ไฟหน้ารถดับลงช้า ๆ เมื่อรถของฟีลิกซ์จอดตรงมุมกำแพงด้านตะวันตกของคฤหาสน์
“จากตรงนี้ เดินเลียบกำแพงไป จะเจอประตูบานเล็ก เข้าได้โดยไม่มีใครเห็น”
น้ำเสียงเขาเรียบแต่แฝงแรงกดเบา ๆ พาขวัญพยักหน้าเร็ว มือกำชายกระโปรงแน่น “ขอบคุณค่ะ”
ฟีลิกซ์เหลือบมองเธอครั้งสุดท้าย ก่อนพูดเสียงต่ำ “ระวัง อย่าให้ใครเห็น”
รถเคลื่อนออกไปพร้อมเสียงลมกลางคืนที่พัดแรงขึ้น พาขวัญยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สูดลมหายใจลึกแล้วเริ่มก้าวเท้าเข้าไปในทางมืดของคฤหาสน์
เสียงรองเท้าแตะพื้นหินอ่อนแผ่วเบาแทบกลืนไปกับลมหายใจ พาขวัญก้มหน้ามองทางเดินมืดสลัว ด้านข้างคือกำแพงหินเย็นชืดที่ทอดยาวไปจนสุดทาง
เธอกวาดตามองซ้ายขวา ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก อีกนิดเดียว…อีกนิดเดียวก็ถึงทางลับแล้ว
ร่างเล็กขยับเท้าเร็วขึ้น ก้มหลบแสงไฟจากโถงใหญ่ ขอบกระโปรงไหวตามแรงก้าว จังหวะหัวใจเต้นถี่เหมือนกลองรัวทุกครั้งที่เสียงรองเท้าคนเดินผ่านแว่วมาแต่ไกล
เธอกำลั
