เสียงหอบพร่ายังคงสะท้อนในห้องแคบที่เงียบงัน ร่างสูงกดท่อนแข็งค้างลึกในกายเล็ก ราวกับต้องการตรึงเธอไว้ตรงนี้ไม่ให้หนีไปไหน หยาดเหงื่อไหลพรั่งพรู แผ่นอกกว้างเปียกชื้นแนบหลังบางจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรงของกันและกันชัดเจน
“เธออยากหนีไปจากที่นี่มั้ย พาขวัญ”
เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดข้างหู ราบเรียบแต่หนักแน่นเกินกว่าจะเป็นแค่คำถามลอย ๆ มันคือประตูที่พร้อมเปิดสู่ทางเลือกใหม่ หากเธอกล้าก้าวออกไป
พาขวัญนิ่งงัน น้ำตาที่เอ่อคลอไม่รู้ว่าเพราะร่างกายยังสั่นสะท้านจากความร้อนที่ฝังลึก หรือเพราะคำถามนั้นกดลึกลงไปในหัวใจจนเจ็บหนึบ เธอส่ายศีรษะช้า ๆ เสียงเล็กพร่าหลุดออกอย่างไร้เรี่ยวแรง
“…ถึงออกไป ขวัญก็ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหนค่ะ”
ฟีลิกซ์เลิกคิ้วต่ำ มองร่างเล็กที่สั่นไหวในอ้อมแขนด้วยแววตาอ่านยาก ดุดัน ทว่าลึก ๆ แฝงความแปลกใจและบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
“ไม่มีที่อยากไป…หรือสิ่งที่อยากทำเลยเหรอ”
เธอกัดร
