Geçen günleri gerginlik içinde geçiriyorum. Gece ile aramızda bir sorun yokmuş gibi görünmesine rağmen aklının karışık olduğunun farkındayım. Yapılması gereken tek şey ona karşı dürüst olmak ama onu da ben yapamıyorum. Bu yüzden yeni görevim için aranacağım zamanı beklemekten başka bir şey yapamıyorum.
Yeni güne telefon sesiyle başlıyorum. Öyle ısrarlı çalıyor ki kafamı yastığa gömmem bir çare olmuyor. Tekrar, tekrar aramaya devam ediyorlar. Bu ısrar isteksizliğimi arttırmaktan başka bir işe yaramıyor fakat sonunda yataktan küfrederek kalkıp yerdeki pantolonuma ulaşıyorum. Cebinden telefonumu çıkarıp ekrana bakıyorum.
''Efendim Ahmet?''
Bundan daha güzel uyanamazdım herhalde!
''Uyku sersemi misin Çağan yoksa her zamanki hâlin mi?''
''Ha?''
''Günaydın, günaydın! Bugün büyük gün!'' diy
