Mucizeler, umudun tükendiği yerde başlar.
Umudumuz tükendi... Mucizemizi bekliyoruz...
Didem Öztepe
Semih'ten;
Gözlerimi aralayınca Kübra'nın çoktan uyandığını fark ettim. Benden böyle çekinmesi hoşuma gitmese de bir şey söylemeye hakkım yoktu. Babasindan, annesinden, hatta başka her şeyden çekiniyor ya da utanıyor olabilirdi. Ama onların arasında asla ben olmamıştım. Ama yapacak bir şeyim yoktu.Yanımdaydı ya, o da yeterdi şimdilik. Eskisi gibi aşık olacaktı bana elbet, sabırsızlıkla bekliyordum o günleri.
"Geçti mi ağrın?" diye sordum sitem etmek için yanıp tutuşan sesimi bir kenara atarak.
"Evet, hafifledi baya. Ben... çok teşekkür ederim sana. Yani yaptıkların için."
"Önemli değil." diyerek geçiştirdim.
Saçma sapan yerlerde utanıp, teşekkür etmesinden nefret ediyordum. Defala
