อันเดรยืนตัวตรงอยู่หน้าห้องพยาบาลที่มืดสลัว เสียงเครื่องวัดชีพจรด้านในดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เขามองนาฬิกาข้อมือที่เลยเที่ยงคืนไปแล้ว คฤหาสน์ทั้งหลังเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสีขาวจากโถงทางเดินที่สะท้อนผนังเย็นเยียบ
เขาเพิ่งถอนหายใจได้ไม่นาน เสียง "กึก" เบา ๆ ดังขึ้นจากด้านใน ก่อนประตูบานหนาค่อย ๆ แง้มออกเพียงรอยแคบ
อันเดรชะงัก สัญชาตญาณที่ถูกฝึกหนักทำให้มือข้างหนึ่งเลื่อนไปแตะปืนประจำตัวโดยอัตโนมัติ
แต่เมื่อเงาร่างเล็กปรากฏในช่องแสงแคบ ๆ เขากลับหยุดนิ่งในทันที
ใบหน้าที่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังซีดเผือด เริ่มมีเลือดฝาด ดวงตากลมยังดูอ่อนแรงแต่เปล่งแสงบางอย่างที่ทำให้อันเดรเผลออึ้งไปชั่วขณะ เส้นผมสีน้ำตาลเข้มแนบแก้ม เเธอแง้มประตูออกเพียงนิด
“ออกมาทำไม… ทำไมไม่นอนพัก” เขาดุเล็กน้อย
พาขวัญหลุบตาเล็กน้อย ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง น้ำเสียงเธอสั่นบาง “เอ่อ… ขวัญรู้สึกไม่ค่อยดีนิดหน่อยค่ะ ช่วย
