หลายคืนที่ผ่านมา…
ทุกครั้งที่พระจันทร์ขึ้นเหนือคฤหาสน์ พาขวัญก็ถูกเรียกให้ก้าวเข้าไปในห้องของราฟาเอล และทุกครั้ง…เธอกลับลงมาพร้อมร่องรอยทั่วร่างกาย รอยแดงเข้มบนคอ บ่า และลำตัวที่เสื้อผ้าไม่อาจปิดมิด ร่องรอยที่บอกชัดเจนว่าเธอถูกใช้เป็นของเล่นยามค่ำคืน
เหล่าคนใช้และบอดี้การ์ดต่างแกล้งทำเป็นไม่เห็น แต่ทุกคู่ตาลอบมองด้วยความรู้สึกหลากหลาย บางคนสงสาร บางคนหวาดกลัว และบางคนก็เฉยชาราวกับมันเป็นเรื่องปกติของคฤหาสน์นี้
วันนี้เธอนั่งเงียบอยู่บนเตียงเล็ก ๆ ในห้องพัก ก้มหน้ามองแขนตัวเองที่เต็มไปด้วยรอยแดงเป็นดวง ๆ จนไม่กล้าสบตากระจกด้วยซ้ำ
เสียงประตูถูกเคาะเบา ๆ ก่อนร่างสูงในชุดกาวน์สีขาวสะอาดก้าวเข้ามา ฟีลิกซ์ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงยกกระเป๋าหนังขึ้นวางบนโต๊ะ เปิดกล่องยาขึ้นอย่างคุ้นเคย
“ถอดเสื้อออก” เขาเอ่ยเรียบ ๆ แต่สายตาที่ทอดมามีแววอ่อนโยนกว่าทุกคนในคฤหาสน์นี้
พาขวัญชะงักเล็กน้อย ใบหน้าร้อนผ่
