ฟรานซิส โรเวลล์ยืนนิ่งอยู่กลางโถงใหญ่ เขาค่อย ๆ ถอนมีดปลายแหลมออกจากแก้มของหญิงสาว สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เอ่อคลอด้วยน้ำตาของพาขวัญ
“พี่…พี่ฟรานซิส” เสียงเธอสั่นพร่า
“ฉันเอง…เฮเลน่า เบลย์มอน”
ความเงียบปกคลุมทั่วห้อง มีเพียงเสียงโลหะกระทบพื้นเมื่อฟรานซิสปล่อยมีดให้ร่วง แต่รอยยิ้มบางที่มุมปากของเขากลับแฝงทั้งความรังเกียจและความระแวง เขาไม่เชื่อคำพูดนั้นแม้แต่น้อย
“อย่ามาตอแหล!” เสียงคำรามต่ำทำให้บอดี้การ์ดรอบข้างสะดุ้ง ฟรานซิสกระชากแขนเธอขึ้นมาจ้องหน้า กลิ่นบุหรี่และเหงื่อจากโลกมืดที่ติดอยู่บนตัวหญิงสาวยิ่งตอกย้ำความสงสัยในใจ
“มึงเป็นสายของไอ้ราฟาเอลใช่ไหม! พวกมันส่งมึงมาสวมรอยเป็นเฮเลน่า เพื่อล้วงความลับของตระกูลกู!”
แรงบีบที่ข้อมือทำให้เธอแทบกลั้นหายใจ แต่เสียงของเขายังคงกดต่ำหนักแน่น
“ถ้ามึงเป็นเฮเลน่าจริง… มึงก็ตอบมาว่าสิบปีก่อนมันเกิดอะไรขึ้น”
เฮเลน่ามองลึกเข้าไปในดวง
