เสียงลูกสนุกเกอร์กลิ้งกระทบกัน “แกร๊ก!” ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องเงียบ ก่อนจะเด้งออกแล้วกลิ้งช้า ๆ ไปหยุดตรงกลางโต๊ะ…พอดีกับช่องว่างระหว่างเรียวขาที่ถูกตรึงกว้างของพาขวัญ
“อึก…” เธอกลั้นหายใจทันทีที่ผิวอ่อนด้านในต้นขาสัมผัสกับความเย็นแข็งของลูกสนุกเกอร์ ความวูบไหวราวไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วร่าง น้ำตาคลอรื้นแม้มองไม่เห็น
เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของเรย์เดนเคลื่อนไปรอบโต๊ะ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะต่ำพร่า “แบบนี้สนุกมั้ยพาขวัญ…”
เธอสั่นสะท้าน มือเล็กที่ถูกมัดไขว้หลังพยายามดิ้นแต่ไร้ประโยชน์ ทุกสิ่งที่เหลือคือความมืดและสัมผัสที่ไม่อาจคาดเดาว่าจะมาเมื่อไหร่
ไม้คิวแข็งลากผ่านผิวอ่อนตรงสะโพกเบา ๆ แรงกดเล็กน้อยทำให้เธอสะดุ้งเฮือก ความรู้สึกหนาวเย็นจากวัตถุกลมที่ถูกเขาจงใจเล็งอยู่ตรงนั้นยิ่งทำให้ร่างเล็กบิดเกร็ง
“อย่า…” เสียงเธอสั่นพร่า ริมฝีปากกัดแน่นจนเลือดซึม “หยุดเถอะค่ะ ขวัญไม่อยากเล่นแล้ว…”
แทนที
