Chapter 36
I am also thankful because I learned so many lessons. At ang mga tao dito sa Tamahome Land ang nagturo sa akin. Pakiramdam ko noon ay tuluyan kong nakalimutan kung sino ba talaga ako. Akala ko hindi ko na kailanman maririnig sa iba na matawag ako sa aking tunay na pangalan.
"Kanina ka pa nakangiti, para kang may saltik sa utak." Tinampal ko ng mahina si Kazuki sa braso dahil sa kanyang sinabi.
"Di ba pwedeng masaya lang ako?" mataray kong sagot.
Tumawa naman siya na para bang nakarinig ng isang katawa-tawang bagay. Pauwi na kami at malalim na ang gabi. Malapit na namin marating ang bahay nina Luna. Medyo hindi ako mapakali dahil baka mapaano pa sa daan si Kazuki. May mga adik pa naman ata kahit dito sa Tamahome Land.
"Sa tingin mo, may mga ala-ala kami ni Luna na nakalimu
