เรย์เดนจัดเสื้อผ้าของตัวเองอย่างไม่รีบร้อน กล้ามเนื้อแน่นชุ่มเหงื่อยังสะท้อนเงาในความมืด เขาโยนเสื้อลงบนเก้าอี้ สวมกางเกงอย่างไม่แยแส ร่างสูงหล่อเหลาคมดิบ ราวนักล่าที่เพิ่งเสร็จจากการย่ำยีเหยื่อ ไม่มีแววสำนึกใด ๆ
แกร๊ก
เสียงบานประตูเปิดออก อันเดรในชุดสูทเข้มก้าวเข้ามา ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างเล็กบนเตียงเพียงแวบเดียว แผ่วลมหายใจสะท้อนความเย็นชา
เสียงต่ำทุ้มดังขึ้นเรียบเย็น
“เธอเป็นของคุณราฟาเอล…คุณไม่ควรยุ่ง”
เรย์เดนหันสายตาคมเข้มไปสบ แววตาไร้ซึ่งความเกรงใจ มุมปากยกยิ้มเหยียดเย็นชา
“…แล้วไง? เป็นแค่หมารับใช้อย่ามาสอด”
ความเงียบกดดันปกคลุมชั่วขณะ ก่อนเรย์เดนไพล่มือเก็บกระดุมเสื้อที่เหลืออยู่ ลุกออกจากห้องไปอย่างไม่ใส่ใจ
อันเดรเหลือบตามองร่างเล็กที่หมดสติอยู่บนผ้าปูยับยู่ยี่ รอยแดงจ้ำปรากฏทั่วเรือนกาย กลีบบอบบางยังแดงช้ำ เต็มไปด้วยร่องรอยน้ำรักที่ยังเปียกฉ่ำ เสียงหอบแผ่วขาดห้วงบอกถึงควา
