“อ๊ะะะ!! ไม่…ขวัญเจ็บ!!”
พาขวัญสะอื้นพร่า ร่างเล็กสั่นระริก เมื่อเรย์เดนยกสะโพกขึ้น กดท่อนแข็งกร้าวจ่อแน่นเข้ากับช่องทางเดียวที่ราฟาเอลยังครอบครองอยู่
เขาคำรามต่ำ กัดฟันแน่น ขณะดันสะโพกพยายามสอดเข้าเต็มแรง แต่ปลายท่อนแข็งกลับติดขัดไม่อาจแทรกเข้าไป
แรงกดที่พยายามย้ำซ้ำ ๆ มีแต่ทำให้เสียงสะอื้นพร่าของพาขวัญดังระงม ร่างเล็กสั่นสะท้านราวกับจะขาดใจ
“เหี้ย…! แม่ง…ไม่ยอมเข้า!”
เรย์เดนสบถเสียงหอบ แววตาแดงก่ำด้วยทั้งไฟราคะและความหงุดหงิด
“มีงหยุดข้ามเส้น ไอเหี้ยเรย์เดน!”
เสียงต่ำห้วนของราฟาเอลคำรามลอดไรฟัน ใบหน้าคมกริบฉายชัดด้วยแววอำมหิต
เรย์เดนหัวเราะพร่า กัดฟันกรอดตอบโต้
“หึ…พี่น้องแบ่งกันใช้ ไม่เห็นจะเป็นไรเลยพี่ชาย”
พาขวัญน้ำตาไหลพราก ร่างสั่นเทิ้ม ดิ้นพร่าในอ้อมแขนแข็งแรง แต่ก็ไร้ทางรอด
ราฟาเอลแสยะยิ้มเย็น ตวัดสายตาดูแคลนเต็มเปี่ยม
“เหอะ…โทษทีของกูมันใหญ่จนไม่มีที่ให้มึงเข้ามาเลยว่ะ
