รักต้องห้ามในคฤหาสน์มาเฟีย 5P

ตอนที่ 4 ตรวจภายในกับหมอฟีลิกซ์

เสียงกุญแจล็อกแขนยังดังก้องในหูพาขวัญ เธอนั่งตัวสั่นอยู่บนเก้าอี้ตรวจภายใน ขาทั้งสองถูกจัดให้อ้าบนแท่นเหล็กเย็นเยียบเหมือนกับนักโทษที่กำลังรอรับโทษทัณฑ์ น้ำตาไหลไม่หยุดจนแก้มแดงชื้น

ฟีลิกซ์ยืนมองอยู่เงียบ ๆ ร่างสูงในเสื้อกาวน์ขาวสะอาดตัดกับบรรยากาศบีบคั้น เขาไม่พูดอะไรอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขยับริมฝีปากเอื้อนเอ่ยเสียงทุ้มเรียบนิ่ง

“ราฟาเอล…เกลียดผู้หญิงบริสุทธิ์”

พาขวัญชะงัก ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจ

เสียงทุ้มยังคงต่อเนื่องเยือกเย็นเหมือนอ่านรายงาน ไม่ใช่พูดกับเด็กสาวที่ตัวสั่นอยู่ตรงหน้า

“เพราะเลือดมันสกปรก…เขาไม่ชอบความยุ่งยาก ไม่ชอบให้ร่างกายตัวเองเลอะอะไรที่ไร้ค่า”

คำพูดนั้นกรีดลึกเข้าไปในอกพาขวัญเหมือนมีด เธอหอบหายใจแรงจนหน้าอกกระเพื่อม มือเล็กที่ถูกล็อกไว้กับเก้าอี้กำแน่นจนเส้นเลือดปูด

เธอส่ายหน้า ร้องเสียงสั่นพร่าแทบขาดใจ

“ไม่นะ…ไม่นะคะ หนูไม่อยาก…ได้โปรด อย่าทำอะไรหนูเลย…”

แต่แววตาคมหลังกรอบแว่นของฟีลิกซ์กลับนิ่งสงบ เหมือนนักวิทยาศาสตร์ที่กำลังจะทดลองกับสิ่งมีชีวิตตรงหน้า

“หน้าที่ของฉัน…คือทำให้เธอ ‘พร้อม’ สำหรับเขา”

ฟีลิกซ์หยิบผ้าสีดำขึ้นมา ก้าวเข้ามาใกล้เก้าอี้ตรวจภายใน ร่างสูงโน้มตัวลงใกล้ใบหน้าของพาขวัญ กลิ่นสะอาดของเขายิ่งทำให้เธอหายใจติดขัด

“มันจะช่วยให้เธอกลัวน้อยลง” เขาพูดเสียงเรียบ ก่อนจะค่อย ๆ ผูกผ้าปิดตาเธอไว้แน่น

แสงทั้งหมดดับวูบไปในพริบตา ความมืดมิดที่โอบรอบยิ่งทำให้เธอเหมือนจมดิ่งสู่ห้วงเหวลึก หัวใจดวงน้อยเต้นรัวจนเจ็บอก มือเล็กที่ถูกตรึงแน่นกับเก้าอี้สั่นสะท้านจนโลหะสั่นตาม

“ไม่นะ…อย่าทำแบบนี้…” เสียงสะอื้นพร่ำดังลอดออกมาพร้อมกับลมหายใจขาดห้วง

ทันใดนั้นเสียง คลิก ของโลหะก็ดังขึ้น ฟีลิกซ์วาง กล่องเหล็ก ลงบนโต๊ะใกล้ ๆ เสียงฝาเปิดดัง แกร๊ก ก่อนจะเผยให้เห็นอวัยวะเพศชายเทียมเรียงรายอยู่ภายใน

เพียงแค่เสียงนั้น ก็ทำให้เธอสั่นสะท้านไปทั้งร่างโดยไม่จำเป็นต้องเห็นภาพตรงหน้า

ความเย็นยะเยือกของโลหะอีกชิ้นหนึ่งสัมผัสผิวอ่อนบาง…กรรไกรแพทย์ถูกกางออกเบา ๆ ใกล้ต้นขา เธอสะดุ้งเฮือก ร้องไห้สะอื้นจนแทบขาดใจ

“อยู่นิ่ง ๆ…ยิ่งดิ้น มันจะยิ่งเจ็บ” เสียงทุ้มหลังกรอบแว่นดังขึ้นช้า ๆ แต่เด็ดขาด

ฟีลิกซ์ทอดสายตามองความงามเร้นลับ บอบบางดุจกลีบดอกไม้ที่ไม่เคยถูกใครสัมผัส

มือหนาหยิบ หลอดเจลใส ขึ้นมา ฝาหลอดถูกบิดเปิด เสียง แกร๊ก เบา ๆ ดังท่ามกลางความเงียบ เย็นเยียบ

พาขวัญสะดุ้งเฮือกเมื่อเสียงนั้นดังใกล้ตัว ความกลัวแล่นวาบเข้าจนหายใจถี่รัว เธอส่ายหน้า ร้องเสียงสั่นพร่า

“คุณหมอคะ…ขวัญกลัว…หยุดเถอะค่ะ”

แต่ฟีลิกซ์กลับบีบเจลลงบนถุงมือแพทย์ เสียงเนื้อเจลเหนียวไหลยืด แผละ ก้องสะท้อนในห้องขาวสะอาด กลิ่นสะอาดของน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นยาอ่อน ๆ ตีขึ้นมาแทนความหวังที่กำลังถูกทำลาย

“นี่คือขั้นตอนที่จำเป็น…เพื่อให้เธอพร้อม”

เสียงทุ้มเรียบง่าย แต่กรีดลึกเหมือนคำพิพากษา พาขวัญตัวสั่นสะท้าน กำมือเล็กแน่น น้ำตาเอ่อคลอหลังผ้าปิดตาที่บดบังความมืด

เจลใสเย็นเฉียบเคลือบบนนิ้วเรียวยาว ก่อนที่ฟีลิกซ์จะโน้มตัวเข้ามาใกล้ รัศมีความเย็นสงบจากร่างสูงบดบังลมหายใจของพาขวัญจนหมดสิ้น

สัมผัสแรกแตะลงที่ส่วนบอบบางที่สุดของกายสาวอ่อนโยนแต่เย็นชืด ราวกับหยดน้ำแข็งละลายลงบนกลีบดอกไม้แรกแย้ม

พาขวัญสะดุ้งเฮือกทั้งตัว เสียงครางหลุดออกจากลำคอโดยไม่ตั้งใจ

“อ๊ะ…”

แผ่วเบาเหมือนเสียงสะอื้น แต่กลับก้องสะท้อนในความเงียบของห้องสีขาว

มือเล็กที่ถูกตรึงแน่นกับเก้าอี้กำแน่นยิ่งกว่าเดิม ร่างเล็กสั่นสะท้าน น้ำตาไหลรินหลังผ้าปิดตา ความกลัวและความสับสนตีตลบจนไม่รู้ว่าเสียงที่เล็ดลอดออกมาเป็นเพราะความเจ็บปวดหรือแรงสะท้อนจากสัมผัสแปลกประหลาดนั้นกันแน่

เสียงทุ้มเย็นของฟีลิกซ์ดังขึ้นเหนือใบหูเธอ

“อย่าดิ้น…ทุกอย่างจะง่ายขึ้นถ้าเธอยอมรับมัน”

ทันใดนั้น ความเย็นเฉียบของเจลก็ถูกแทนที่ด้วยแรงกดหนักหน่วงที่บุกเข้ามาในร่องลึกปิดสนิท พาขวัญกรีดร้องสุดเสียง ร่างเล็กสะท้านเฮือกเหมือนถูกฉีกออกจากกัน

“กรี๊ดด!” เสียงแหลมพร่าแตกกระจายไปทั่วห้องสีขาว

ความแสบแล่นวาบไปทั่วร่างจนเธอหอบหายใจแทบไม่ทัน นิ้วหนาของเขากดลึกลงไปทีละน้อย กล้ามเนื้อภายในต้านทานแน่นหนาจนทุกการขยับคือความทรมาน

ฟีลิกซ์ไม่เร่งร้อน เขาขยับช้า ๆ ราวกับกำลัง สำรวจพื้นที่ต้องห้ามทีละส่วน เสียงน้ำหล่อลื่นผสมกับเสียงสะอื้นสะท้อนก้องในความเงียบเย็นเยียบ

เพียงไม่นาน…ความเจ็บปวดกลับปะปนกับความร้อนวูบวาบบางอย่างที่พาขวัญไม่เข้าใจ ร่างเล็กสะท้านแรงกว่าเดิม ปลายเท้าเกร็งแน่นกับที่วางขา

“อ๊ะ…อ๊า…” เสียงครางหลุดจากริมฝีปากโดยไม่ตั้งใจ ทั้งที่น้ำตายังคงไหลอาบแก้ม

ฟีลิกซ์เลิกคิ้วเล็กน้อยหลังกรอบแว่น เหมือนสังเกตผลการทดลองที่กำลังเป็นไปตามคาด มือหนาขยับลึกขึ้น กดจังหวะหนักแน่นกว่าเดิม

ร่องลึกที่เคยต้านทานแน่นหนา เริ่มถูกบีบให้ค่อย ๆ เปิดรับการรุกรานที่หนักขึ้น จากนิ้วเดียวเริ่มขยับขึ้นเป็นสองนิ้ว

พาขวัญสะดุ้งสุดตัว กรีดร้องเสียงหลง

“ไม่นะ!! อ๊าาา!!”

ทุกครั้งที่แรงนั้นขยับลึกเข้าออกถี่รัว กล้ามเนื้อก็เกร็งแน่น สั่นสะท้านราวกับร่างกายหักหลังหัวใจที่กำลังจะขาด

เสียงครางหวานพร่าที่เล็ดลอดออกมาโดยไม่ตั้งใจ คล้ายเสียงดนตรีต้องห้ามที่บาดลึกเข้าโสตประสาท ฟีลิกซ์กดกรามแน่น แววตาหลังกรอบแว่นสั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นประกายเข้มทึบ

ความเคร่งขรึมที่พยายามกักเก็บไว้ถูกทดสอบอย่างรุนแรง ร่างสูงโน้มตัวลงใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวปะทะข้างแก้มชื้นน้ำตาของพาขวัญ กลิ่นสะอาดของเสื้อกาวน์ผสมกับแรงหอบหนักหน่วงยิ่งทำให้บรรยากาศอึดอัดแทบขาดอากาศหายใจ

ความร้อนในกายชายปะทุขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม แก่นกายที่ถูกกักเก็บภายในเนื้อผ้าเริ่มตึงแน่น จนปวดร้าวกับแรงปรารถนาที่พุ่งขึ้นทุกขณะ

ฟีลิกซ์หลับตาลงชั่วขณะ พยายามสะกดอารมณ์ของตัวเองให้คงอยู่ในกรอบของ หน้าที่ แต่เสียงสะท้านหวานพร่าจากริมฝีปากที่ดิ้นรนเบื้องหน้า กลับทำให้เส้นแบ่งระหว่าง หน้าที่ และ แรงปรารถนา เริ่มเลือนรางจนแทบพังทลาย

“ฉันควร…หยุดแค่นี้” เขาพึมพำเสียงต่ำกับตัวเอง แต่ปลายนิ้วกลับยังไม่ยอมผละจากความนุ่มลึกที่กักขังเธอ