"ก็...ทำนองนั้น" ฉันตอบแล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้ทำงาน
"นั่งก่อนสิ...นายมีธุระอะไรกับฉันงั้นเหรอ?"
"หึ!" พิธแค่นหัวเราะแล้วว่า "ตอนแรกกะว่าจะมาบอกข่าวดี เรื่องที่ฉันจะไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว"
"ทำไมเป็นแบบนั้นล่ะ?"
"ใจคอเธอเหมือนอยากผลักไสฉันไปให้พ้น ๆ ซะเดี๋ยวนี้เลยรึไง?"
"ไม่ใช่แบบนั้นนะ ฉันแค่อยากรู้ว่าทำไมนายถึงเปลี่ยนใจ"
"ก็...คิดว่าจะชะลอการเดินทางออกไปก่อนสักปีสองปี" พิธนั่งลงตรงหน้า แล้วสบตากับฉันอย่างไม่ปิดบัง
"หมายความว่ายังไง?" ฉันเงยหน้าแล้วถามอย่างไม่เข้าใจ
"อยากให้แน่ใจอะไรก่อน"
"นายมีอะไรยังไม่แน่ใจสำหรับเรื่องการไปเรียนต่องั้นเหรอ?" ฉันถาม พิธมองฉันพลางเผยยิ้มออกมาเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูยากเกินคาดเดา
"ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก แต่เป็นเรื่องอื่น"
"เอ๊ะ!" เราจ้องมองกัน
"เธอยังเก็บสร้อยเส้นนั้นของฉันไว้อยู่รึเปล่า"
"จริงสิ นายมาเอาสร้อยคืนใช่ไหม?" ฉั
