เสียงรองเท้าหนังลากบนพื้นหินดังเบา ๆ ในความเงียบของคฤหาสน์
เรย์เดนไม่พูดอะไร เพียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย มือใหญ่คว้าข้อมือเล็กของพาขวัญไว้แน่นพอให้เธอขยับหนีไม่ได้
“คุณจะพาขวัญไปไหนคะ…” เสียงเธอเบาแทบไม่พ้นริมฝีปาก
“ไปเล่นอะไรสนุก ๆ หน่อย”
คำตอบสั้น ๆ แต่แฝงด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เธอไม่แน่ใจว่า “สนุก” แบบที่เขาพูดหมายถึงอะไร
ประตูไม้สักบานใหญ่ถูกผลักออก แสงไฟสีแดงสลัวสาดลงบนโต๊ะสนุกเกอร์ผ้าเขียวกลางห้อง กลิ่นไวน์และกลิ่นไม้ขัดใหม่ลอยคลุ้ง เสียงเพลงแจ๊ซแผ่ว ๆ จากลำโพงดังคลออยู่ในอากาศ
พาขวัญยืนนิ่งอยู่หน้าประตู เงยหน้ามองรอบห้อง ตาโตนิด ๆ อย่างระแวง
เรย์เดนเดินไปหยิบไม้คิวขึ้นมา หมุนมันในมืออย่างชำนาญ ก่อนหันกลับมาสบตาเธอ
“คุณพาขวัญมาทำอะไรที่นี่คะ” น้ำเสียงเขาเรียบ แต่รอยยิ้มมุมปากกลับบอกว่า เขาเป็นคนเชิญเธอมาเอง
“เล่นเป็นเพื่อนฉันหน่อย” เขายื่นไม้คิวให้อย่างง่าย ๆ
“แต่ขวัญ … เล่นไม่เป
