ลานหน้าคฤหาสน์ในเช้าวันนั้นเงียบสงัดกว่าทุกวัน พาขวัญสูดลมหายใจลึก กลิ่นอากาศสะอาดทำให้รู้สึกเหมือนได้พักหายใจอีกครั้ง
ฟีลิกซ์กำชับนักหนาไม่ให้เธอออกจากเรือนพยาบาลจนกว่าจะหายดี แต่เมื่อรู้ว่าราฟาเอลกับเรย์เดนออกไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เธอก็แอบเปิดประตูออกมาอย่างเงียบ ๆ
หญิงสาวในชุดเรียบง่ายยืนอยู่มุมหนึ่งของโถงทางเดิน กวาดฝุ่นผงทีละนิดด้วยไม้กวาดด้ามเก่า เสียงเสียดพื้นเบา ๆ กลืนไปกับความเงียบของคฤหาสน์ เธอไม่รู้ว่าทำไปทำไม แค่อยากให้มือได้ขยับ เพื่อไม่ให้ใจคิดถึงสิ่งที่ควรลืม
ร่างกายเธอดีขึ้นมากแล้ว แต่ยังมีความปวดตึงบางอย่างหลงเหลืออยู่ในอกทุกครั้งที่เผลอหายใจลึก
อย่างน้อย…วันนี้เธอก็ได้อยู่กับความสงบ ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องหนีจากใคร
จนกระทั่ง เสียงฝีเท้าหนักดังขึ้นจากหน้าประตูพาขวัญชะงัก มือเล็กที่กำลังจับไม้กวาดหยุดนิ่ง
“ค…คุณอันเดร!”
ชายร่างสูงเดินเข้ามาเงียบ ๆ เสื้อเชิ้ตสีดำของเขาเ
