Kimse duymadan ölmeliyim
Ağzımın kenarında bir parça kan bulunmalı.
Beni tanımayanlar
”Mutlak birini seviyordu.” demeliler.
Tanıyanlarsa, ”Zavallı,” demeli,
“Çok sefalet çekti…”
Fakat hakikî sebep bunlardan hiçbiri olmamalı.
Orhan Veli Kanık
Sabah yine Tuğçe arayınca onları da özlediğimi fark ettim. Ama yine de buradan gitmek istemiyordum. Burada Semih ve benden başka kimse yoktu ve bu yüzden çok huzurluydum. Biz bize yeteriz kelimesi tam olarak ikimiz için bulunmuş olabilirdi. Ya da bizim gibi, birbirinden başka hiç kimseye ihtiyacı olmayan herkes için. İhtiyaç değil de, arkadaşlarımı özlüyordum ama. Yine de dönmek istemiyorum bir şekilde. Karmakarışık duygular aldı benliğimi yani. Yine bir anda. Yine olmadık bir zamanda. Yine belirsizlik ve Yine birbirine karışan o Gökkuşağı renk
