1.
1127 Words
แอบรักเบา ๆ แต่หัวใจดังมาก
เป็นเรื่องราวของความรู้สึกที่เงียบงัน แต่ไม่เคยไร้เสียง...
การแอบรักไม่ได้หมายถึงการซ่อนเร้นเสมอไป แต่เป็นช่วงเวลาที่หัวใจเต้นแรงเกินกว่าจะควบคุม แม้พยายามทำตัวปกติ แต่ทุกครั้งที่สบตา ทุกคำพูด ทุกการกระทำของเขา แต่มันกลับดังก้องไปทั่วทั้งความรู้สึก
บางที การแอบรักก็คล้ายกับบทเพลงที่ไม่มีเสียง มีเพียงหัวใจที่ร้องออกมาเพียงลำพัง
จะมีวันไหนไหม ที่เสียงนี้จะส่งไปถึงเขา? หรือจะเป็นความลับที่สวยงามตลอดไป?
....
เสียงฝนกระทบหลังคาสังกะสีดังก้องไปทั่วบ้านไม้หลังเล็ก เด็กชายตัวน้อย "คณิน" นั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองดูหยดน้ำไหลเป็นสายลงมาตามกระจก เขายกมือขึ้นแตะเบา ๆ ราวกับอยากสัมผัสมัน
"ทำอะไรอยู่ลูก?" เสียงแม่ดังขึ้นจากด้านหลัง
"ดูฝนครับ" คณินตอบ พลางหันไปมองแม่ที่เดินเข้ามาพร้อมผ้าห่มผืนบาง
แม่ยิ้ม ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ พลางลูบผมเขาเบา ๆ "ตอนเด็ก ๆ แม่ก็ชอบมองฝนเหมือนกัน รู้ไหมว่าฝนทำให้เราจำอะไรได้เยอะเลยนะ"
คณินขมวดคิ้ว "จำอะไรเหรอครับ?"
แม่หัวเราะเบา ๆ "ก็ความรู้สึก... ตอนที่เราได้ยินเสียงฝน ได้กลิ่นดินเปียก ๆ หรือแม้แต่ตอนที่เราวิ่งเล่นกลางสายฝน ทุกอย่างกลายเป็นความทรงจำที่ไม่เคยจางหายไปเลย"
คณินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา "งั้นวันนี้ ผมก็จะจำว่าผมนั่งดูฝนกับแม่"
แม่ยิ้ม พร้อมกระชับผ้าห่มให้เขาแน่นขึ้น
วันเวลาผ่านไป คณินเติบโตขึ้น พร้อมกับความทรงจำเล็ก ๆ ที่สะสมในหัวใจของเขา ทุกเสียงหัวเราะ ทุกช่วงเวลาของวัยเด็ก ล้วนเป็นสิ่งที่หล่อหลอมตัวตนของเขาเหมือนกับสายฝนที่เคยโปรยปรายลงมาในวันนั้น
เสียงหัวเราะของเด็กน้อยดังขึ้นภายในสวนหลังบ้าน คณินกับนาราวิ่งไล่จับกันรอบต้นมะม่วงใหญ่ที่ปลูกอยู่ตรงกลางสนามหญ้า
"นารา! เธอวิ่งเร็วเกินไปแล้ว!" คณินตะโกนไล่หลัง พลางพยายามเร่งฝีเท้าให้ทัน
นาราหัวเราะพลางหันมายักคิ้วให้ "ถ้าจับฉันได้ ฉันจะให้มะม่วงไปกินหนึ่งลูก!"
คณินกัดริมฝีปากแน่น ความมุ่งมั่นในดวงตาเต็มเปี่ยม เขาเร่งความเร็วสุดกำลัง กระโดดพรวดไปข้างหน้า และคว้าข้อมือนาราไว้ได้ทัน
"ได้แล้ว!" เขาหอบเบา ๆ แต่ใบหน้าเต็มไปด้วยชัยชนะ
นารายิ้มกว้างก่อนจะยอมแพ้ "โอเค ๆ ฉันให้มะม่วงนายหนึ่งลูกตามสัญญา!"
ทั้งคู่หัวเราะไปพร้อมกัน ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งใต้ต้นไม้ หอบหายใจอย่างเหนื่อยล้า แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
"นายชอบมะม่วงขนาดนั้นเลยเหรอ?" นาราถามพลางปาดเหงื่อบนหน้าผาก
คณินพยักหน้าก่อนจะมองขึ้นไปบนต้นไม้ "ใช่ มันทำให้ฉันนึกถึงตอนเราปีนขึ้นไปเก็บด้วยกันเมื่อปีที่แล้ว จำได้ไหม?"
นาราหัวเราะ "จำได้สิ แล้วก็จำได้ด้วยว่าฉันตกลงมาโดนกองใบไม้พอดี"
ทั้งคู่หัวเราะขึ้นอีกครั้ง เสียงใสกังวานไปทั่วสวน
นารานั่งมองคณินที่กำลังปอกมะม่วงอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยสมาธิราวกับนี่เป็นภารกิจสำคัญ
"นายจริงจังกับมะม่วงมากไปหรือเปล่า?" นาราหัวเราะ พลางหยิบเมล็ดมะม่วงที่วางอยู่ข้าง ๆ มาหมุนเล่น
คณินเงยหน้าขึ้นก่อนจะยิ้ม "ก็ฉันอยากให้มันออกมาสวยไง เธอจะได้กินง่าย ๆ"
นาราหัวเราะ "แค่ฉันได้กินก็ดีใจแล้วล่ะ ไม่ต้องสวยมากก็ได้"
คณินยิ้ม ก่อนจะยื่นชิ้นมะม่วงที่เพิ่งปอกเสร็จให้อีกฝ่าย "งั้นลองชิมดู"
นารารับมาแล้วกัดเข้าไปช้า ๆ รสหวานของมะม่วงฉ่ำ ๆ กระจายไปทั่วปาก เขาหลับตาอย่างพอใจ
"อร่อย!" นาราตะโกนพลางยิ้มกว้าง
คณินหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหยิบมะม่วงขึ้นมากินเอง "รู้ไหม? เวลาฉันกินมะม่วง ฉันนึกถึงตอนที่เราเล่นกันตอนเด็ก ๆ ตลอดเลย"
นารายิ้มออกมา "ฉันก็เหมือนกัน..."
หลังจากมะม่วงลูกสุดท้ายหมดไป คณินยกมือขึ้นลูบท้องตัวเองเบา ๆ พลางหันไปมองนาราที่กำลังนั่งเอนหลังพิงต้นไม้
"อิ่มสุด ๆ ไปเลย" คณินพูดพลางหัวเราะ
นารายิ้ม "ใช่ ฉันว่าฉันกินมะม่วงไปเยอะกว่าที่ตั้งใจไว้ซะอีก"
คณินลุกขึ้น พลางยื่นมือไปหานารา "ไปเดินเล่นกันไหม?"
นาราขมวดคิ้ว "ไปไหนล่ะ?"
คณินยิ้ม "ก็รอบ ๆ สวนนี่ไง ไปเดินย่อยอาหารกันหน่อย เดี๋ยวได้แต่นั่งเฉย ๆ คงง่วงกันพอดี"
นาราหัวเราะ ก่อนจะจับมือคณินแล้วลุกขึ้น
"ก็ได้"
..
"อากาศดีนะ" นาราพูดขึ้นพลางยืดแขนรับสายลมที่พัดผ่านมา
คณินพยักหน้า "ใช่ แถมทางเดินนี้ก็ยังเหมือนเดิมเลย"
นาราหันไปมองเขา "หมายถึงอะไร?"
คณินหัวเราะ "ก็หมายถึง ตอนเด็ก ๆ เราก็เคยเดินเล่นกันแถวนี้ จำได้ไหม?"
นาราขมวดคิ้ว ก่อนจะยิ้มออกมา
"จำได้สิ เราเคยแข่งกันว่าใครจะเดินถึงต้นไม้ใหญ่ก่อนด้วย"
คณินหัวเราะ "แล้วเธอก็ชนะตลอด"
นารายักไหล่ "นายเดินวิ่งช้าเองนะ"
เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังขึ้น ขณะที่พวกเขาเดินไปเรื่อย ๆ พร้อมกับเสียงคุย
...
ท้องฟ้ายามเย็นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อน สายลมพัดผ่านเบา ๆ ขณะที่คณินกับนารายังคงเดินเคียงกันไปตามทางเดินในสวน
"วันนี้สนุกจัง" นาราพูดขึ้น พลางเหยียดแขนขึ้นสูงราวกับต้องการเก็บความรู้สึกดี ๆ เอาไว้
คณินพยักหน้า "ใช่ ฉันไม่ได้เดินเล่นแบบนี้มานานแล้ว เธอทำให้ฉันนึกถึงตอนเด็ก ๆ อีกครั้ง"
ทั้งคู่หัวเราะไปด้วยกัน แต่ทันใดนั้น เสียงเรียกจากระยะไกลก็ดังขึ้น
"คณิน! กลับบ้านได้แล้วลูก!"
เขาหันไปทางเสียง ก่อนจะเห็นแม่ยืนอยู่ตรงทางเข้าบ้าน โบกมือเรียกเขาให้กลับเข้าไป
นารายิ้มพลางตบบ่าคณินเบา ๆ "แยกกันตรงนี้ล่ะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ"
คณินถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า "ได้เลย เดี๋ยวพรุ่
งนี้มาเจอกันอีก"
ทั้งสองยิ้มให้กันก่อนที่นาราจะเดินไปอีกทาง ส่วนคณินก็วิ่งกลับไปหาแม่
- Writer
