แรงกดหนักแน่นของฟีลิกซ์เริ่มเร่งจังหวะถี่รัวขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนกำลังทดสอบขีดจำกัดของร่างเล็กที่ถูกตรึงแน่นบนเก้าอี้เหล็ก พาขวัญสะท้านเฮือกทุกครั้งที่แรงนั้นทะลวงเข้ามา น้ำเสียงหวานพร่าหลุดออกจากลำคอทีละห้วง
“อ๊ะ…อ๊าา…!”
ดวงตาที่ถูกผ้าปิดบดบังแน่นเอ่อคลอด้วยน้ำตา ร่างกายกลับหักหลังหัวใจที่ดิ้นรนขัดขืน ความเสียวซ่านประหลาดผสมปนกับความเจ็บจนเธอแทบแยกไม่ออกว่าเสียงที่เล็ดลอดออกมาเป็นการร้องไห้…หรือการคราง
ฟีลิกซ์กดกรามแน่น ขยับนิ้วแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนร่างบางกระตุกสั่น ลมหายใจถี่รัวเหมือนลูกนกที่ถูกขังในกรง มวลความร้อนแผ่ซ่านทั่วกายหญิงสาวทีละน้อย ก่อนจะทิ้งร่องรอยชื้นใสเคลือบบนนิ้วมือแกร่งของเขา
“เสร็จแล้ว…ใช่มั้ยคะคุณหมอ”
เสียงสั่นเครือพร่ำออกมาพร้อมลมหายใจหอบถี่ ร่างเล็กยังคงกระตุกสั่นอยู่บนเก้าอี้เหล็ก ดวงตาหลังผ้าปิดเอ่อคลอน้ำตาที่ไม่เคยหยุดไหล
ฟีลิกซ์ไม่ตอบ ริมฝีปากเม้มแน่นขณะมือหนาเอ
