เสียงเท้าเปลือยเปล่าเยื้องย่ำอย่างแผ่วเบาในความมืดยามค่ำ
พาขวัญกอดอกแน่น กลั้นลมหายใจไม่ให้แม้แต่เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา
เส้นทางแคบด้านหลังคฤหาสน์ทอดยาวผ่านแนวระเบียงและผนังเก่าที่เธอเคยใช้ตอนที่หลบออกไปกับฟีลิกซ์เมื่อครั้งก่อน
แต่คืนนี้… ทุกอย่างเงียบผิดปกติจนน่าขนลุก
ไม่มีเสียงฝีเท้าของยาม
ไม่มีแสงไฟจากการตรวจเวร
ไม่มีแม้แต่เงาของการ์ดประจำทางเดิน
เพียงเสียงลมที่พัดลอดใบไม้ กับจังหวะหัวใจที่เต้นแรงจนเหมือนจะหลุดออกจากอก
“ทำไม… มันถึงเงียบแบบนี้” เธอพึมพำเบา ๆ
อากาศยามดึกเย็นเฉียบจนรู้สึกได้ถึงไอเย็นบนต้นคอ เหงื่อเย็นซึมออกทั่วฝ่ามือ
ทุกก้าวที่ย่างลงไปเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบาง ๆ ที่พร้อมจะขาดได้ทุกเมื่อ
และในขณะเดียวกัน ในเงามืดของระเบียงชั้นบนภายใต้แสงจันทร์จับจ้องเธอทุกการเคลื่อนไหว โดยที่พาขวัญไม่รู้เลยว่า ทุกฝีก้าวของเธอถูกเฝ้ามองอยู่
หญิงสาวเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น จน
