Nihayet aramızdaki mesafe tamamen kapandığında Gece'yle göz göze geliyoruz. Beni gördüğü an gözleri panikle irileşiyor. Durumu yanlış anlayacağımı düşündüğü belli.
Hızlı bir hareketle Arda olduğunu tahmin ettiğim çocuktan kurtulup yanıma geliyor.
''Çağan bak,'' Uzanıp hemen elimi tutuyor. ''Sakın bana kızma, inan sandığın gibi bir şey yok.''
Dudaklarını ısırıp çaresiz gözlerle yüzüme bakıyor. Eli benimkini bırakmamdan çekinir gibi kavrarken kendimi daha üzgün hissetsem de rolüme odaklanıyorum. Onu çok fazla üzmemek adına zoraki bir şekilde gülümsüyorum. ''Bir şey yapmayacağım... Ama bu kim?'' diyorum son sözü tıslayarak söylerken.
Daha Gece ağzını açamadan çocuk lafa atlıyor. ''Sana ne?''
Gece'nin yüzüne bakıp cevabını onun vermesini bekliyorum.
“Sadece bir arkadaş,” diyor Gece bıkkı
