ราฟาเอลนิ่งอยู่นาน…ยาวพอให้ความเงียบเริ่มกลืนห้องทั้งห้อง จนในที่สุด เสียงทุ้มต่ำเยือกเย็นก็ดังขึ้น ช้า แต่ชัดทุกคำ
“มนุษย์ทุกคนล้วนมีราคา”
เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉียบ “อยู่ที่มึงจะกล้าจ่ายแค่ไหน เพื่อแลกกับสิ่งที่มึงอยากได้”
ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปทันที
อันเดรขยับตัวอย่างสัญชาตญาณ มือแตะปืนข้างเอวโดยไม่ต้องรอคำสั่ง ฟีลิกซ์ที่ยืนนิ่งด้านหน้าของพาขวัญ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นจ้องนิ่งไม่กระพริบ ราวกับกำลังวินิจฉัยอาการของศพก่อนลงมีด
อากาศรอบกายเหมือนถูกบีบให้แคบลง ทุกคู่ตาเริ่มจับจ้อง เพราะไม่มีใครกล้าแทรกกลางแรงปะทะที่เริ่มก่อตัว
เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นในที่สุด
“คำพูดสวยดี…”
เขาขยับมาข้างหน้าเล็กน้อย ปลายนิ้วเคาะขอบแก้วตามจังหวะช้า ๆ
“พูดเหมือนจะขู่…”
มุมปากกระตุกขึ้นนิดหนึ่ง แววตาเย็นวาบเหมือนเหล็กในเปลวไฟ
“…แต่กูชอบนะ”
เสียงหัวเราะแหบต่ำยังคงลอยคลุ้งอ
