“ยิ่งคิด…ก็ยิ่งโมโหแฮะ”
เสียงทุ้มต่ำของเรย์เดนขาดห้วงเหมือนคนกลืนไฟไว้ในอก มือหนาผลักร่างบางลงบนเตียงไม้ เสียงไม้เก่าดังเอี๊ยดเบา ๆ กลืนไปกับลมหายใจแรงของทั้งคู่
ปลายนิ้วหยาบลากผ่านแก้มเนียน ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างเธอทั้งตัว ก่อนจะกระซิบเสียงเยือกเย็นข้างหู
“ฉันควรจะฆ่าเธอดีมั้ยนะ จะได้ไม่มีใครได้เธอ”
พาขวัญเบิกตากว้าง เสียงหัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก
“อื้อ”
ยังไม่ทันได้เปล่งเสียง ริมฝีปากร้อนของเขาก็ทาบลงบดขยี้แน่น ลิ้นชื้นสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากอย่างจาบจ้วงร่างสูงกดทับร่างเล็กแนบชิด แผ่นอกกำยำบดเบียดเข้าหาเนื้ออุ่นในอ้อมแขน ความร้อนแล่นซ่านไปทั่วร่างพร้อมเสียงลมหายใจที่ถี่ขึ้นทุกขณะ
“ฮาาา”
เขาขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอเบา ๆ ก่อนจะไล่จูบลงมาตามแนวลำคอ เสียงหายใจของทั้งคู่ประสานกันจนแยกไม่ออกว่าเสียงไหนเป็นของใคร
ปลายนิ้วหยาบลากผ่านผิวเนียนราวกับตั้งใจสำรวจทุกส่วนที่ทำให้เธอหาย
