เสียงลมหอบแผ่วอยู่กลางป่ามืด ร่างเล็กในชุดเดรสที่ขาดวิ่นตัวสั่นระริก แสงจันทร์ลอดผ่านพุ่มไม้ สาดต้องใบหน้าคมคายที่เธอไม่อาจลืมได้
“คะ…คุณเรย์เดน!” เสียงเธอสั่นพร่าแทบหลุดออกมาเป็นเพียงลมหายใจ
“คิดถึงฉันขนาดนั้นเลยหรือไง”
ทันทีที่ร่างสูงพูดจบ พาขวัญก็โผเข้ากอดเขาแน่นทั้งน้ำ
“ฮึก…ฮืออ ขวัญคิดว่าตัวเอง…ถูกโจร…ฮืออ…” เสียงสะอื้นสั่นพร้อมลมหายใจติดขัด
เธอทั้งกลัวและสับสน แต่ในความกลัวนั้นกลับมีความโล่งใจซ่อนอยู่ ถึงแม้จะหวาดกลัวเรย์เดนจับใจ แต่ยังดีกว่าการต้องอยู่ในมือของโจรจริง ๆ
ร่างเล็กในอ้อมแขนสั่นเทาอย่างคนที่เพิ่งผ่านขุมนรกมา เรย์เดนนิ่งไปชั่วขณะ ปล่อยให้เธอกอดแน่นอยู่อย่างนั้น ดวงตาคมที่เคยเย็นชาไหววูบหนึ่งในเงามืด แต่ยังคงเอ่ยเสียงเรียบ “ร้องพอหรือยัง…ฉันเริ่มจะเมื่อยละ”
พาขวัญค่อย ๆ คลายอ้อมแขนออกอย่างตระหนก เมื่อรู้ว่าเรือนร่างส่วนบนของตัวเองกำลังเปลือยเปล่า อกอิ่มท้าสายตาร่างส
