พาขวัญยังตรึงร่างสูงไว้กับกำแพง ลมหายใจของทั้งคู่สลับกระทบกันในพื้นที่แคบของห้องน้ำ ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ใบหน้าที่คุ้นเคย ก่อนเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงีย
“คุณมาอยู่ที่ได้ยังไงคะ แล้วไรอันตัวจริงไปไหน”
แววตาของอันเดรหรี่ลง รอยยิ้มเย็นเฉียบผุดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสวนกลับอย่างกดดัน
“ฉันต้องถามเธอมากกว่ามั้ง พาขวัญ…” เขาเน้นชื่อเดิมของเธอ
“ไม่ใช่สิ…คุณหนูเฮเลน่า”
เขาโน้มหน้าใกล้จนปลายจมูกเกือบแตะแก้มของเธอ
“ทำไมถึงมาอยู่กับไอฟรานซิส เธอเป็นอะไรกับมันกันแน่”
พาขวัญเม้มริมฝีปาก เธอกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนบังคับเสียงให้มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้
“ความทรงจำของฉันกลับมาแล้วค่ะ…ฉันเป็นน้องสาวของพี่ฟรานซิส”
อันเดรชะงักทันที แววตาคมไหววูบเหมือนตั้งรับไม่ทัน
ก่อนที่เขาจะพูดอะไร พาขวัญก็ขยับหน้าเข้าไปมองใกล้กว่าเดิม
เธอเพิ่งเห็นชัด ๆ ว่าแก้มเขามีรอยฟกช้ำสีเข้ม
“เอ๊ะ… หน้าคุณไป
