CHAPTER 21

4456 Words
Chapter 21 Kung sakaling may gawin siyang masama sa akin ngayon ay hindi na ako makakatakas pa sa kaniya. Una dahil sa masakit kong paa na halos hindi ko na mailakad pa! Pangalawa ay, ang laki ng katawan niya! Kung sakaling ikulong niya ako ay hindi ako mapapapiglas! Hello, I'm not too skinny but I know I couldn't fight him! But I really hope he's a good man! Sana walang balak na masama! Though, his face was rough but I don't think he's the kind of man what I'm thinking. "H-uh... hmm... don't worry po, hindi ko naman po tatakasan ang pagkakasipa ko sa sasakyan niyo." pilit akong ngumiti sa kaniya habang pigil ang paghinga habang. "H-indi naman po kita tatakbuha." "Yeah, but you just run away earlier." he said matter of fact. Nanlaki ang namamaga kong mata at napalunok sa kahihiyan. Naramdaman ko ang biglaang pag-init ng aking mukha. Gosh, Kairra! Lumunok ako at pinagtaasan siya ng kilay, kunwari'y nagtataray. "B-ecause you scared me!" "Am I that scary?" he said sarcastically. I bit my lips. "I-I don't know!" pagtataray ko pa. "I scared a little girl, huh." he mocked. Halos mahugot ko ang aking hininga sa sinabi niya! What the hell did he just said! Little girl! Did he called me a little girl?" "I'm not a little girl!" sighal ko, bahagyang habol ang hininga sa inis. "But you run earlier like a kid." aniya pa. A kid!? Kid naman ngayon! "I'm not a little girl nor a kid! I'm a woman!" mariin kong saad, ramdam ko ang pamumula ng aking mukha sa inis. "Then, you're a woman—" "Because I am!" I cut him off angrily. "Don't you dare call me again a kid or a... a little girl!" "Kung iyan ang gusto mo." aniya, halata naman ang pang-aasar sa boses. Binigyan ko siya ng masamang-masamang tingin! Nakakairita siya lalo pa't sinasadya niyang kunwari'y pilit na pinapaseryoso ang mukha, eh, natatawa naman! Sa inis ko ay bigla akong napatayo, huli na ang lahat bago ko malaman na may iniinda nga pala akong sakit sa aking paa. Muntikan na akong mapasalampak sa lupa nang maidiin ang paang namamaga buti na lamang ay mabilis ang pag-alalay ng strangherong lalaki sa aking baywang, I quickly hold on his broad shoulders. I shouts because of the pain I was feeling on my foot! "Gosh! It's hurt!' naiiyak kong saad, lukot na lukot ang mukha sa pag-inda ng sakit. "Why does it have to be this painful!" "Just sit. You can't walk." saad ng strangherong lalaki gamit ang matigas niyang boses, inalalayan ako paupo. "Ang sakit-sakit naman!" naiiyak kong saad at hindi na mapigilang hindi makurot ang balikat niya. I did it for a couple of time as if it could help me to endure the pain I was feeling on my foot. Hindi naman siya nagprotesta na masakit kaya patuloy ako sa pagkurot sa balikat niya. Hindi ko rin sinasadyang hindi malukot ang suot niya. Nang mapaupo niya na muli ako ay napasimangot na lamang ako. Ang sakit-sakit talaga ng paa ko. "H-uh, you can go na." angat ko ng tingin sa kaniya. "I will pay you kung may damage ang sasakyan mo. Don't worry, hindi kita tatakasan." tamad kong saad at inirapan siya bago ibinaling ang tingin sa aking paa. The stranger man didn't leave like what I want. Hindi ko na lamang ito pinansin dahil abala sa pagtingin sa kawawa kong paa. Pulang-pula talaga ito! "Kawawa naman ang paa ko. Matagal ba ito bago gumaling? Makakalakad pa naman ako, diba?" bulong-bulong kong tanong. "Can you call your server to get an icebag for your foot." he asked, not minding what I said to him Hindi niya ba narinig ang sinabi ko? Taka akong nag-angat ng tingin sa kaniya at naabutan ko siyang nakadungaw sa akin, waiting to do what he said. He's serious eyes is watching me. "Huh... okay." tanging nasabi ko. Kinuha ko ang selpon sa dala kong bag at sinimulang tawagan si ate Sam when I felt the gradual removal of my sandal. Napayuko ako sa paa, nakaupo na ang strangherong lalaki sa paanan ko, dinudungaw ang aking paa. When he removed my sandal completely, he started to caress my foot softly. Taka man sa ginawa niya sa huli ay hinayaan na siya upang kausapin na si ate Sam sa kabilang linya. "Ate Sam... huh, can you please get me an... huh icebag." agad kong saad. "Huh?" lito niyang tanong. "Hmm... natalisod po kasi ako at, huh, medyo namamaga po kasi iyong paa ko, eh." pag-iingat ko sa bawat kataga para hindi na siya mag-alala pa. "Asan ka? Magdadala na ako. Ayos ka lang ba?" taranta niyang saad. Napatango-tango ako kahit hindi niya naman nakikita. "Ayos naman po ako. Nandito po ako sa parking lot, nasa bench po. Paki dala na lang po." "Oh, sige papunta na ako." "Thanks." I said before I end the call. "Can I lifted you foot, para mas kompotable ka?" nakatingalang tanong agad sa akin ng strangherong lalaki matapos ang tawag. Napakunot ang noo ko dahil lito sa gusto niyang mangyari. I watched him remove my another sandals. Wondering to what he wants to do but in the end I just nod and let him do it. Maya-maya ay dahan-dahan niya ng inangat ang parehas kong paa. "Here." he declared when my foot conveniently sitting on the bench too. Nakatagilt na ako sa kaniya dahil ang mga paa ko ay naka deretso. Napatingin ako sa aking bistida ng bahagyan itong nakataas, siguro'y dahil sa pagkakaangat niya kanina saking mga paa. I immediately fix it and put my sling bag on my lap to help para hindi na umangat pa muli ang laylayan ng bistida kong suot. I looked at him and caught him raising his eyebrow while watching me. I just raised my brow to him too and scowled. Nawala lamang ang pagkanunot ng noo nang dumating na si ate Sam na may dalang icebag tulad ng hiningi ko. "Kairra, ayos ka lang?" bungad niya, nag-aalala. I smiled. "Ayos lang naman." "Akin na at ilalapat ko na ito sa paa mo." nagmamadali niyang saad. Akma ma siyang lalapit sa akin nang mapansin ang lalaking kasama ko. Kunot-noo siyang muling bumaling sa akin, dulot siguro ng pagtataka sa kung sino ang lalaking kasama ko. I just gave her a smile. "Oh, may kasama ka pala?" aniya. Ngumuso ako dahil hindi naman kilala kung sino ba itong lalaki na nasa aking tabi kaya hindi ko siya maipapakilala. "Can I get the icebag, so I can put that on her foot." the stranger man said with his deep baritone voice. "Ay, ito." nagmamadaling binigay ni ate Sam ang icebag. "Thank you." the stranger man said politely to ate Sam. He bend quickly to reach my foot. Marahang humawak ang malaki niyang kamay sa aking paa at dahan-dahang inilapat ang icebag sa paa kong namamaga. Though, he's bending but our eyes were still on the same level. "Tell me if it's hurt." he said softly as he looked at me. "O-kay." paos kong saad. Napaangat ang tingin ko kay ate Sam na naguguluhan at may pagtatanong sa mata. I just gave her a little smile. I can't answer you ate Sam kahit ako naguguluhan din. I also don't know who this man is. I just saw him now. Yet, I just saw him now but I felt something strange for him that I never felt before. But I don't know what kind of feeling it was. It wasn't clear that's why I need to clarify it so it will enlighten me inside. ******** Do you believe that there's permanent and nonpermanent in life? What do you think the things that permanent and nonpermanent in your life? Could you let one thing in your life to be permanent even how much hurtful it was? How could you change it when there's no chance? I considered that this sadness and pain I was feeling because of my parents situation is nonpermanent, though I won't let it to be permanent. Someday, this sadness and pain will fadeaway like some vivid colour that one day will gradually fading. Kailanman ay hindi ko hahayaang maging permanente ang lungkot at sakit sa aking buhay. That's why I'm wishing that what my situation now will change one day. Mainit na mahinang hanging ang umihip sa aking buhok. Tahimik at nakapirmi ako ng upo habang marahan paring dinadampian ng strangherong lalaki ang aking kumikirot na paa. I'm so ashamed because of what I did earlier! But swear I didn't mean it! I'm just sad and I'm not with myself earlier! Though, this man doesn't need to be responsible on me but he's still here, staying with me while treating my swollen foot. Dapat nga ay ako pa ang gumawa ng mabuti sa kaniya ngayon dahil sa kasalaan ko sa kaniya. Patuloy ako sa paninitig sa lalaking nasa aking paanan nang maramdaman naman ang paninitig ni ate Sam sa amin. I turned to her and smiled a little. "Huh, ate Sam, if you have something to do... huh, you can go na." nahihiya kong saad. "Huh, sigurado ka?" alala niyang tanong. Tumango ako sa kaniya. "Kaya ko pa naman." "I will take care of her." biglaang saad ng lalaking estranghero sa aking paanan. Napaawang ang aking bibig sa gulat, couldn't get myself to protested or say any words. Natahimik ako habang si ate Sam ay may namumuong ngiti sa labi na tila may malalim na kahulugan. "Maiwan na kita dito, Kairra. Tawag ka lang kung may kailangan ka pa." paalam ni ate Sam na tinanguan ko lamang. When ate Sam left, silent quickly engulfed between me and the stranger man, even we're in the open area, while the stranger man continue applying the icebag on my foot so gently. Nakayuko siya sa aking paanan, nakpokus sa pagdami ng bawat icebag na tila nag-iingat upang hindi maidiin sa aking namamagang paa. With each his gentle touch I could feel my calm heart beating slowly but later on it became faster and louder that I didn't expect. Oh, gosh what this feeling!? Napatulala ako sa kaniya, though he couldn't see me because his head on down focusing on my foot. Kagat-labi at pigil ang hininga habang napatulala sa kaniya. I don't even know him but my feelings wasn't afraid to him even he's completely stranger to me. Gosh! Was this feeling mean something!? "Can you move it?" I closed my eyes as I placed my hand on my chest and focus to feel what I'm feeling inside. This beat of my heart isn't like before, it was new and I just feel it right now... right now with this man. "Hey, can you move your foot?" nabalik ako sa reyalidad sa tanong niya. Napakurap ako upang makaahon sa pagkakatulala sa kaniya. His eyes looking at me intently but he's scowling seems he already talking to me kanina pa ngunit dahil sa pagkakatulala sa kaniya ay hindi siya makausap. Gosh! Did he caught me staring at him!? "Huh?" tanong ko, nagtataka. Napatingin ako sa kaniyang mga mata ngunit kalaunan ay agad ding nag-iwas ng tingin nang makita ang seryoso niyang matang nakatitig sa akin. I can't bear to look at him in his serious eyes for so long because I could feel something strange inside me everytime I look at him in the eye for a minutes. His eyes make me feel something that I didn't felt yet. "Are you alright?" he asked. I nodded quickly and give him a one glance. "Huh, yeah." Iniwas ko agad ang aking tingin sa kaniya but I could still see him in my peripheral vision, still staring at me. Sinadya kong hindi tumitig sa kaniya dahil sa tuwing nagtatama ang aming mata ay mas lumalakas pa ang kalabog sa aking dibdib. "Can you move your foot?" tahimik niyang tanong. Kagat ang labi nang bumaling sa aking paa na ngayon ay wala na ang pamumula ngunit namamaga parin ito ng kaonti. Hindi niya na hawak ang ice bag dahil sa tingin ko ay tapos na siya ngunit ang kamay niya ay patuloy ang mararahang paghaplos sa aking bukung-bukong na napasaktan. Everytime he caressed it I could almost close my eyes because his caress was to good to feel. "H-mmm, yeah, I-I can." I whispered. Sinimulan kong igalaw ang aking paa pataas baba nang hindi na ako makaramda ng pagkirot ay sinimulan ko itong galawin paikot upang mamasahe, though the stranger man still guiding my foot with his soft touches. I slowly released a one long silent sigh just to calm my fast and loud heartbeat because of the feelings I couldn't name. I'm scared that he could hear the loud beat of my heart. Gosh! Why I couldn't stop my own feelings!? "H-uh, I didn't feel anything hurt now..." mahinahong kong saad. "Huh, m-aybe I can go now. Ayos naman na a-ko." dagdag ko pa, iwas na iwas makipagtitigan sa mata niya. "You sure?" he asked while I feel him staring at me. "If you want I can lift you again." he offered. Nakaya kong pigilan ang pamimilog ng aking mata sa sinabi niya ngunit ang muling pagbilis at paglakas ng kalabog ng aking dibdib ay hindi na napigilan pa! "H-uh... I'm okay, I'm okay. I-I can manage." "Why?" tanong niya. "Maayos iyon upang hindi mabigla ang paa mo." aniya at bumaling sa aking paa. Pilit akong bumaling sa kaniyang mata kahit naiilang. "B-ut I'm fine naman na... my foot was already fine. And I don't want someone caught us while you carrying me." binulong ko ang panghuling salita. "Why? Someone will get jealous or mad?" he then asked really curious. "Your boyfriend, perhaps?" Boyfriend! Did I have one? "K-aya ko naman kasi. Hindi na kailangan ng buhat." paliwanag ko at kabadong sinuot ang aking sandal, he helped me to wear the other one. Nang masuot na ay agad akong tumayo. He quickly stand up to, agad na umaktong aalalayan ako ngunit pinigilan ko siya gamit ang pagtaas ng aking kamay. "I can manage." I couldn't manage him holding me for a long time because my heartbeat getting more louder and faster that I couldn't hold on everytime his hand or any part of his body touch mine. I want to stop him because I'm afraid that this feeling will continue. Pinipigilan ko ang sariling huwag itong bigyan ng malalim na kahulugan dahil alam kong para sa kaniya ay wala lamang ito, ayos lamang... ngunit hindi ko maintindihan ang sarili. I don't even know him! He's a stranger! I noticed that he's older than me base on his every moves. Maybe... maybe he have someone in his life? I recognized it on his posture, though I couldn't travel my eyes to him but some part of his body was really good looking like his broad shoulder then how about more the whole part of him!? Ohh, gosh! Stop that, K! He's stranger! Dahan-dahan ang aking lakad upang hindi mabigla ang aking paa dahil may kirot pa akong nararamdaman doon sa tuwing nadidiinan ang paa. The stranger man chosen to stay on my back, following me. Everytime I take one step I stop just to feel him if he's still on my back. I don't know what I'm doing but I keep doing it! Katahimikan ang bumabalot sa aming dalawa habang patuloy sa paglalakad. Nakakalahati pa lamang ang daan nang huminto muli ako. Kunwari'y lilingunin ang maliwanag na araw sa aking likuran ngunit gusto ko lamang siyang balingan ng tingin. He's too silent on my back that why I'm not sure if he's still there. "Continue. I'm still here." he said with his deep voice. Napakagat ako sa labi at napatingin ng deretso sa daanan. Binilisan ko na lamang ang paglalakad ngunit maingat parin, may munting pawis na ang namumuo sa aking noo dahil sa tama ng mainit na sinag ng araw. I'm a bit tired too. I'm catching my breath a little when we reach the glass door of our restaurant. I quickly get my handkerchief inside my bag to wipe away my sweat. Hinarap ko ang lalaking nasa aking likuran habang nagpupunas ng pawis sa aking noo, naabutan ko siyang nakataas ang kilay habang pinapanood akong magpunas ng pawis. Bahagyan naman akong nakatingala sa kaniya because he's really taller than me. Napatitig ako sa kaniya upang masuri ang kaniyang mukha. He look familiar to me but I couldn't remember when I first saw him. I then tilted my head to examine him more. He's wearing a black suit seems he need to attend in an important meeting. Anyway, I noticed that his suit was too fit with him kaya hubog na hubog ang kaniyang magandang pangangatawan. Napaangat ako ng tingin sa kaniyang mukha, nanliit ang mata nang may nakitang mumunting pawis din sa kaniyang noo. When my gaze went down to his eyes, our eyes quickly meet. He's eyes was also watching me! I quickly bowed my head as I felt my heart flick once. "H-uh... you're sweating... too." nakayuko kong saad. "How was your foot?" tanong niya, binalewala ang sinabi ko. Nag-angat ako ng tingin ngunit umiwas mapatingin sa kaniyang mata. "Huh, it's fine na." "So, can I see?" "H-uh, huwag na. It's fine." mabilis kong tanggi. Why he still need to see? He already took care of it even if isn't his responsibility. Ako pa nga ang may kasalanan sa kaniya, eh! Sinipa ko ang kaniyang sasakyan, kahit wala naman itong ginagawang masama. I didn't say sorry yet at the same time I didn't say thank you to him for treating my foot. Naiilang akong tumingin sa kaniyang mata. Gosh, this is it again. My heart beating so fast everytime our eyes meet. What was in his eyes that it could make me feel some feelings that I haven't felt before. "Huh, sorry..." panimula ko, hiyang-hiya. "I'm sorry dahil sinipa ko ang sasakyan mo. I'm sorry... I didn't meant to kicked your car... if there's a damages I could pay to fix it—" I'm not yet finished with my words when he cut me off. "It's fine. I'm not worried about my car I'm worried about your foot." "I-Its fine naman na... and huh... thanks for treating my foot, hindi na siya masakit." masigla kong saad, bahagyang nakatingala sa kaniya. He nodded slowly while looking at me intently. "I'm glad to hear that." Napatango rin ako at hindi na napigilan ang pag-ukit ng ngiti sa labi. Though, he's just busy looking at me while I'm smiling. I then felt my heart beat with pleasure that I didn't expect. I remember that lately I'm sad because I heard mom and dad fights. I don't want to see or even hear them fighting but I couldn't stop them that's why I wanted to escape in that scenario... and now I'm here in front of this man smiling genuinely. "You're still sweating." he said while looking on my forehead. "You too." ako sabay turo sa kaniyang noo kung saan may mumunting pawis. He raised his brow and smiled at me a very little. "Can... can I borrow your handkerchief?" he asked. "Why?" I scowled. "You don't have one?" "Sadly, yes." he said softly. "Hmmm... you're rich but you doesn't have a handkerchief?" I said as I survey him from head to toes while pouting. "Then... tell me, why would I let you borrow my handkerchief?" sabay angat ko sa aking puting panyo na magnakaburda pang first letter ng aking name habang nakanguso. It's... C.Z Cikairra Zame. Hindi siya nakasagot, pinapanood niya lamang akong nakanguso sa kaniyang harapan habang winawagaygay ang puti kong panyo. I smiled at him, waiting for his answer. He sighed and just shrugged. "I don't know." "Even you're stranger to me I will let you borrow my handkerchief. You're sweating eh, and it's because of me." taas ang kilay kong saad sabay lahad ng aking panyo sa kaniya. Hindi niya na pinansin ang sinabi ko, sahalip ay tinitigan na lamang ng ilang minuto ang puti kong panyong nakalahad sa kaniya bago ito kinuha ng marahan mula sa aking kamay. His hand was huge that's why when he get on my hand my handkerchief I felt his hand accidentally caress mine. I froze for a second because of his touch. Ang akala ko'y ipupunas niya sa kaniyang sarili ang hiniram niyang panyo sa akin... ngunit nagulat ako nang humakbang siya ng isang beses palapit pa sa akin bago unti-unti idinampi sa aking noo ang panyo kong hiniram niya. I stepped once backward because of shocked but he keep wiping my forehead. What he think he was doing? "H-ey... wha... what..." I stepped backward a little more. "W-hat are you d-oing?" kabado kong tanong. Nilamon lamang ng isang malaki niyang hakbang ang pagitan namin at tahimik na nagpatuloy sa pagpunas sa aking noo. He's stranger, I should get mad at him doing this things because I don't want to get involve when this man already into someone. I should make him stop but I couldn't... seems I'm fine that he's doing it to me! You punk, Kairra! You should stop him! "I-I'm fine now. I-I can do it myself." ako at nanginginig ang kamay na kinuha sa kaniya ang aking puting panyo. Habol ko ang aking hininga na tila ba tumakbo ako ng milya milya kahit hindi naman. My hand trembling as I begin to wipe some sweat over my forehead. Hindi ako makatingin sa lalaking nasa aking harapan dahil sa mabilis at malakas na t***k ng aking puso na tingin ko ay naririnig niya. "On you neck also... and down to your neck." he said casually. Nanlalaki ang mata nang bumaling sa kaniya. I caught him looking at my neck and... and on my chest! What the...! Napayuko ako sa aking dibdib. Mabilis parin ang pagbaba at taas ng aking dibdib sa kaba. I'm still catching my breath because of nervous while he's still watching my neck down to my chest. What a pervert! Mabilis akong tumalikod sa kaniya, napahawak sa aking dibdib. Why he looking at me on that way!? Today, I'm wearing a simple peach off shoulder dress above my knees with my flat strap sandals. What a pervert! He's looking at my chest! "Pervert." I whispered while keep wiping my sweat. "I'm sorry." sa aking likuran ay saad ng lalaking stranghero. "I didn't meant it, I just saw you sweating. I'm sorry if I make you uncomfortable." he then said sincerely. Napabugtong-hininga ako sa sinabi niya. Nang matapos mapunasan ang pawis ay dahan-dahan ko siyang hinarap ng nakayuko, nahihiya sa aking nasabi kanina. I swallowed before I speak. "H-uh... it's fine... you can use my handkerchief now." I said guiltily habang inilahad sa kaniya ang aking panyo, nakayuko parin. I couldn't look at him because of the shame I was feeling but he get the handkerchief on my hand quietly before he sighed. Kagat-labi, unti-unti akong nag-angat ng tingin sa kaniya at naabutan siyang seryoso akong pinapanood. Mabilis muli akong napayuko nang magtama ang aming mata, ngunit ang tingin ko ay naagaw sa panyong hawak niya at mabilis na ipinasok sa kaniyang bulsa. I scowled. Did he already wipe his sweat? If he, why did he put inside his pocket my handkerchief? He should give it back to me, right. Kunot-noo akong nag-angat ng tingin. "H-uh... my handkerchief—" hindi ko na natapos ang sinasabi nang pinagtaas niya ako ng kilay. "Shall we go." he then said. "H-uh... where?" kabado kong tanong, nakatingin sa kaniya ngunit iwas sa mga mata niya. Sa peripheral vision ko ay nakita kong itinuro niya ang glass door papasok sa aming restaurant. What does he mean? We will go inside? "H-indi ka pa ba aalis? M-aybe... you should go kung saan ka pupunta." saad ko. "Saan naman ako pupunta?" tanong niya. Napalunok ako nang may naiisip kung saan ba siya pupunta ngayon. "Hmmm, well, you dressed up very formal... maybe, you're going to see your girlfriend and you two will having a... date?" nahihiya kong saad, hindi parin makatingin sa kaniya. "Hmmm really?" aniya, may panunuya sa boses. "I always dressed up like this everytime I attend some meetings." "If you say so..." taging nasabi ko. "Then... what are you going to do inside?" "Isn't it a restaurant?" he asked sarcastically. "I will eat my lunch here... unless ayaw mong kumain ako dito?" Natikom ko ang aking bibig. "Okay." tanging nasabi ko na lamang. "So? Can I eat in your restaurant?" "O-f course..." nagawa ko siyang bigyan ng tingin. Ilang segundo niya akong tinitigan bago nilahad ang daanan patungo sa glassdoor. Tumaas ang aking kilay ngunit naglakad na lamang patungo doon dahil iyon ang pinahiwatig niya, ang paunahin akong maglakad. I walked carefully because I could still feel some pain on my foot, feeling confident in front of him while he's on my back. Ngunit kahit nasa likuran ko siya ay nakuha niya pang-itulak ang glassdoor upang hindi ko na ito itulak pa. Hmmm, gentleman? I guess so. While walking, I'm thinking how should I pay this stranger man for helping me handling my foot. Though, I'm the one who done a bad things to him but he still help me that's why I should thank him at the same time I should say sorry to him. Napatigil ako sa paglalakad nang may naisip na, slowly I turned to him. "Huh, I will get a VIP table for you but don't worry I'm the one who will pay for it... it's my way to say thank you at the same time sorry for kicking your car." He didn't answer me. I just saw how his brow rase. "So... can you forgive me sa pagsipa ng iyong sasakyan?" awkward ko siyang nginitian. "If there's a damages I will pay it." mas nilawakan ko pa ang ngiti sa aking labi. Slowly, he nodded while his eyes still watching me softly. "Let's go upstairs na?" nakangiti kong saad sa kaniya. "You can manage to walk on stairs?" he asked as he throw a glance on my foot. "I can stay here downstairs." "Of course I still can!" I laughed. "At isa pa, mas maganda sa itaas." Hindi ko na inantay pa ang sasabihin niya at naglakad na lamang patungo sa hagdanan. Hindi naman na masyadong masakit ang aking paa, sa tuwing nadidiinan saka lamang kumikirot. I can still handle it.
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD