Dizlerimin titrediğini hissettim, başımı gökyüzüne kaldırdım. Acımı bulutlara gönderiyor gibi hissediyordum. Eğer başkaları da böyle yapıyorsa bulutlara yazık değil miydi? Sahi, kaç acı biriktiriyorlar acaba içlerinde? "Keşke," diye mırıldandım gökyüzüne bakmaya devam ederken. "kuşlar kadar özgür olabilsek." Gözlerimi, içimi kaplayan tarifsiz bir hisle indirdim gökyüzünden. "Kuşlar;" Sesin geldiği yöne doğru döndüm. Bora, usul usul bana doğru yaklaşıyordu. "karşılarına çıkan rüzgarın şiddeti ne olursa olsun, uçmaktan vazgeçmedikleri için özgürler." Kaşlarımı kaldırdım dikkatle. "Özgür olmak istiyorsan, rüzgara göre yön almadan uçmayı öğrenmen gerek." "Canım çok, çok acısa bile mi?" Göz bebeklerinde kendimi görüyordum. Dudakları kıvrıldı. "Bunun için üzgünüm. Ama acıtıyorsa keyfi

