DADANG’S POV
Tatlong araw na ang lumipas mula noong gabing halos sumabog ang bahay dahil kay Dodong at dahil sa kalokohan niya at sa pagiging epal ng ilang kapitbahay. Pero ngayong umaga, iba ang himig ng hangin. Mas magaan, mas tahimik, mas… nakaka-excite sa paraang hindi ko maintindihan.
Bitbit ko ang bilao ng hinog na mangga, pa-uwi na dapat ako mula palengke nang bigla kong maramdaman ang kakaibang presensiya. ‘Yung tipong parang may matang nakatutok sa ’yo mula sa malayo, pero hindi nakakatakot—kundi pamilyar.
Paglingon ko sa kanto ng lumang puno ng acacia… napahinto ako.
Si Magnus.
Nakatayo siya ro’n, parang eksenang hinugot mula sa lumang pelikula—’yung tipong slow motion ang lahat maliban sa t***k ng puso mo. Nakasuot siya ng simpleng itim na shirt na dikit na dikit sa matipun
