“ถึงเธอไม่พูด ก็จะทำมากกว่านี้อยู่แล้ว”
พาขวัญกลับมาถึงคฤหาสน์เบลย์มอนด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะเธอพยายามเดินให้ตรงที่สุดแม้เข่ายังอ่อนอยู่เล็กน้อย
เมื่อก้าวเข้ามาในโถงรับรอง เธอก็เห็นฟรานซิสยืนรออยู่ก่อนแล้ว
ชายหนุ่มวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะหินอ่อนสายตาคมกริบกวาดมองเธออย่างเงียบงันตั้งแต่หัวจรดเท้า
เหมือนกำลังเช็กสภาพร่างกายเธออย่างละเอียด
“…เป็นไงบ้างวันนี้”
พาขวัญยิ้มบาง ๆ
“ก็…ปกติดีค่ะพี่ฟรานซิส”
ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ สายตาของเขาก็เหลือบเล็กน้อยไปทางขวามือ
ที่ไรอันที่ถูกอันเดรสวมรอยยืนเงียบ ๆ อยู่ข้างประตู
แววตาแบบนั้น…ชัดเจนว่าฟรานซิสกำลัง ‘จับผิด’
และพาขวัญรู้ทันทีว่าเขารู้สึกได้ว่าบางอย่าง…ไม่ถูกต้อง
ฟรานซิสกดลิ้นกับกระพุ้งแก้มเล็กน้อย ก่อนยกคางขึ้นนิดหนึ่ง
เป็นสัญญาณที่ไรอันเห็นปุ๊บก็รู้ทันทีว่า “ออกไปก่อน”
เขาก้มศีรษะเล็กน้อยก่อนเดินออกไป “ครับ นายท่าน”
ทันทีที่ประตูป
