CHAPTER 12
1849 Words
CHAPTER 12
TW:MENTAL DISORDER
NAKATULALA lang ako sa labas habang bumubuhos ang malakas na ulan,kasabay ng pag agos ng ulan ang pag-agos ng luha ko
Pinunasan ko ang luha ko gamit ang aking kaliwang kamay,ang kanang kamay ko ay hawak ang isang papel
Bigla nalang akong naluha dahil sa nakasulat sa papel,hinde ko kayang pigilan ang mga nagbabadyang luha ko,dahil kung pipigilan ko ay baka mas lalo lang akong masaktan,hinde ako lumingon sa likuran ko ng marinig kong bumukas ang pinto
"Ma'am"tawag nya saakin
ilang araw na pero parang takot na takot parin sya saakin,tinignan ko sya ng wakang emosyon,inabot nya saakin ang hawak nya tinignan ko naman yun
"ilang beses ko bang sasabihin na hinde ako iinom na gamot na yan!"hinde ko napigilang sigawan sya
Pinulot nya ang nahulog na gamot at lumayo sakin nakatingin lang ako sakanya habang nakatago sa likod nya ang mga kamay nya
"Ano pang ginagawa mo rito!?"sigaw ko pa
"lumabas lana,hinde ko kailangan ng gamot na yan!"
Akmang tatayo na ako at lalapit sakanya ng bumukas ang pinto ang pumasok dun ang iba nyang mga kasama,hinawakan naman ako ng dalawang lalaki at pinipilit na huminahon
Kinakalampag ko yung kamay ko at mga paa ko para sana makatakas pero ang higpit ng kapit nila saakin,sa tuwing gagalawin ko ang kamay ko ay hinigpitan nila lalo
"Bitawan nyo ako,aalis na ako dito!"sigaw ko sabay waksi ng kamay nila
"Tulungan nyo ako!"sigaw ko
Na parang matutulungan nila sa pagkakahawak ng dalawang lalaki sa tabi ko,naiiyak na ako pero hinde ko pinabayaan ang sarile ko na lumuha
Lumapit saakin ang isang babae na naka mask at nilagyan nya ng gamot ang hawak nya,bago nya ilagay saakin yun ay nagpatalsik muna sya ng konting gamot bago lumapit sa Dextrose na nasa gilid ko
Mag s-sigaw na sana ako ng maramdaman ko ang pagkahina ko atpag ka antok ko,hinde ko namalayan ay nakatulog na pala ako
Nagising ako dahil sa kiliting nararamdaman mula sa tenga ko,unti-unti kong minulat ang mata ko, napangiti ako ng makita ko sya,bumalik sya ulit
"Damon"nakangiti kong sambit napatingin sya saakin at ngumiti
"Good evening wife"usal nya at naramdaman kong nilagay nya ang braso nya sa bewang ko, napangiti naman ako at humarap sakanya ng tuluyan
"You're back"
"Yes,I am back,did you miss me?"tumango ako sakanya at kinawit ang braso sa batok nya upang mapalapit sya lalo saakin
"Though you never come back"mahina kong usal
Pinisil nya ang ilong ko,napaluha naman ako dahil sa ginawa nya,parang nabuo na ulit ako ng bumalik sya parang kumpleto na ako na nandyan ulit sya sa tabi ko
"I always find a way to come back to you"tuluyan na akong napaiyak at tuluyan syang nilapit saakin para mayakap ko sya
Niyakap ko sya nakasubsub ang mukha ko sa balikat nya habang umiiyak,hinihiling ko na sana hinde na sya umalis pa ulit
Lord please don't take my damon away again
Let damon stay beside me,until my last breathe
Narinig ko ang mahinang tawa nya,mas lalo akong naiyak,hinde ko akalain na mayayakap ko ulot sya ilang araw ko syang hinde nakita hinde ko alam saan sya pumunta pero namiss ko sya ng sobra
"Miss na miss na kita, please stay, don't ever leave me again"bulong ko sa leeg nya
"I won't,I won't leave you again,Wipe your tears wife, Iloveyou"
"From now on, don't let your tears falling down on your cheeks,I can't afford to wipe it"
Napakagat ako sa labi at humagulgul na,tahimik lang akong umiyak sa balikat nya hinde ko pinansin ang mahina nyang tawa,dahil siguro natatawa sya sa reaction ko
"Don't laugh at me,I was just missing you,Ilang araw lumipas bago pa kita makita,bakit ayaw mong pumirmi sa tabi ko?,Ayaw mo na ba saakin?,meron ka na bang iba,sabihin mo naman saakin"mahina kong sambit
Humiwalay sya ng yakap saakin at sinapo ang mukha ko,tinitigan nya ako sa mata
"No,you are my only wife"seryosong sabi nya
"Pero bakit ka laging wala?"bumuntong hininga sya at niyakap nalang ako
Siniksik ko ang mukha ko sa dibdib nya, naririnig ko ang pintig ng puso nya
"Pwede ba akong maging selfish kahit ngayon lang?,gusto kitang ipagdamot damon,gusto ko akin kalang"
**
"Who are you?" Tanong ko sa isang lalaking pumasok sa silid ko
Wala syang kasama na doctor at nurse siguro kampante syang hinde ko sya sasaktan,hinde naman ako nanakit sadyang takot lang sila saakin kaya naiisip nilang sasaktan ko sila
"You can't remember me?"tanong nya
"Magtatanong ba ako kung kilala kita?"lumapit sya saakin at pumwesto sa harap ko
"I'm blair,ako si blair,hinde mo ba ako naaalala?"maingat na tanong nya
Napakunot ang noo ko ng sumakit ng konti ang ulo ko, napahawak ako ng tuluyan sa ulo ko dahil sa sakit na nararamdaman, narinig ko syang sumigaw bago ako hawakan
"Bitawan mo ako,hinde kita kilala"pinipilit ko syang ilayo saakin pero hinde sya umaalis kahit na pinapalo ko na sya
"Doc,hurry up"rinig kong sambit nya
Lumapit saakin ang isang doctor at dalawang nurse pinalayo nila saakin yung lalaki at maya-maya ay naramdaman ko nalang ang pag kaantok
"Who I am?"tanong ko sa sarile ko
Why I'm here?
Pumatak ang luha ko ng walang dahilan,i can't hold my tears,sa araw-araw na lumilipas lagi nalang akong umiiyak,hind eko kayang pigilan ang luhang nagbabadya
"Now,did you remember me?"tanong ng lalaking pumunta dito,ilang araw syang bumabalik para tanungin yun saakin,pero hinde ko sya maalala hind eko sya kilala
umiling ako sakanya,napahilot naman sya sasintido nya,at nilagay ang dalawang kamay sa magkabilang gilid ng bewang
"ok,I won't force you to remember me,hihintayin kitang maalala ako,at kapag na alala mo na ako,dun tayo mag-uusap ok?,don't force yourself to remember me,I will wait until your memories back"tumango ako sakanya
Gusto ko syang maalala dahil ayaw kong mangapa,paulit-ulit nyang tinatanong saakin kung naalala ko na da wsya pero tanging iling lang ang sagot ko,pero may parte saaking parang kilala sya pero may kabilang parte na hinde,hinde ko alam bakit ako nawalan ng aka-ala at hind eko alam bakit ako nandito
basta nlanag pag-gising ko nandito na ako sa isang silid at minsan pinapalabas ako at meron akong nakikitang mga katulad ko na nakasuot ng hospital gown,at may sari-sailing ginagawa
hinde ako tanga para hinde malaman kung nasan ako,ang hinde ko lang maisip ay kung bakit ako nandito?,kung bakit ako napapabilang sa kanila na nawala na sa katinuan, ayaw kong isipin na nilagay ako ng pmailya ko dito dahil ganon din ako,hinde ko nga lam sino ang nagdala saakin dito
Napahawak ako sa ulo ko ng biglang kumirot yun at pagkakirot nun ay saka paglabas ng isang imahe ng tao,hinde ko maintindihan ang sinasabi nya at ang mukha nya malabo
Gusto kong sumigaw sa sakit ng ulo ko na parang binibiyak yun,hinde ko kayang tagalan ang sakit ng ulo ko ng ganto hinde ko kayang magkaron ng gantong sakit
"Andy" hinde ko nilingon ang tumawag na yun,nakahawak ako sa ulo kong iniinda
"Call doctor Peña"Rinig kong sigaw nya bago lumapit saakin at hawakan ang kamay ko na nakahawak sa ulo ko
"Don't touch me!"kahit masakit ang ulo ay pinilit ko syang ilayo saakin para lang wag hawakan
Kung hinde sya pumunta dito nakaraan hinde sana sasakit ang ulo ko ng ganto, kasalanan nya kung bakit ako nagkaganto
"I said don't touch me!"tinanggal ko na ang kamay sa ulo at tinulak sya ng malakas,sinamaa ko sya ng tingin
Nakakunot lang ang noo nya saakin kahit na tinulak ko na sya,may pumasok na nurse at doctor,tinulungang patayuin ang lalaki na tinulak ko ng doctor at may sinabi sya rito,humarap ang doctor saakin
"Why he always here!?"tanong ko sa doctor,may inabot sakanya ang isang nurse at kumuha sya ng tubig na nasa gilid at inabot saakin yun
"Inumin mo to,para makatulong sa pagsakit ng ulo mo" inabot nya saakin ang gamot, napatingin ako dun at umangat ng tingin sakanya
"Paano ako maniniwalang gamot yan para sa ulo ko!?"sigaw ko,huminga sya ng malalim
"Trust me,this med can take your headache away"
Pinilit nyang painumin saakin ang gamot,kaya wala akong nagawa kung hinde inumin nalang din,pagtapos ko yun inumin ay maya-maya lang din nawala na ang sakit ng ulo ko pero medyo may pagkirot lang din ng konti
"Blair, Let's go outside,baka ikaw pa ang dahilan para sumakit ulit ang ulo nya" saad ng doctor sa lalaki at tumalikod na,umalis na din ang mga nurse kaya dalawa nalang kami naiwan
"Andy,I will back,i'll talk doctor peña" paalam nya kahit wala naman akong pake
Ng umalis sya ay naiwan akong mag-isa na nakatulala nanaman sa labas,kitang kita sa labas ang mga ibang pasyente na merong sari-sariling ginagawa
Hinde naman ako katulad nila na ganon yung lagay pero bakit ako nandito?,bakit ako napapabilang sakanila?,Nilagay ba ako ng pamilya ko dito dahil ganon na rin ako?
Gusto kong maiyak sa naiisip,naawa ako sa sarili ko kung ganon nga ang nangyari saakin,siguro ganon din ako kaya nila ako sinama sakanila,Miss kaya ako ng pamilya ko?
May pamilya ba talaga ako?O mag isa lang ako?,o may taong nagdala saakin dito dahil nakita nya akong wala sa katinuan?
Naiiyak nanaman ako dahil sa naisip,lagi nalang akong umiiyak,walang araw na atang hinde ako umiyak,gusto kong pagalitan ang sarili ko dahil sa luhang bigla bigla nalang umaagos sa pisnge ko
Tinakpan ko ang buong mukha gamit ang dalawang kamay at duon umiyak,umiyak lang ako ng tahimik habang nakadukduk sa dalawa kong kamay
Gustong gusto kong sumigaw hinde ko alam bakit naninikip ang dibdib ko sa tuwing umiiyak ako,gusto ko nalang isigaw ang sakit na nararamdaman ko gusto kong sisihin ang sarili dahil sa dulot ng sakit
Gusto kong may ipagbuntong na galit pero parang makasarili naman ako kung gagawin ko yun,makakasakit lang ako at mas lalo lang din akong masasaktan kung ganon ang gagawin ko
Ayaw kong isipin ng mga tao na kapag nakaalis na ako sa lugar na to ay isipin nila na nawala ako sa katinuan noon,ayaw kong isipin nila na wala parin ako sa katinuan
Natatakot akong husgahan ng tao, natatakot akong magkamali ako at husgahan agad nila, pero bakit nga ba ako matatakot?,bakit kailangan kong matakot sa sasabihin nila?,Diba dapat sila ang matakot?,dahil sila ang humuhusga sa tao,sila ang gumagawa ng sarili nilang kapahamakan
Wala namang gustong mapahamak,pero dahil sa tinatawag nilang karma ay maraming napapahamak sa sarili nilang dulot,sila ang gumagawa mg way para madapuan sila ng karma na sinasabi nila
Society killed our own lives,Dahil sa mapanghusgang tao maraming gustong kitilin ang buhay nila,maraming gustong tapusin ang panibagong bukas nila,hinde nila alam ang nararamdaman ng taong huhusgahan nila
Dahil sa mapanghusga nila maraming gustong umiwas maraming gustong iwan ang mundong noong napakaganda noong napakasigla
Ng dahil lang sa mapanghusgang tao,pumanget ang ating mundo,hinde naman ang mundo ang pumanget kung hinde ang mga tao,mga taong feeling malinis,feeling perfect,They said Nobody's perfect,pero bakit nila huhusgahan ang tao dahil sa konting mali?
Meron lang na tama sakanila na mali sa iba,hinde naman lahat ng may tama ay buong pagkatao na nya ay tama na,meron ding sakanila na mali na tama sa iba na hinde alam ng iba
Ayaw ng iba na ipakita ang mali nila dahil takot silang mahusgahan,habang ang iba na feeling perfect ay bulgarang pinapakita kung anong tamang meron sila
Society killed everybody!
- Writer
