิว
“แม่…อย่าไปนะ อย่าทิ้งขวัญไป”
หัวใจที่แข็งดั่งเหล็กของอันเดรสะดุ้งวูบ แต่เขาก็ยังคงนิ่งเงียบ ลมหายใจสม่ำเสมอคล้ายไม่รับรู้ ทว่าแขนแข็งแรงกลับเลื่อนขึ้นโอบรัดแผ่วเบาโดยไม่รู้ตัว
เวลาผ่านไปนาน เสียงสะอื้นค่อย ๆ เงียบลง กลายเป็นเสียงหายใจสม่ำเสมอแทน พาขวัญหลับไปแล้ว ดวงตาปิดสนิท ใบหน้าที่เปื้อนน้ำตากลับดูสงบพริ้มในอ้อมกอดเขา
อันเดรจ้องเธอเงียบ ๆ ดวงตาคมลึกวูบไหวชั่วครู่ ก่อนค่อย ๆ ก้ม
