บทที่ 2 วาสนาพานพบ 1
1021 Words
บทที่ 2 วาสนาพานพบ
วัดบนเนินเขาแห่งนี้เป็นวัดเงียบสงบ มีวิหารไม้โดดเด่นเป็นสง่ามองเห็นได้แต่ไกลและภาพจิตรกรรมฝาผนังเก่าแก่ล้วนมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ หยางจิวหรงนั่งคุกเข่าสวดมนต์ในวิหารตั้งแต่เช้ามืดจนถึงช่วงบ่าย ท่านปู่ก็ไม่ส่งคนมารับเสียที แข้งขาเมื่อยขบไปหมดแล้ว นางจึงออกอุบายหลอกสาวใช้ที่ยืนเฝ้า
“พี่ซู ข้าดมกลิ่นธูปอยู่ค่อนวัน เวียนศีรษะเหลือเกิน...”
“แย่แล้ว เจ้ารีบไปเปิดหน้าต่างเพิ่มเร็วเข้า”
หยางจิวหรงยกชายเสื้อขึ้นป้องใบหน้า นั่งโงนเงนและเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนระโรย “ข้าคอแห้งมาก อยากได้น้ำชาสักถ้วย แฮ่ก... ข้ารู้สึกหน้ามืด”
ว่าแล้วก็เอื้อมมือปัดกาน้ำชาจนหกหมด
“โธ่ ข้ากระหายน้ำเหลือเกิน ขอน้ำ ขอน้ำให้ข้าหน่อย”
“เจ้าค่ะๆ ข้าน้อยจะรีบนำมาให้เดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ” หยางจิวหรงเป็นลมฟุบลงไปกับพื้น สาวใช้ทั้งสองจึงต่างแยกย้ายกันไปทำงานจ้าละหวั่น คนหนึ่งรีบไปเปิดหน้าต่างให้อากาศบริสุทธิ์เข้ามาภายในวิหารมากขึ้น ส่วนอีกคนรีบออกไปหาน้ำร้อนน้ำชา หยางจิวหรงจึงหัวเราะคิกคักแล้วปีนหน้าต่างวิหารโฉบออกไปทันที เมื่อพวกสาวใช้กลับมาอีกครั้งคุณหนูก็หายไปเสียแล้ว
“ไม่เอาแล้ว ปีนี้ไม่ต้องสวดมนต์แล้ว”
หยางจิวหรงวิ่งหลบสาวใช้จนพ้นสายตาแล้วนั่งที่ม้าหินพลางทุบขาตัวเองแก้ปวดเมื่อยสักพัก จากนั้นก็เดินเล่นไปรอบๆ วัดอย่างสบายใจ ที่นี่สงบเงียบและสะอาดสะอ้านเพราะหยางกงส่งคนมาช่วยหลวงจีนดูแลบริเวณวัด นางเหลือบไปเห็นท่านปู่กำลังเดินขึ้นบันไดหินมาพร้อมกับชายหนุ่มท่าทางหยิ่งๆ หยางจิวหรงรู้ตัวว่าต้องโดนดุแน่จึงรีบหาทางกลับเข้าไปด้านในวิหารโดยด่วน
“แย่แล้ว นั่นพ่อบ้านจอมดุนี่นา”
นางหยุดที่ระเบียงแล้วชะโงกหน้ามาดู เห็นคนของท่านปู่กับคนของท่านลุงจิ้งเต็มไปหมด หยางจิวหรงจึงมุดหลบ พอปลอดคนแล้วก็ก้าวยาวๆ ไปยังบันไดทางลงจากเนินเขาอีกด้านหนึ่ง เข้าไปก็โดนดุ ไม่เข้าไปก็โดนดุ เพราะฉะนั้นจะเข้าไปทำไมเล่า เผ่นดีกว่า
ท่ามกลางแนวต้นสนเป็นทิวแถว สายลมพัดพาใบไม้แห้งหมุนเป็นเกลียวขึ้นไปกลางอากาศ ตรงเชิงบันไดขึ้นสู่วิหารนั้นมีชายหนุ่มผู้หนึ่งปรากฏกายพร้อมกางร่มกระดาษแบบทั่วๆ ไปที่ชาวบ้านใช้ เขาสูงกำยำและมีกลิ่นไอลูกผู้ชายเต็มตัว คิ้วหนาตาคมเต็มเปี่ยมด้วยอำนาจบารมี ให้ความรู้สึกแก่ผู้พบเห็นว่าเขาคือมังกร
คนผู้นี้คือจ้าวเฉินฟง รัชทายาทแห่งแคว้นจ้าว
ท่วงท่าของเขาขณะก้าวขึ้นบันไดผึ่งผาย งามสง่าอย่างหาได้ยากยิ่ง ร่างแกร่งกำยำสวมอาภรณ์เครื่องแต่งกายเรียบๆ เน้นสีน้ำเงิน เข็มขัดห้อยจี้หยก ในเวลานั้นมีสายลมพัดมาอย่างเหมาะเจาะ พัดเรือนผมสีดำสนิทของเขาให้พลิ้วลอยขึ้นไปราวกับเทพผู้ทรงอำนาจ สายตาคมกริบมองตรงไปข้างหน้าและมาหยุดยืนตรงที่แนวกำแพงวัด เพราะมีเด็กสาวเกาะกำแพงห้อยต่องแต่งอยู่
เขาทำท่าจะเดินผ่านไปอย่างไม่ไยดี นางจึงร้องเรียกเขาเสียงสั่น
“นี่ จะไม่ถามหน่อยหรือว่าข้าอยากให้ช่วยรึเปล่า”
“ทำไมถึงต้องถาม”
น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำไพเราะปานเสียงดนตรี ดวงตาคมกริบของเขากวาดตามองเรือนร่างของเด็กสาวซึ่งสั่นสะท้านจากอาการตะคริวกิน จ้าวเฉินฟงนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่พูดอะไร เขาเป็นชายแห่งความเงียบขรึมลึกซึ้ง น้อยคนนักที่จะเดาความคิดของเขาออก แต่หยางจิวหรงเดาออก
“เลิกเสียเวลาคิดว่าเหตุใดข้าถึงมาอยู่ตรงนี้ได้แล้วเจ้าค่ะ ช่วยข้าสักทีเถอะ ข้าจะตายอยู่แล้ว”
“เจ้ากำลังทำอะไรอยู่หรือ”
“ก็ปีนกำแพงอยู่น่ะสิ ท่านช่วยรับข้าที แขนข้าเป็นตะคริวแล้วเจ้าค่ะ” ใบหน้าคมเข้มของเขาแอบซ่อนอยู่ใต้คันร่ม หยางจิวหรงจึงไม่ทันได้สังเกต นางกัดฟันสู้ตะคริวอย่างน่าสงสาร “นะโมตัสสะ ข้าจะร่วงแล้ว ช่วยข้าทีเจ้าค่ะ”
“ไม่ล่ะ ข้าขอตัว”
ร่างสูงใหญ่เดินห่างออกไปอย่างเย็นชา แต่กำลังแขนของหยางจิวหรงใกล้จะหมดเต็มทน สองขาอยู่สูงจากพื้นหนึ่งช่วงตัว ดังนั้นเพื่อความอยู่รอดจึงตวัดขาเกี่ยวไหล่กำยำไว้แล้วเหยียบเพื่อหาที่หยั่งเท้า พอเหยียบมั่นแล้วพยายามออกแรงเหนี่ยวให้เขาถอยกลับมา นางจะได้เหยียบขาอีกข้างบนไหล่เขาด้วย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพบนาง ซึ่งเมื่อนึกย้อนถึงเรื่องวันนี้คราใด เขาก็มักจะแตะไหล่ของตนเองและจมอยู่ในความเงียบงันโดยไม่รู้ตัวเสมอ
“อีกนิดเดียวๆ เจ้าค่ะ ขยับมาอีกนิดสิ”
เด็กสาวเหยียบไหล่บึกบึนของเขาครบสองข้างแล้ว ยักแย่ยักยันอยู่แบบนั้นเพราะยังไม่กล้าปล่อยมือจากกำแพง น้ำหนักตัวของนางไม่มากมายเลยแต่กระตุ้นโทสะได้อย่างยอดเยี่ยม จ้าวเฉินฟงไม่พูดอะไร แค่หุบร่มแล้วตีเข้าช่วงเอวบอบบางของนางเบาๆ แค่นี้หยางจิวหรงก็ร่วงลงมาจากกำแพงแบบไม่เป็นท่า ได้แผลถลอกสองสามแห่ง ทั้งเจ็บทั้งอาย
ก่อนที่นางจะร้องลั่นออกมาด้วยความเจ็บ ร่างแข็งแกร่งเปี่ยมมัดกล้ามก็ยืนค้ำตระหง่านอยู่เบื้องหน้าแล้ว เกิดเป็นเงาทะมึนราวกับภูผาใหญ่ หยางจิวหรงจึงเงยหน้าขึ้นสบตาเขม็ง
“คนอะไรใจดำ เสียมารยาทที่สุด”
“เจ้าต่างหากที่เสียมารยาทต่อข้าก่อน ไม่เคยมีกุลสตรีคนไหนคิดปีนป่ายกำแพงวัดแล้วใช้ขาเกี่ยวผู้ชายอย่างเจ้าหรอกนะ”
- Writer
