“มึงเป็นสัตว์หรือไง…เรย์เดน”
พาขวัญชะงักทั้งตัว หัวใจเต้นแรงแทบทะลุอก ดวงตาที่ถูกปลดผ้าปิดเบิกกว้างเมื่อเห็นเงาสูงใหญ่ของ ราฟาเอล ก้าวออกจากความมืด แววตาคมที่เย็นเยียบจนห้องทั้งห้องเงียบงัน
“นายท่าน…” เสียงสั่นพร่าหลุดออกมาพร้อมน้ำตาที่เอ่อคลอ
แต่แทนที่เรย์เดนจะหยุด เขากลับหัวเราะต่ำ ก้มหน้าลงเลียซอกคอขาวของพาขวัญ ลากลิ้นขึ้นช้า ๆ จนถึงปลายคาง ก่อนหันมาส่งยิ้มยั่วเย้าตรงไปยังพี่ชายต่างแม่
“ให้ตายสิ…” เสียงพร่าเจือหัวเราะ “ฉันมัวแต่เล่นของ ‘พี่ชาย‘ เพลินไปหน่อย เลยลืมดูเวลาไปเลยแฮะ… นายท่านของเธอมาตามแล้วนะ พาขวัญ”
“อ๊ะ…!” ร่างเล็กสะท้านเฮือก เมื่อเรย์เดนหมุนเธอให้หันหน้าไปหาราฟาเอล นิ้วหนาแทรกเข้ามาในช่องทางที่ยังอุ่นจัด ก่อนจะแหวกกลีบบางออก จนน้ำอุ่นขุ่นทะลักไหลลงตามต้นขา
เรย์เดนชูนิ้วเปื้อนน้ำขึ้นให้พี่ชายดูเต็ม ๆ แววตากวนประสาทไม่เปลี่ยน “เห็นมั้ยพี่ชาย น้ำของในรูเธอยังอุ่นอยู่เล
