CHAPTER 19

4802 Words
Chapter 19 Darrow: Your line is busy? Darrow: Did you already eat breakfast? Mabilis na akong nagtipa ng tipid na sagot para sa pangalawa niyang mensahe. Ako: Yup. Ibababa ko na sana kaso lamang ay mabilis itong tumunog dahil may dumating na mensahe. And it still from Darrow. Darrow: Can I visit? Tumaas ang kilay ko sa message niya. Visit me? He's busy right now! If I'm going to be selfish now I will definitely say 'yes' but of course I'm not! I want to please him so bad if it's just easy but I don't want to bother him. He's a busy man and I should understand him. Ako: I understand that you're busy. Finish all your work first. Why he keep texting me when he's busy!? He should focus on his work! Darrow: But I want to visit you now. I miss you. Hindi ako nakapagreply sa sinabi niya. I swallowed for several times to calm the butterflies I feel in my tummy. Napaubo pa ako upang mawala ang nararamdaman kilig. Ohh, man! Stop texting me now with those words at baka maging selfish ako at payagan kang magpunta ngayon dito! Darrow: I will visit you later. Ako: Okay lang talaga kung hindi muna. Lumipas ang ilang minuto at nang wala na siyang naging reply sa panghuling mensahe ko binaba na ang selpon at umayos ng pagkakahiga upang makapag-isip. Minutes passed while thinking and asking myself how I've been in this situation but I couldn't answer any of my questions playing on my mind. There's really right time to answer all our questions. Minsan kahit gaano tayo kadesperadong masagot ang mga tanong na magbibigay linaw sa atin ay wala tayong mapupulot, those answers has not been created for now. In the end there's always right situations and time. I'm getting bored again. I just pouted and close my eyes... but I didn't expect that I will fall asleep. My sleep took an hours before I woke up for next hour. ********* We're always ask ourselves everytime we're in the situation we really, really didn't expect. Iyong tipong bubungad na lamang sa harapan natin ng walang pasabi. Iyong hindi naman natin nilu-looking forward pero darating. But we don't need to give up quickly! That's why I'm here... still holding, still making myself more stronger 'til the end - if there's an end. But what I've promise to myself is... I will make it! I will always make it even how hard it will be! "Gising kana pala." si Gem ang bumungad sa aking tabi pagkamulat ko ng mata. " Nichecked ka na ng doctor kanina while you're asleep, babalik daw sila mamaya after mong kumain ng lunch." she explained "Kanina ka pa?" tanong ko, binalewala ang sinasabi niya. She nodded. "Why?" Tanging iling at ngisi ang sinagot ko sa kaniya. "Do you have problem?" kuryoso niyang tanong, nag-aalala. Napasinghal ako. "Wala." "Siguraduhin mo lang." banta niya. Tinawanan ko na lamang siya. Siguro nga ay may mga malalalim akong naiisip at problema pero kaya ko namang tumawa kahit papaano. I'm not that weak to cry because of the situation I have now. I should be more stronger this time! Tumutok si Gem sa kaniyang selpon habang ako naman ay nagmumuni-muni, hinihintay na matapos mag-ayos si nana Mirna ng aming tanghali. It's still boring even I have my phone now. I can't just text Darrow, he's busy. After we ate our luch Dr Munar checked me again. It's just quick kaya nang matapos siya ay tulala lamang akong nakatitig sa puting pader sa aking silid, si Gem naman ay inabala ang sarili sa kaniyang selpon, I guess she's busy texting someone, huh. It's past twelve in the afternoon and Darrow didn't text me again. I know he's busy and I understand him that's why I restrained myself from texting him. I want to sleep again ngunit hindi na magawa pa. I hate to stay here more longer, it's too boring! I've nothing to do! Parang mababaliw na ako dito sa sobrang walang ginagawa kaya sa huli ay napapatanong na lamang ako sa sarili kahit alam kong wala akong sagot na mahahanap. Did Darrow and I know each other way back? Kilala ko bang talaga siya? May parte sa puso ko na nagsasabing kilala ko siya. But how closed we are? What are connection or relationship back before? I just really wanted to know about what happened if we ever had a relationship back before! Dahil sa mga iniisip at tanong ko na pilit binibigyan ng sagot ay naramdaman ko ang biglaang pagkirot ng aking ulo kaya pilit kong pinakalma ang sarili at isip. Hindi ko na inabala pa si Gem at nana Mirna dahil baka magpanik lamang sila. The ache I was feeling on my head gone after a minutes. I didn't pushed again myself as well as my mind to remember something in my past. I don't want to feel that ache again on my head. Sinubukan ko nalamang abalahin ang sarili sa pinapanood ni Nana Mirna kahit hindi ko naman masundan. Ilang minuto akong nakasimangot habang nakatutok sa TV nang may narinig na kumakatok sa pintuan. "Gem, may tao ata." hindi ko siguradong saad. Tumaas ang kilay ko nang hindi gumalaw si Gem na komportableng nakahilata sa sofa na para bang wala siyang narinig, she's busy manipulating her phone. She's really preoccupied doing her phone, who's she texting, hmm? "Gem-" nabitin ako nang magsalita si nana Mirna. "Ako na, hija." aniya. "Thanks po, Nana." Nakasimangot kong pinanood si nana Mirna ma maglakad patungo sa pintuan before I turned back my eyes on the TV even I didn't get what the story of the movie that nana Mirna's watching. "Magandang tanghali, Sir." narinig kong bati ni Nana sa kung sino man iyon. "Magandang tanghali po. Pasensya na po sa abala." a familiar baritone voice said. First, that voice didn't sink in on my mind but after a second my eyes widened as my head automatically turned on doorway. Awang ang aking bibig sa sobrang gulat, hindi agad nakapagsalita nang makita si Darrow. What he doing here? He is really here? Sumalubong sa aking mata ang seryosong titig ni Darrow. I can't take my eyes away on him while my mouth still opened and I don't care how obvious that I'm surprised because he's here right now. He's wearing a black suit while his hair was on a proper groom as he walked elegantly towards me. The fudge, I miss him kaya naman nagtagal ang tingin ko sa kaniya at ni isang beses ay hindi ito kumurap. Nahagip ko rin ang bitbit niyang paper bag. "What's that?" Tanong ko sa aking isip. Though, I'm surprised and I want him to be really here but I pretended that I didn't want his presence because he supposed to be in his office, doing his works. I quickly sit while looking at him seriously. His eyes never leave mine while still walking towards me. I swallowed hard for several times as if I swallow what my heart beating because of him. "W-hy are you here?" I asked seriously and a bit irritated. Dahil sa tanong ko aybmabilis kong naagaw ang atensyon ni Gem. Taas ang kilay niya nang bumaling kay Darrow ngunit hindi na siya nagulat, tila inaasahan niya na ang biglaang presensya ni Darrow. Was Gem already know? Gem chuckled silently from where she is. "Ohh, I thought you won't going to visit Kairra because you're too busy?" aniya pa sa nanunuksong boses. "I've a plenty of time." sagot ni Darrow, na sa'kin pa rin ang tingin. "Really, huh?" Gem laughed. I rolled my eyes at Gem secretly but she caught me dahilan para mas lalo pa siyang tumawa. "Ayystt, kanina pa nakabusangot si Kairra, so I hope you can change her mood, huh." huling saad niya bago muli bumaling sa selpon. Darrow didn't mind what Gem said, instead his always blank eyes turned into gently "How were you?" maingat niyang tanong nang makaupo sa aking tabi. "What are you doing here?" pag-uulit ko sa kaninang tanong, binalewala ang tanong niya. I caught him bit his lower lip. "I want to see you. I miss you." he then said huskily. Nabitin ang paghinga ko sa sinabi niyang dahilan habang naramdaman ko ang biglaang mabilis na pag-pintig ng aking puso. I want to ask him again but I just shut my mouth, instead. Anyway, I want to see him too and I miss him also! I know I shouldn't been like this but I can't help myself too. Muli, gusto kong pagbigyan ang nararamdaman ko sa pagkakataong ito. "You already eat your lunch?" Tumango ako bilang sagot sa tanong niya. "But you shouldn't be here. Why cannot you just work in you office?" seryoso kong saad. "Why I shouldn't?" tumaas ang kilay niya. I sighed heavily, should I still need to say it for him? "Marami kang kailangan gawin-" "I finished it all." putol niya sa akin. Nangunot ang noo ko sa sinabi niya. "What do you mean?" "I finished all my works for this day." he explained shortly. Huh, ambilis naman niya? How about his meetings? Don't tell me he cancelled it all? Nanliit ang mata kong tumitig sa kaniya. "My meetings this morning have done well and for this afternoon isn't really important." dugtong niya na tila alam na iyon ang sunod kong tanong. "Then you should rest, instead!" "Ayaw mong nandito ako?" tanong niya na ikinagulat ko. "It's not like that." agap ko. I give him a dangerous looked but he only raised his eyebrows. Tila hinahamon din ang pagtataray ko. I rolled my eyes na lamang. "Sahalip na sayangin mo ang oras dito, sana ay nagpahinga ka na lamang." bulong kong pagalit. "Just called this a wasting of my time, I don't mind. I'll always waste my time if the case is just to be with you. Makakapagpahinga ako dito." he said camly. "Still, you have work. Hindi porket nandito ako ay kailangan nandito ka na rin! I'm not obligating you to be here! Marami kang trabaho iyon ang mas pagtuonan mo ng pansin." ako sabay iwas ng tingin sa bandang mata niya. He sighed calmly. "You're not obligating me, I'm obligating myself." malumanay ang pagkakasabi niya na tila ba pinapaintindi ito sa akin. "And please, let's not talk about my works." sumamo niya. Nitikom ko ang aking bibig at lumunok ng makailang beses. Guilt spread on my whole body when I realized that he make an effort just to be here now. Maybe, it's better when I know how to appreciate his efforts! But instead of appreciating him ay kabaligtaran naman ang ginagawa ko, ang masaklap ay niaaway ko pa siya! Malumanay ang tingin nang ibinalik ang tingin sa kaniya. I caught his eyes looking on my lips for a while before he turned on my eyes. I just pouted. "Hmm, kumain ka na ba... para sa tanghalian?" tanong ko na dapat kanina pa ngunit mas inuna kong tarayan siya. "There's so much foods here, do you want?" naiilang akong bumaling sa mga mata niya. "Don't worry I ate luch before I came here." aniya at nginitian ako. "I brought some pasta but I didn't cook it, do you want?" Napakagat ako sa aking pang-ibabang labi, bahagyan nakayuko, hindi makatingin ng matagal sa mata niya. He still make an effort to buy my favorite pasta, huh. You punk, Kairra! Why are you being rude kanina! Mahiya ka naman! "Huh, it's fine. Maya ko na kainin, I'm still full." I explained. Pagkaangat ko ng tingin ay nagkatitigan kami ngunit ako na ang nagkusang mag-iwas ng tingin, habang siya ay nararamdaman kong nanatili parin ang tingin sa akin. Iniwas ko pati ang mukha ko upang hindi maaksidenteng magtama ang aming mga mata. "Hmm, tinapos mo lahat ng work mo ngayon kaya pala you look a little bit stressed, huh?" I chuckled awkwardly. He didn't say anything that's why I chose to shut my mouth because of the embarrassment I was feeling. Shocks, the silent between the two of us was too awkward. I hope this time Gem or even nana Mirna interrupt us but it's too imposible! Hindi kalaunan ay naramdaman ko ang malambot niyang pagkakahawak sa aking baba. He then guide my chin using his hand to make me face to him. Sumalubong sa akin ang nakataas niyang kilay habang sa kaniyang labi ay may nakaukit na nagtatagong ngiti. "I'm stressed, huh." he chuckled softly. I pouted but I still can get myself to nod twice. He just smirked at me. "That's why you shouldn't be here. I said, okay lang kung hindi ka makakapunta!" pabulong ngunit mariin kong saad. He remained silent for a second while looking at me softly. Slowly, he make his face come near me but his mouth went straight to my ear. Nangunot agad ang noo ko sa ginawa niya. What he thinks he's doing!? What if Gem and nana Mirna will notice him!? Why will they think!? Itutulak ko na sana siya ngunit natigilan nang napabugtong-hininga siya ng mahina. His warm breath quickly tickled on my neck. It make me shuddered! "No one can stop me when I missed you..." he whispered huskily. A wide smile plastered on my lips quikly, but I swallowed so hard to swallow it, don't want him to see me smiling because of his words! Mabilis din siyang bumalik sa dating ayos matapos bumulong. Wala akong masabi kung kaya't mataray ko na lamang siyang inirapan ngunit hindi talaga matago-tago ang ngiti sa labi! And in a swift move, I reached his hand while I hide so bad the smile showing up on my lips. Nang mahawakan ang kamay niya ay mabilis kong pinagsiklop ang mga ito. Awang ang bibig niya nang tumitig akin. I just pretended like it's nothing. "But you're still busy, right?" I pouted. He didn't say anything I just feel his huge palm covered more mine to hold my hand tight. After a second I feel him started playing my fingers. Malumanay ang mata kong bumaling sa kaniya. "Marami kang meeting ngayon. Sana ay hindi ka na muna bumisita, makakalabas naman na rin ako." saad kong saad kahit wala pang nakatalang araw kung kaylan ako pwedeng umuwi na. He helplessly signed. "Please, let's not talk about my work. I done it all, anyway." Natahimik na lamang ako at pumungay ang mga mata kong tumitig sa kaniya. We stayed silent while we staring each other, his hand continue playing my fingers. No one dare to broke the silent, si Gem na nasa sofa ay tahimik lamang ganon din si nana Mirna. Hindi na lamang ako umapila sa panghuli niyang sinabi. Saka lamang ako nag-iwas ng tingin nang marinig ang pagtunog ng kaniyang cellphone. It rang for a few seconds. This is the only thing that dare to breaks the silence but afterwards the ring stopped. Saktong pagsulyap ko sa kaniya ay ang pagbalik niya ng selpon sa bulsa kung saan kinuha. Pinatay n'ya ito! "Ba't mo pinatay?" taka kong tanong, iritado. Mabilis niyang binalik ang tingin sa akin. "It's not important." aniya ngunit hindi pa natatapos ang sinasabi nang muling tumunog ang selpon niya. Not important, huh? Seryosong tingin ang binaling ko sa kaniya. "Darrow!" I called him. His phone keep ringing but it seems like he doesn't have any intend to answer it. Pinagpatuloy niya ang paglalaro sa aking daliri, hindi inintindi kung para saan ang tawag. "Darrow, answer your phone!" mahina ngunit pagalit ko ng utas. He didn't follow what I say. "Don't mind that." he said simply. Sa sobrang inis ay hinablot ko ang aking kamay sa kaniyang pagkakahawak at iritadong iniwas ang ulo sa kaniya, patunay na nawawala na iritado na ako sa kaniya. If isn't important why don't he just take the call and end if it's really nothing! Alam kong importante iyon kaya hindi niya magawang sagutin! I heard him signed heavily. "Look at me." sumamo niya, pilit na hinaharap ang mukha ko sa kaniya ngunit hindi pumayag. He think it can make me breath properly because he's here? It can make me feel better kung inaasikaso niya na muna ang resposibilidad niya! I can wait for him naman until he really done his works! "You're mad now, huh?" he chuckled. If he thinks it's funny, he was wrong. Akala niya ba ay matatawa ako? Hindi ko na siya pinansin at padarang na binagsak sa kama ang katawan upang bumalik sa pagkakahiga, bahagyan pa akong tumalikod sa banda niya. "I'm sorry." malumanay niyang saad pero nahihimigan ko parin ang pagngisi niya. "Umalis ka na, just visit me next time." I declared. Sinimulan kong abalahin ang sarili sa pamamagitan ng paglalaro sa aking daliri habang naririnig ko mabibigat niyang bugtong-hininga. He remained silent but I feel him now leaning on my back, I quickly stopped playing my finger because of his sudden moved. Mula sa aking likuran ramdam ko ang bawat paghinga niyang mainit na tumatama sa aking pisngi. "I'm sorry." he then whispered on my ear smoothly. I freezed for a seconds, pero agad ding nakabawi. Hindi ko siya pinansin at pinabayaan lamang sa ganoong ayos kahit pa naghuhurementado na ang aking dibdib. I hear him sighed helplessly. "I'll gonna take the call, just please turn to me first." I heard his cellphone rang again twice before I decided to finally turned to him. Seryoso ang mga mata niya nang nagtama ang aming paningin. He sighed, sounds relief. Deretso ang tingin niya sa aking habang sinasagot na ngayon ang tawag "Hello?" panimula niya. Ngumuso ako at sinimulan siyang panoorin habang mariin siyang nakikinig sa kabilang linya. I can't hear if what in the other line explaining, but I think it's something really important. Makailan siyang tumango sa mahabang pagpapaliwanag ng nasa kabilang linya bilang tugon niya. He's busy listing on his phone but his eyes was still on me. "Yes, I know that one." he said with his serious tone. Napatitig ako sa kaniya, hindi ko nanamang mapigilang hindi mapatango sa kung ano ba talaga ang papel niya sa aking nakaraan. Until now I couldn't recognize him clearly. Until now there's so much unsure thing about him and me. Do I like him way back? Or do I love him? Or do we really know each other way back? Was he saying the truth? Or he's just lying? But... If I love him, my heart will surely recognize him, hindi ito magkakaroon ng pag-aalinlangan sa kaniya, hindi ito magdadalawang isip! I won't gonna deny about my feelings when it comes to him, it's always have a special treatment. Seems he always has a special space in my heart and he's the only one who could make me feel something weird feelings that I can't explain. But I'm not sure if this feelings is from past or presents - Or it from both my past and present? It could be possible, right? I'm always asking myself about him, but I can't find any answer. I always don't know how to explain if why until know I can't remember and recognize him clearly and surely. Why until now I can't saw him from my past? If we had a past! unless he's only lying on me. Kahit pa gusto ko nang pigain ang aking isip para lamang may maalala na nakapaloob siya ay gagawin ko, pero hindi ito pwede. My condition were very serious that's why I can't push my mind to remember. And the best thing for now is to let my heart to lead my mind. Dahil kahit gusto kong putulin muna ang koneksyon namin ngayon ay hindi ko magawa. Maisip ko pa lamang iyon ay nasasaktan na ako. Minsan ko na itong naisip ngunit sa huli ay hindi ko kaya. Natatakot ako dahil ang lahat ay wala akong kasiguraduhan. Maybe, there's a feeling in the past that is completely buried and there's a feeling that we are just beginning to feel now that's why we shouldn't compare our feelings the past with the present. Siguro nga ay dapat tanggapin ko na lamang kung sakaling hindi na bumalik ang alaala ng aking nakaraan. And accept it whether it was happy, kind, hurtful, or sad it's still memorable. I sighed as I tried to smile while staring Darrow, listing to him. I should just accept what my path is. Hindi ko na pipiliting makaalala muli. "Ma... yes, yes. Please, give back to my secretary the phone." suplado niyang saad. Namilog ang mata ko. Was he talking his mom? Gusto ko mang magtanong ngunit pinigilan na ang sarili. Pinapagalitan ba siya ng mama niya dahil wala siya ngayon sa trabaho? Ohh my, nakakahiya kay Mrs. Mizelle! "Yes, yes. You don't need, I can do it." he stop for a while seems he's listening in the other line. "Yes. Give back to my secretary now the phone." pagsusuplado niya parin. Tsk, he's still suplado kahit sa mama niya. Napasimangot ako habang nipapanood siya. Tumaas naman ang kilay ni Darrow habang ang mata ay sa akin parin at mariing nakikinig sa kabilang linya. "Thank you." he said after his long silent seems he's listing in the other line before he off his phone then turned to me quickly. "You need to go na?" I asked immediately. Hindi siya sumagot. Pero kahit hindi siya sumagot ay alam ko naman na may importante pa siyang gagawin. It's fine that he pay a visit now and be with me even just a minutes. I smiled. "It's okay. We can text naman." saad ko na pampalubag loob sa kaniya ngayon din sa aking sarili. He sighed. "But please, don't get mad on me." Hindi ko mapigilang tumawa sa sinabi niya. "I'm not." sinabayan ko pa ng pag-iling. "You are." paratang niya. "Kanina iyon." sabay tawa ko at kuha sa kamay niya upang haplusin ito ng minsan. "You need to go." malumanay kong saad. He didn't answer he just signed helplessly, instead. "We can text naman, eh. 'kay." "Yeah." he said huskily. I pouted. "Alis ka na, baka malate ka." pagtataboy ko pero nakahawak pa rin sa kamay niya. Pinagtaasan niya ako ng kilay. "Pinapaalis mo na ako?" Kagat ang labi ng umiling bago ngumiti sa kaniya. Nakataas parin ang kilay niya, nagsusuplado nanaman. "Sige na!" dugtong ko, minsan pang hinaplos ang kamay niya bago tuluyang binitawan. Akalay ko ay tuluyan na siyang tatayo, ngunit inabot lamang pala ang paper bag na dala niya na nasa table. "Just put there, mamaya ko na kakainin. I'm not gutom pa." pigil ko sa kaniya ngunit hindi niya ko sinunod na tila hindi narinig ang sinabi ko. "I almost forget about this because you want me to leave once you saw me." he whispered playfully. Guilt run inside me quickly. Pinagsisihan ko na iyon, kanina pa. Yeah, I admit it I'm being rude kanina sa kaniya. "Hmmm..." hindi madugtungan, hindi alam ang sasabihin. "I understand you, though." aniya at tinapunan ako ng tipid na ngiti. I shut my mouth and just watched him with my smooth gaze. Sa loob ng paper bag ay unti-unti niyang nilabas ang isang piraso na lila na rosas. Napatikom ang aking bibig nang makaramdam ng kilig na dumaloy sa katawan. It was my favorite! But instead to show my smile I just rolled my eyes to hide more the wide smile showing up. Tsk, I don't want to be being too obvious again in front of him! "When you're hungry, eat the food inside." "'kay." tipid kong saad, iwas ang mata sa banda niya. He smirked at me while his brow still on arch. Inaabot sa akin ang paborito kong rosas na lila na mabilis ko namang kinuha sa kamay niya at dinala sa aking ilong para amuyin. It's really, really fresh! Where did he brought it? The fragrant scent was very enticing. I heard him chuckled. He's laughing on my reaction. Napairam nalang ulit ako at umayos. Was he laughing because he could notice that I'm always happy with everything he done for me? Tsk, Kairra! Hold yourself more tight! "Thanks." I said and smiled a little. Isang beses ko pang inamoy ang tatlong piraso ng lila na rosas, napapikit pa ang mata. When I opened my eyes it darted to Darrow. He think I didn't forget that he still need to leave!? Nanliit ang mata ko sa kaniya. "You need to go, na." mahinahon kong utas. He signed, really hopeless. "Pinapaalis mo talaga ako, huh." "No, hindi po." agap ko. "Pero you need to go na at baka ma late ka. Do you think I want you to leave me?" I murmured the last sentence. Mahabang bugtong hininga ang pinakawalan niya at dahan-dahang tumango. Tila napipilitan pa siya. Ayaw ko ring paalisin siya ngunit may mas importante pa siyang dapat gawin. His mom already called him. "I'll text you." paalala ko, nginitian muli siya ng malaki. Akala ko nang tumayo siya tuluyan na siyang aalis, but I was wrong. Instead, he bowed a little bit on me to reach and give me a swift soft kiss on my forehead. Gulat ako at napaawang ang labi dahil sa kaniyang ginawang halik. My eyes automatically closed to feel more his soft kiss, though it done already. Seems his kiss reminding me of something - something that I used to! Seems I used to get that kind of kiss before! Nanatili siya sa ganong pusisyon bago dahan-dahang bumulong sa akin. "I'll go now." I didn't say anything because I'm preoccupied thinking his kiss on my forehead. His kiss really something! Ni hindi ko na namalayan na nagpaalam siya kay Gem at nana Mirna pagtatapos ay mabilis ng umalis, naiwan lamang akong tulala. He kissed me? He really kissed me on my forehead? The fudge! He kissed me for real! Kahit na saglitan lamang iyon ay bumilis ng sobra ang pagpintig ng puso ko! And gosh, that kiss is something! "Yay, my virgin eyes. I saw it!" napabalik lamang sa sarili sa sigaw ni Gem. Tsk, virgin eyes your ass! "You're weren't together in that situation, huh!?" mapanuya niyang saad. Binalingan ko siya ng tingin. Ngiting-ngiti siya sa akin habang pataas baba ang kilay. Nginiwian ko na lamang siya at hindi na nagsalita. I smelled once the purple rose flower that Darrow brought for me before I decided to put in the vase over the table near my bed. "Sinagot mo na." she asked excitedly. I shook my head to say 'no' 'not yet' dahilan upang mas tumaray pa ang matataray niya ng kilay. "Ano ba 'yan, Kairra!?" pasigaw at iritado niyang saad. "Naku hija, huwag ka ngang sumigaw. Ako'y nagugulat sayo." saway sa kaniya ni nana Mirna. Gem pouted. "Kase naman po si Kairra, ehh." pagmamaktol niya pa na parang bata. Patuloy naman ang pagsaway ni nana Mirna sa kay Gem na tigilan na ang pagbiro sa akin. But she still have got to laugh about what my Nana statement. Hindi ko na lamang pinansin ang pinsan, ang nakakuha ng atensyon ko ay ang aking selpo sa una na nagvibrate. I excitedly open my phone and when I saw Darrow text my lips curved to form a smile. Darrow: Rest more, please. Tinitigan ko lamang ito dahil nagdadalwang isip ba kung re-replayan sya. But in the end, I only keep my phone without replying on him. I hope he understand! I want him to focus first on his works. At isa pa ay nahihiya ako sa naging reaksyon ko kanina sa ginawa niyang halik! The fudge. I'm too shocked! Am I being too obvious again or my reaction was just right!? "'Wag ka ng maingay Gem, I want to rest with silent." sinamaan ko ng tingin si Gem dahil tawa parin ng tawa, sinusubukan pang makipagbiruan kay nana Mirna. Tsk, as if naman! "Wow!" mangha niyang baling sa akin. "Tumatakas ka, eh!" singhal niya. "Just leave when you can't be silent." "Nana Mirna, tignan mo po oh. Kairra didn't want to share a facts about his rabid suitor! At pinapaalis pa ako dito ngayong." sumbong n'ya na parang bata. As if nana Mirna will go on her side! "Hayaan mo muna hija at magpapahinga pa siya." mahinahong paliwanag ni Nana. Tumawa ako at pinikit na ang mata. Narinig ko naman ang maiingay na pagpadyak ng mga paa ni Gem at padabog na pag-upo sa sofa. Binalikan ko ang alala kaninang hinalikan ako ni Darrow. It's a simple kiss but it make me shuddered. This is such a nice day! I get it now... when we want to feel a lot of precious pleasure we must not force ourselves to search it because we can feel it anywhere and anytime with the unexpected circumstances and we typically feel it with the person who value us.
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD