ทันทีที่คำว่า ‘ลักพาตัว’ หลุดจากริมฝีปากของชายปริศนา
พาขวัญยังไม่ทันได้ร้อง เขาก็ยกม้วนเทปขึ้นกดแน่นปิดปากเธอทันที ก่อนสายเทปจะพันรอบข้อมือเล็ก มัดแน่นจนเธอขยับไม่ได้
“อื้อ!” เสียงอู้อี้ลอดออกจากลำคอ มือเล็กพยายามดิ้นหนีแต่ก็ไร้ผล
ไม่กี่วินาทีต่อมา ร่างของเธอก็ถูกยกขึ้นอย่างง่ายดาย พาดพิงกับบ่ากว้างของชายชุดดำเหมือนตุ๊กตาไร้แรงขัดขืน
ศีรษะเล็กห้อยลงเลือดไหลเวียนจนหูอื้อ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวผ่านพื้นห้องเย็นเฉียบ
เธอทุบกำปั้นเล็ก ๆ ลงบนแผ่นหลังกว้างอย่างสิ้นหวัง แต่กลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย
พอประตูบานเปิดออก ชายชุดดำที่เฝ้าอยู่ข้างหน้ากลับก้มหัวให้คล้ายรู้จักโจรผู้นั้น ความรู้สึกหนาวเย็นแล่นวาบไปทั้งสันหลังของพาขวัญ พวกเขาไม่ได้เป็นโจรธรรมดา แต่เป็นพวกเดียวกัน
เธอถูกพาขึ้นรถหรูคันใหญ่ วิ่งออกนอกเมือง ผ่านเส้นทางมืดมิดจนถึงกลางป่าลึก เงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงร้องกับลมพัดใบไม้ไหวร
