Midnight Pleasure (BL)

KABANATA 1

Kabanata 1

Brat

I was startled awake when the sun shone directly in my eyes. Dahil sa nakakasilaw na sinag n'yon ay marahan akong napabangon sa pagkakahiga.

Napahikab ako at ng makaupo na'y pikit ang mga matang ininat ang magkabilang kamay. Sa pagbangon kong iyon, unang bumungad ang sakit ng ulo ko.

Mahina iyon hinimas saka ay napahilamos gamit ang magkabilang kamay dahil nga ay naalala kong uminom ako kagabi, ng marami.

It was, nevertheless, entertaining. Last night, I couldn't recall how things were meant to go. My strategy was successful, however I recall one thing... Last night, I kissed a complete stranger! Wala sa sariling napahawak sa labi sapagkat ramdam ko pa ang ginawa ko

As those recollections began to resurface, I exaggeratedly shook my head. I sighed and attempted to lower my head.

Nang maramdamang walang saplot kaagad akong naalarma. Humaplos sa dibdib ko ang kaba. Sinuri ko sandali ang 'di pamilyar na kwarto.

When I realize it isn't mine, my mind goes blank. At wala ako sa amin. Ang kulay abong pintura ng dingding ang nagbigay motibo sa akin, hindi malabo ang mata ko upang makita ito.

I bite my lower lip and cover my mouth. I have a foul odor. Panimula ang kaba dahil sa nangyari kagabi ngunit ngayon. May ibang parte na hindi ko matandaan.

'Di ito parte ng plano ko. Mabilis kong hinablot sa aking tabi ang isang itim na damit. Pansin kong hubad ako ngayon, mariin ang pagpikit ko ng mga mata dahil sa pagsakit ng ulo. Natataranta akong tumayo ng maisuot ang damit, iyon ay isang over-sized shirt, mabago at mukhang bagong bili lang.

I was able to scan the whole. Malinis ito at moderno ang desenyo. Ngunit patuloy ang isipan ko kakaisip sa nangyari sa akin. Hindi ako nananaginip lalong totoo ang bawat ginawa ko. Bumalot sa katawan ko ang malamig na ihip ng aircon.

Sobrang mabagal ang pagbaba ko upang mas lalong maproseso ang pasikot-sikot sa salid na ito. Kung may masama 'man na mangyari...

Mukhang simple lang naman ang palamuti na mayroon ang penthouse na ito. Dagdag pa na 'di ito masyadong puno ng mga gamit na nakakasilaw sa mata. Malamig sa mata at maaliwalas tignan ang buong kwarto.

Maraming paintings pababa ko palang ng hagdan. I don't really like paintings, even thoughthe colors are always combined with gray, white, and other dark hues. Those colors appeal to me.

Pagkababa ko ng hagdan unang bumungad sa akin ang malaking gold chandelier mula sa ceilling sa gitna ng malalaking couch. Malinis at modernong-moderno.

Kahit ilang beses ko naranasan na tumuloy tulad nito. Hindi pa 'rin nahuhuli ang pagkamangha ko sa taglay nitong ganda. Ibang ang desenyo na sa iba'y masyadong puno ng karangyaan. Moderno nga lang ito.

Mabagal akong lumakad at pinagmasdan ang mataas na salamin kung saan tanaw ko mula rito ang kabilang gusali.

Tumambad sa paglapit ko ang magandang sinag ng araw, tumama sa balat ko ang init. Isang ngiti ang lumabas sa labi ko kahit mas lamang ang takot at pangamba sa kasalukuyan. Pansin ko ay nasa mataas na bahagi ako ng palapag, mukhang malayo sa iniisip ko. I guess, marangya ang mayari nito.

Nawala lang ang ngiti ko ng kalaunan ay naalalang nasa ibang lugar ako at 'di alam kung sino ang mayari nito. Panibagong buntong-hininga ang nagawa ko bilang pagbabawas ng kaba.

In the meantime, I'd like to find out who owns this lovely apartment. Kinakabahan ako dahil kakaiba lang kasi. 'Di ako mapapanatag kapag malaman kong pagmamayari ito ng isang masamang tao. Ngunit kahit papaano iba ang iniisip ko ngayon. What is going on in my head?Kinabahan pa ako lalo.

Humilamos ako gamit ang mainit na palad kakaisip kung sundan ko pa kaya ang mga tunog na mula sa isang kwarto, naamoy ko na 'rin ang mabangong niluluto roon.

Wala na akong nagawa dahil sa matinding paguusisa ko roon. Bago pa ako makarating. May napansin ako, isang litrato na nakalagay sa isang frame. Malapit lang sa couch at sa tabi ng flatscreen TV.

Narito ako sa sofa. Nang mapansin ang pamilyar na mukha. Halos bumara sa lalamunan 'yon at 'di malalunok ng mabuti ng makaalala. Maalala ang mukha ng lalaking 'yon.

It was him! I hate him! how dare him!

Sumama ang pakiramdam ko at nagmartsang naglakad papunta sa maaliwalas na kusina. Nagtitimping kinagat ang labi at piniling harapin kung sino ang taong ito. Bumwelta kaagad ang katawan n'yang nakatalikod sa akin, wearing a fitted white t-shirt, apron and a boxer shorts. Pikit matang dinama ang bigla pagtuyo ng lalamunan ko sa aking nakita.

Nahirapang lumunok dahil sa tigas n'yon. Kahit masakit ang ang ulo ko sa hangover ginawa ko pang magpaklma ng 'di masyadong maalala kaso ano pa.

Mabagal itong humarap. Natunugan ata ang pagdating ko. Kalaunan tinigil ang kan'yang ginagawa, kaharap ang stove.

"Good morning..." he greeted with an annoying smile.

Magkadikit ang kilay ko at masama siyang tinignan sa mga mata. "Who are you? and why I'm here? bakit mo ko dinala rito?!" Natataranta kong mga tanong.

Unang pumasok sa isipan ko kung bakit narito ako sa lugar n'ya.He shouldn't have brought me here! For God's sake, we're both males at the same time... I'm having a problem!Dapat n'ya akomg iwasan sa pagkakataong ito.

He slightly smirked. Nanuyaw ang kaniyang ngisi pagkatapos.

"Because you are drunk lastnight, kaya dinala kita rito. I'm sure no one will know you're here... with me." He said.

Mas lalong kumunot ang nuo ko sa sinabi n'ya. Even though that faithful night was intense, I recognized him.

"Bakit dito mo pa ako dinala? Kaya kong umuwi ng magisa-" I stopped.

As he clenched his jaw to make me shut up.

His brows were wrinkled. "You really don't know what happened to you last night? especially us?" he asked, his gaze falling on me as he turned to the stove.

Kumurap-kurap at napatahimik ako sa sinabi n'ya. Naging tunog malambing ang tinig n'ya. Probobly he already knew out that thing. Hanggang maaari ay ayaw kong magbukas sa pangyayari na 'yon ngunit ano pa kung s'ya itong nagpanguna!

What do you think I'd say? What should I do now that I've made those plans?! In my mind's eye, every scene flashes back. Nakakahiya pero alam kong kasalanan ko 'yon.

"I remember-the f*ck!"

Agaran napahawak sa aking nuo sa biglaang pagsakit. Sobrang sakit ng ulo ko.

Tumigil s'ya kalaunan, napansin n'ya iyon. Isang bowl ng kung ano ang kinuha n'ya sa gilid ng island table. 'Di ko iyon napansin mula kanina.

"Here's the soup. I made this for you." He suggested.

Marahan ang pagtango ko kahit may inis pa ako sa kan'ya. Dahan-dahan n'yang ibinigay sa akin, tinanggap ko ito kalaunan.

He caressed my head, but I immediately resisted by caressing it again. With this set up, I felt uneasy. Baka maisip niyang naghihingalo uli ako pa roon.

As he gave me the soup, naisip ko 'rin kung bakit bigla ay narito ako. Why did he let me sleep in his bed? Is he in his room? Did he sleep next to me? Is it true that he sanitized me?

Bagaman ay alam ko ang magiging sagot n'ya pero 'di iyon madali sa akin. If someone sees us, everything could go wrong, right? I'm disgusted right now, right? I'm not sure why he let me in.

I let out a long sigh. As long as he didn't ask me about what happened the night before, I'd be happy.

Mapapanatag ang loob ko kahit nai-ilang pa nang kaunti. I sip the soup he gave me, amoy palang masarap na.

After finishing the soup, my gaze was drawn to him. He seems to have started preparing this way too early. Is it true that he was aware of the consequences? Parang ramdam ko na hinihintay n'ya ang sasabihin ko o may hinihintay pang ibang kommento roon.

"What exactly we did lastnight?" Tanong ko, pagsisira sa gitna ng katahimikan.

May naalala ako ngunit hindi klarado!

He gave a strange smile. He stood up straight and folded his arms across his chest. He c****d his head and smirked.

"We had a romantic moment... you kissed me first and made me-"

"Stop it. I know. I remember." I stopped him.

Pikit matang binaon ng mabuti ang kahihiyan. Dala noong maalala ko ulit iyon, mabagal kong minasahe ang nuo. Hindi ko iyon naisip agad.

Ngumisi s'ya at ginulo ang buhok. Kita ko sa malapitan ilang segundong ginawa n'ya ang muscles sa braso nito. Hindi ko kaagad makaiwas.

"Bakit dito mo ako dinala? pareho tayong lalaki..." mahina kong sinabi at pinipilit na tanungin iyon sa kan'ya.

I became aware of it. He didn't mention anything about what we did the night before. It's not that I wanted it again; it's just that I'm here, in front of him, in such a hurry. This occasion arises.

Pumunta s'ya sa fridge at binuksan iyon, kumuha ito ng pitcher at dinala sa island table na kung saan ako. Sumasakit ang ulo ko habang inaalala ang mga nangyari sa amin. I cried infront of him, ginawa namin iyon and now... i'm here at his place!

Nilagay n'ya sa harapan ko ang pitcher ng tubig saka n'ya sinalin sa baso. Matapos ay ang mga kamay ay tinukod sa magkabilang gilid at nakatitig ang mga mata sa akin.

He smirked. "Masama ba? I don't know if you're just trying to forget. Kaya pala..." Kunot nuo n'yang sinabi.

Mahina akong umiling at pinipilit na makaalala 'man lang sa ibig n'yang sabihin. But I couldn't... A blush crept into my cheeks. Umiinit ang pisnge ko ng makaalala.

"Are you insane? hindi mo ba ako kilala at mukhang wala lang sa 'yo ang mga pinagsasabi ko..."

He licked his lips and leaned closer to me. Ngayon, ang lakas ng kalabog ng dibdib ko at sa ganitong paraan n'ya lang ginagawang kabahan ako ng husto.

Bigla ay lumabas ang ngisi sa kan'yang labi at banayad ang pagtango. "Yes. I know you... the man behind the scandal," tumigil ito sandali at hindi ko alam kung saan ito nakatitig. "A Villareal, the Villareal's youngest, the Villareal's wayward son... Raeinhyer Villareal." sunod sunod n'yang sinabi.

Napauwang ang bibig ko habang nakatitig sa kan'yang mukha. I did not expect that this man knows me... gaano n'ya ba kakilala ang pamilya namin at sa akin? is he a kidnapper?

Pinipigilan kong huminga at pinipilit na makaisip ng mabuti na kaharap ang isang 'to. Sigurado akong kilala n'ya lalo ang pamilya ko at bawat isa sa amin...

"Are you..."

Mabilis s'yang umiling. "Nope... I'm not." Agad n'yang sagot.

Tinikom ang nakauwang na bibig at ilang beses na kumurap-kurap sa kan'yang harapan.

"And who are you, kiddnapper? and you'll get a ransom from my parents?" Naguguluhan kong tanong kahit ang tuhod ko ay masyado ng nanginginig sa kaba.

"Yes. And I did, kidnapped you," he said playfully. Nabigla ako sa sinabi n'ya. "Really? You think i'm a kiddnapper? sa gwapo kong ito pagkakamalam mo lang..." natatawa n'yang sinabi.

Matatakot na sana ako sa kan'ya pero parang mali nga ang akusahin ko s'ya ng gano'n. Tila malayo ang iniisip kong gano'n s'ya... mukha s'yang manyakis at baliw na kakalabas palang.

Suminghap ako ng hangin at pinagrulyo ang mga mata sa sinabi n'ya, nagkibit balikat na nakatingin sa kan'ya.

"May tupak ka 'no? Matatakot sana ako sa 'yo kaso mukha kang baliw sa pinapangarap mo," inis kong sinabi. "Paano mo ako nakilala if you're not a kiddnapper? ba't parang kilala mo ang pamilya ko and how did you know me? hindi naman kita kilala at sino ka ba?" sunod sunod kong tanong sa kan'ya.

Umayos s'ya ng tayo at nagpagpag ng apron sa suot n'ya. Humarap muli ito sa niluluto. Naging seryoso ang mukha pagbalik at lumingon sa akin. Mulo ay naramdaman ang sakit ng ulo.

Malalim itong bumuntong hininga. "Such a brat... don't you recognize me?" Tanong n'ya sa akin.

Napaisip ako sa sinabi n'ya. Pero wala 'e, I don't really know him. "Tingin mo ba kilala na kita para hindi magtanong kung sino ka? Tss..." Sarksatiko kong sinabi at umirap.

Inayos n'ya ang ilang hibla ng kan'yang buhok. I know that you are handsome!

"At sa tingin mo ba gagawin iyon ng isang lalaki sa isang pampublikong lugar? sino ba dapat ang magtanong n'yan?" Bigla n'yang tanong sa akin na hindi ko napaghandaan.

Natigilan ako at nakagat muli ang pangibabang labi at ng hindi umimik. Ngayon ay lumabas ang ngisi sa kan'yang labi.

"Nasa gitna ka ng problema at inisip mo ang solosyon na gawin ulit ng bagong problema. You need my help right?" aniya sa kabila ng pananahimik ko, he smirked. "Is that the only solution you had think? hindi ko alam na ganito pala ang isang Villareal magisip." natatawa n'yang sinabi sabay umiling-iling tila dismiyado.