บทที่ 6 มังกรชิงคู่ 1
1008 Words
บทที่ 6 มังกรชิงคู่
เวทีงิ้วสร้างขึ้นถาวรกลางลานโล่งในเขตอุทยาน ตกแต่งอย่างสวยงามสมจริงและมีพื้นที่สำหรับนักดนตรีและนักแสดงงิ้วเป็นสัดส่วน บริเวณที่นั่งจัดเป็นโต๊ะสำหรับดื่มกิน วันนี้องค์ชายจ้าวลู่มาดเข้มองอาจ รูปหล่อเป็นสง่าอยู่ที่โต๊ะถัดจากฮ่องเต้ ส่วนที่นั่งสำหรับรัชทายาทยังว่างอยู่ องค์ชายจ้าวลู่มองที่นั่งอันสูงส่งนั้นด้วยความขัดเคืองล้นอก แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าพระบิดาก็พยายามเก็บอารมณ์
พวกผู้หญิงนั่งรวมกลุ่มกันอย่างสงบเสงี่ยมซึ่งแยกชายหญิงชัดเจน โต๊ะประธานคือไทเฮาและฮองเฮา ทั้งสองมีสีหน้าอิ่มเอิบผุดผ่อง ฉากหน้าดูรักใคร่กลมเกลียวแต่ฉากหลังนั้นกลับตรงกันข้าม ถัดลงมาคือพระสนมฉีกุ้ยเฟยซึ่งทรงเลอโฉมทว่าสีพระพักตร์ซีดเซียวจากอาการป่วยไข้ ถัดจากนั้นก็เป็นนางสนมตำแหน่งลดหลั่นกันมาแล้วถึงจะเป็นโต๊ะของฮูหยินขุนนาง ไล่ลำดับไปตามชั้นยศของสามี แต่ละคนมีนางกำนัลยืนเยื้องไปด้านหลัง และเจียวเจียวนั้นถูกกำหนดให้นั่งตรงที่องค์ชายจ้าวลู่จะมองเห็นนางได้อย่างชัดเจน
เจียวเจียวแต่งกายสวยงามมากกว่าคราวที่ไปไหว้พระ ชุดปักดิ้นเงินดิ้นทองลวดลายงดงาม มีเพชรพลอยประดับผมและแต่งหน้าบางๆ เพื่ออวดความเยาว์วัย เจียวเจียวไม่มองไปทางองค์ชายเลยสักครั้ง เอาแต่หัวเราะพูดคุยกับเหล่าพี่ๆ น้องๆ และคุณหนูจากสกุลอื่นอย่างสนุกสนาน ยิ่งทำให้จ้าวลู่ออกอาการกระสับกระส่าย
“ท่านมหาเสนาบดีหยางกงและครอบครัว ขอเข้าเฝ้า”
กงกงขานเสียงดังกังวาน บอกตำแหน่งและชื่อของขุนนางแต่ละคนอย่างถูกต้องแม่นยำ ส่วนฮูหยินและผู้ติดตามถูกแยกไปนั่งประจำที่ ในตอนที่ฮูหยินกำลังนั่งลงที่โต๊ะนั้นเอง หยางจิวหรงที่หลบซ่อนตนเองอยู่ด้านหลังมารดามาตลอดจึงฉายประกายดุจจันทราพ้นเมฆ
เจียวเจียวว่าสวยแล้ว เมื่อหยางจิวหรงปรากฏกาย นางก็ถูกบดบังรัศมีในทันใด
สายตาของทุกคนที่กำลังนั่งชมงิ้ว ต่างหยุดทุกอย่างแล้วจ้องมาที่หยางจิวหรงผู้มีสิริโฉมงามเป็นหนึ่ง ดวงตาดำขลับชวนให้ผู้สบตานึกรัก น้ำผึ้งที่ว่าหวานล้ำยังไม่ได้ครึ่งของดวงตานาง องค์ชายจ้าวลู่ถึงกับผุดลุกขึ้นอย่างลืมตัว หัวใจเต้นระทึกราวกับกลองศึก ลืมเจียวเจียวไปหมดสิ้น เอาแต่เร่งให้คนหาคำตอบว่านางเป็นใคร
เมื่อนั่งลงประจำที่แล้ว หยางจิวหรงเอาแต่มองรอบตัว มองไกลออกไปลิบๆ เห็นตำหนักมากมายสูงใหญ่จนแหงนคอตั้งบ่าก็ยังไม่เห็นหลังคา แม้จะเตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้วแต่ก็ยังถูกความหรูหราและยิ่งใหญ่ของวังหลวงสะกดจนตาค้าง เมื่อมองไปที่แท่นบัลลังก์จึงพบฮ่องเต้ห้อมล้อมด้วยเหล่านางสนม แต่ละนางประดับเพชรนิลจินดาสวยงามยิ่งกว่าภาพวาด สีหน้าของฮ่องเต้กลับซีดเหมือนซากศพ ปีนี้ทรงมีพระชนมายุประมาณห้าสิบห้าแต่ดูเหน็ดเหนื่อยตลอดเวลา แม้สวมชุดมังกรสีสดสวยกลับให้ความรู้สึกเหมือนชุดที่สวมให้ศพก่อนบรรจุลงโลง
“พี่อู๋ซวง”
หยางจิวหรงกระซิบเรียกญาติผู้พี่อย่างตื่นเต้น แต่เรียกเท่าไรๆ อู๋ซวงก็ไม่ยอมหันหน้ามาและแสดงท่าทีไม่อยากคุยด้วย อู๋ซวงพยายามใจแข็งไม่แยแสญาติผู้น้องตามคำสั่งของมารดา แต่แล้วความคิดทุกอย่างก็พลันหายวับไปเมื่อจ้าวเฉินฟงก้าวขึ้นสู่ที่นั่งประจำตำแหน่งอย่างองอาจประหนึ่งพญามังกร ใบหน้าของเขาหล่อเหลายิ่งกว่าชายใดที่นางเคยรู้จัก เพียงแค่เขาก้าวเข้ามาก็สง่างามโดดเด่น ดึงดูดสายตาทุกชีวิตโดยพลัน หากเทียบกับองค์ชายจ้าวลู่แล้ว ใบหน้าของจ้าวลู่ซีดเซียวไปนิดเพราะหมกมุ่นสุรานารี ยังสู้ราศีมังกรอย่างจ้าวเฉินฟงไม่ได้
อู๋ซวงถึงกับตะลึงมองเพราะไท่จื่อรูปงามน่าเกรงขามเองก็มองมาที่นางเช่นกัน ดวงตาทรงพลังสะกดทุกสิ่งจนอู๋ซวงประทับใจ แม้ว่าจะพยายามรักษากิริยาเยี่ยงคุณหนูตระกูลสูง แต่หัวใจของนางเต้นแรง ร้อนผ่าวไปทั้งกาย
“ดูสิ ไท่จื่อทรงมองเจ้าไม่วางตา” เสิ่นเหนียงจื่อสะกิดบุตรสาวอย่างยินดี “ทรงต้องตาต้องใจเจ้าเสียแล้ว”
อู๋ซวงขวยเขิน ไม่กล้าจ้องมองจ้าวเฉินฟงตรงๆ เมื่อหันไปทางหยางจิวหรงซึ่งกำลังเชิดหน้าขึ้นจนคอแหงน อู๋ซวงสงสัยกิริยาแปลกๆ นี้จึงมองตามสายตาหยางจิวหรงไป ถึงได้เข้าใจว่าสายตาของจ้าวเฉินฟงอยู่ที่ใคร
อู๋ซวงเม้มริมฝีปากแน่น ปากหยางจิวหรงพร่ำบอกว่าไม่อยากแต่งงานแต่ที่แท้ใจก็จ้องตำแหน่งไท่จื่อเฟย อู๋ซวงเข้าใจแล้วว่าเหตุใดมารดาจึงสั่งห้ามคบกับหยางจิวหรง ที่แท้นางเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอกเยี่ยงนี้นี่เอง
“ท่านแม่ คนที่ไท่จื่อสนพระทัยไม่ใช่ลูกหรอกเจ้าค่ะ”
“งั้นใคร”
“จิวหรง”
หยางจิวหรงกำลังส่งสารท้าทายชวนต่อยตี ร่างกายอยากปะทะเต็มแก่ นางจึงแผ่รังสีความไม่เป็นมิตรออกมาเต็มที่และเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย จ้าวเฉินฟงมองลงมาจากพลับพลาที่ประทับ เห็นเด็กสาวตัวเล็กเท่าลูกสุนัขจ้องหน้าหาเรื่องราวกับนักเลงข้างถนน เขาจึงเป็นฝ่ายทอดหายใจ เจ้าลูกสุนัขจิ้งจอกคนนี้โตมาแบบไหนหนอ ถึงได้ทั้งเถื่อนทั้งหวานในคนเดียวกันได้ขนาดนี้
องค์ชายจ้าวลู่ซึ่งปรารถนาในตัวคุณหนูคนงาม เมื่อสบโอกาสจึงเข้าไปกระซิบเจรจากับหยางกงด้วยตนเอง
“ข้าต้องการจะได้หลานสาวท่านไปเป็นชายา ท่านหยางกงคิดเห็นประการใด”
- Writer
