เสียงหยดน้ำกระทบกระเบื้องยังคงก้องในความเงียบ
ราฟาเอลละมือออกจากคางเล็กอย่างเชื่องช้า ก่อนหมุนกายกลับไปยังอ่างน้ำหินอ่อน ร่างสูงใหญ่เปลือยเปียกเดินผ่านม่านไอน้ำร้อนที่ลอยกรุ่น ดวงตาคมเข้มไม่แม้เหลียวกลับ แต่ทุกก้าวของเขายังส่งแรงกดทับมหาศาลลงบนอกบาง
พาขวัญยืนนิ่ง ตัวสั่นสะท้าน น้ำตายังคลอไม่หายจากเมื่อครู่ แต่เมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างเคลื่อนห่างออกไป ความลังเลก็ผสานเข้ากับแรงผลักดันบางอย่างในอก
“นี่คือโอกาสเดียว…” เสียงสั่นเครือในใจบอก
ร่างเล็กขยับเท้าก้าวตามไปทีละน้อย ทุกก้าวเหมือนจะปลุกให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นอีกเท่าตัว
ราฟาเอลทรุดกายนั่งเอนพิงขอบอ่างอีกครั้ง แผ่นอกกว้างเปียกหยดน้ำสะท้อนแสงไฟสลัววาววับ กล้ามแขนเกร็งแน่นเมื่อเขายกแก้วไวน์สีเข้มขึ้นจิบ ดวงตาสีเทาเหลือบมองจากหางตาโดยไม่เอ่ยคำ
มือเล็กของพาขวัญค่อย ๆ วางลงบนไหล่กว้าง กดนวดเบา ๆ จากด้านหลัง ความร้อนจากแผ่นอกเขาแล่นกลับเข้าสู่
