โรมมองไปยังรถแล้วกัดฟันแน่นลั่นไกปืนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินกลับไปดูที่เหลือเดี๋ยวลูกน้องคงจะตามาเก็บซากพวกมัน เขาโทรหาลูกน้องอีกกลุ่มที่ตามไปเล่นงานไอ้มาโชทันทีมันก็โทรเข้ามาเขาเลยเนียนรับสายแทน
“ว่าไง?”
(เรียบร้อยครับบอส)
“ดีมาก ไปพักซะพรุ่งนี้ค่อยมาหาฉัน” เขาวางสายทันทีแล้วรีบเดินไปที่รถ
ยัยหนูนั่งนิ่งเหม่อลอยยกมือปิดหูแล้วยังน้ำตาไหลอีก เขาเข้าไปนั่งก็หันมามองกับด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวแล้วขยับตัวหนีจนชิดประตูอีกข้าง
“ยัยหนูฟังป๋าก่อนนะ”
“ทำไมต้องฆ่ากันด้วยชีวิตทุกคนมีค่านะ ป๋าใจร้าย!!”
“แต่ชีวิตหนูมีค่ากว่าพวกมัน!”
“ป๋าอย่ามาเข้าใกล้หนูนะ” เธอขยับตัวออกห่างไม่กล้าแม้แต่จะมองป๋าโรมด้วยซ้ำ เธอกลัวเขามากจริงๆเพราะมันเหมือนว่านี่ไม่ใช่คนที่แสนดีของเธอเลย
“ยัยหนูป๋าจำเป็นต้องทำ” มันคิดจะฉุดยัยหนูไป
“แต่สิ่งที่ป๋าทำมันโหดร้ายมากนะ หนูกลัวอย่ามาใกล้นะ” เธอขยับออกห่า
