น้องเซขยับเข้ามาหยุดที่ปลายเตียง พร้อมกับเอ่ยคำทักทายแบบไม่ได้ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ และผมเองก็ไม่ได้ถือสาอะไร เพราะไม่ค่อยได้เคร่งครัดกับขนบธรรมเนียมประเพณีอะไรพวกนี้อยู่แล้ว
"หม่ามี้ไม่มาด้วยเหรอ?" ผมถามกลับไป
"มาฮะ คุยอยู่กับคุณพยาบาลข้างนอก"
"อืม" ผมพยักหน้าไปอย่างเซ็ง ๆ คิดว่าจะได้เห็นหน้าผู้เป็นแม่ของเด็กคนนี้ แต่ก็ดีใจที่อย่างน้อย ๆ ดรีมก็มาที่นี่แล้ว
"พวกเราเป็นสถาปนิกไม่ใช่สาปานิกไรนั่น ช่วยเรียกให้ถูกหน่อย" ไอ้เตอร์มันพูดลอย ๆ แต่ก็คงอยากให้เด็กนี่เรียกให้มันถูก ๆ นั่นแหละ
"ฮะ...คุณลุง"
"ลุงเลิงอะไรกันวะ เรียกอาก็พอแล้ว"
ไอ้เตอร์มันเริ่มจะฉุนเฉียวเกรี้ยวกราดใส่เด็กเล็ก ๆ เพราะอายุพวกเรายังแค่ยี่สิบต้น ๆ ทว่าหน้าของแต่ละคนก็ไม่ได้มากไปกว่าอายุเลยสักนิด ถึงทำให้มันหัวเสียที่ถูกเรียกว่าลุงเป็นการใหญ่
"ใจเย็นดิวะไอ้เตอร์ นี่เด็กนะเว้ย"
ไอ้อ้อห้ามปราม เพราะเริ่มทนกับคำหยาบคายของม
