CHAPTER 1

3527 Words
Chapter 1 "Sorry for what happened, Ma'am." hingi ko ng tawad nang makalapit na sa aming costumer. Kahit hindi pa alam ang nagyari ay ako na ang nagpakumbaba para humingi ng tawad. I don't know what exactly happened but I need to calm this girl. She's bothering my others costumer. "Sorry?" she laughed so loud dahilan para ang ibang costumer ay mapalingon sa amin. "Ma'am, please we can talk about this, you don't need to shout–" "Don't decide what I need to do." she shouted just to cut me off. Napapikit ako sa kanyang sigaw, sinusubukang intindihin ang kalagayan niya. Gosh, this girl doesn't have a shame. She's making a useless commotion. Gumagawa s'ya ng sarili niyang ikakapahiya! "Ma'am, can you please calm down first." nauubos ang pasensya kong saad. "Just call the owner of this restaurant!'" utos niya pa. Ang nakayukong server ay napaangat ng tingin sa akin. She is ashamed because of what's happening right now. I gave her an assuring smile to say that this is not her fault. I gave all my attention to the woman who began the commotion. I gave her a one rolled eyes. She's comfortable sitting on my chair, while sipping on the glass that mine also with a sweet juice that prepared for her. Fudge this woman! Was she out on her mind? Relax na relax lang siya na para bang wala lamang ang ginagawa niyang gulo. Seriously, nang-iinis ba siya? "What move." utos niyang muli, pinanlakihan niya pa ako ng mata at ganon din ang server na nasa aking gilid. "What do you want, Ma'am?" seryoso kong hamon sa kaniya, but still my word are polite. She lifted up her eyes to meet mine. "I want you to call the owner of this restaurant. I said right, are you deaf?" tanong niya ng mapang-insulto. "What if I don't follow what you want?" mapaglaro kong tugon, napatayo ng matuwid. You wanna play? I give you a game. Mabilis siyang napatayo dahil sa inis. So mainisin pala siya? I can no longer wait to see her reaction with my next action. "Who do you think you are?" she pointed me out angry using her index finger. Sino daw ako? Really woman? She started traveling her eyes on me, from my head to my foot. I stand properly. I'm wearing a simple peach sleeveless one-shoulder dress partnered with my color peach sandal that fix on my posture for this day. Ang aking dress ay hindi man lang tumama sa aking tuhod habang nakapaibabaw sa aking damit ang itim kong apron, at sa ulo ay maayos naman ang pagkakalagay ng aking hairnet. There's no problem with my outfit right now but I'm still not prepared for this. I was just busy cooking in the kitchen when my server called me for this nonsense thing? Yeah, I'm pretty sure that this is nonsense. This girl is just papansin! "So you're cook here?" sarkastikto niyang tanong. "Yes, what's wrong with it?" hamon ko. Pinasadahan ko din siya ng tingin, gaya ng kaniyang ginawa sa akin. She's wearing a blue and white striped three-fourth dress that too tight to her partnered with her blue high heels sandal. She's older than me, siguro'y mga apat o limang taon pero mas lamang ang aking taas sa kaniya. Tila nainsulto siya sa paraan ng pagtingin ko sa kaniya dahilan para mas lalong magbaga ang kanyang galit. I could see her angry through her eyes. "Get out of my sight just call your boss!" malakas siyang sigaw kasabay non ay ang pagkalampag ng isa niyang kamay sa lamesang kaniyang okupado. Fudge, what she think she was doing? The fudge woman, don't make any mess here! Is she insane? Really? "Don't make a commotion inside this restaurant. Respect other customers." mariin kong wika sa kaniya. Nag-iingat dahil baka mas lalong maabala ang mga taong kumakain. "I don't f*****g care!" walang respeto niyang sigaw. Inalis ko ang tingin sa banda niya upang makita kung ayos lamang ba ang mga costumers namin. Nakita ko ang halos lahat na nakatingin na sa banda namin, natigil na sa pagkain dahil sa pagigingkuryoso sa nangyayari. Gosh! This isn't good! "Nasaan na?" hindi pa tapos pasadahan ng tingin ang ibang costumer nang sumigaw muli ang baliw na babaeng ito. "Stop shouting—" She didn't let me finished my words. "You stop!" mariin niyang saad at tinawag ang isang server na babae sa kabilang mesa na nag-aayos. "Hoy ikaw. Call your boss." walang kaingat-ingat sa bawat salita niya. "Ma'am—?" alinlangan tugon ng babae sa kabilang mesa, napaturo pa ito sa kaniyang sarili pagkatapos ay binalingan ako nito ng tingin. "Yes, you! You're server here right? Call now your boss, make it fast!" dahil sa sigaw niyang iyon ay napatakbo ang babaeng server para umakyat sa ikalawang palapag ng restaurant. This woman is really trying my patience, huh! Kung hindi lamang talaga maraming costumers sa araw na ito ay kanina ko pa siya nakaladkad palabas. I don't want to ruin the image of my restaurant! Isang pasada muli ng tingin ang ginawa sa mga costumers. Nakuha lamang ang aking atensyo ng lalaking kapapasok lamang. He's standing near the glass door looking at me intently, seemed he caught me look at him but even he caught me I couldn't get myself to take away my eyes to him, instead I quickly felt the sudden fast beat of my heart. I smiled to him to give respect at the same time to stop the awkwardness I felt, anyway he's one of our costumer. Napatitig ako sa estrangherong lalaki habang pinapakiramdaman ang bawat pagtibok ng aking puso. Maybe, he's stranger to me but why every beat of my heart saying that he's not stranger to me? I never felt this sort of feelings. My heart beating with happiness, I don't know why my heart could still beat with happiness in this kind of situation... but maybe this unknown heartbeat was just nothing. Maybe... I don't know! Naputol ang pagkakatitig ko sa lalaki nang makitang nakababa na ang server na inutusan, pero ngayon ay kasama niya na ang manager, si Sheeme. "What it is, Ma'am?" the manager politely asked. "Your the owner of this restaurant?" the crazy girl asked too. "No, Ma'am." Sheeme shook her head. "Is there any problem here?" kumunot ang noo ng manager. My manager looked at me with a worried look. Tila nagtatanong kung ayos lamang ba ako. Of course! "Any problem, Ma'am?" baling niya muli sa kaharap na babae. "You!" hindi pinansin ng babaeng nagi-iskandalo ang manager. "Sabi ko tawagin mo ang may-ari at hindi ang manager. Are you stupid?" sigaw niya sa babaeng tumawag sa manager. "M-ma'am, I'm s-sorry po." mangiyak-ngiyak na saad ng isang serbidora. I came near her and touched her shoulder to comfort her. "Will you watch your words!?" ubos na pasensya kong saad sa baliw na babae. Nanatili akong nakatayo sa kaniyang harapan, tinitimbang siya gamit ang aking mga mata habang sinusumpa ko siya gamit ang aking utak. This woman makes my blood high! Tumingin ako sa babaeng serbidora, if I'm not mistaken she's new here, almost one week? That's why she's too scared. "Let's talk about it in a private place ma'am." si manager Sheeme, nakikiusap. "No I don't want." pagmamatigas ng babae. Binigyan ko ng masamang tingin ang babae. "If you have a problem just please cooperate, Ma'am." mahinahon kong saad. "Yes, I have problem with your dishes and services!" see shouted firmly. "Yes, yes, I know, Ma'am." mabilisang tugon ni Sheeme ngunit halata ang iritasyon sa boses. "Can you follow me, Ma'am. So we can talk about this ng masinsinan po." "I said, I don't want. Call the owner of this restaurant. I'm sure you all will be fired today." she then smirked. I rolled my eyes. As if true naman? "Lalo kana." turo niya sa babaeng nagtawag sa manager kanina. "Goodbye to your slip services." "How sure you are?" I asked calmly, couldn't take it anymore. She smiled at me widely. "Huwag kang maingit ikaw din." turo niya sa akin. Pinigilan ko namang hindi umangat ang gilid ng aking labi. "How percent sure you are? Ten? Nine? One? Or zero?" I counted. "Let me handle this." humarap sa akin si manager Sheeme, nagsusumamo. Nginitian ko ito at inilingan to say that it's fine. I can handle it. Kahit ilang linggong pa lamang akong nandito I can handle it. "Hanggang ngayon wala paring tumatawag!?" sigaw muli ng baliw na aming costumer. "Move and call your boss!" Isang malakas na paghampas muli ang ginawa niya sa aking lamesang kahoy dahilan para gumawa muli ng ingay. "Who are you to command my server?" hindi ko na napigilan ang pagtaas ng aking boses. The fudge, she have no respect at all! "Bakit sino ka din ba?" balik niyang tanong na hindi ko pinansin. "Who are you to strike my wooden table?" dagdag kong tanong. Hindi pinansin ang balik niyang mga tanong sa akin. Napatingin siya sa lamesang kaniyang kinalampag. Bahangyan nakaawang ang kaniyang labi. I didn't gave her any chances to speak. "Who do you think you are to cuss my server?" pigil na galit ko tanong. Shocked quickly spread on her face. I watched very carefully the quick change of reaction on his face. Her forehead quickly frowned. Look what you did! "Who are you to make a commotion inside my restaurant without a valid reason?" mariin kong tanong, pilit na pinapakalma ang boses. Napalitan ng pagtataka ang kaniyang expression. I like that face. Tryna thinking where my words came from. "If you have a problem, just tell and don't start any nonsense commotion. Pinapahiya mo ang sarili mo." singhal ko. Tila na estatwa na siya sa kaniyang kinatatayuan. Siguro'y napagtagpi-tagpi na ang nagyayari ngayon at kung sino ako. I don't think so? "Look at yourself" I pointed her foot upward to her head. I'm very sure that she's annoyed because of the way I looked at her. Nakita ko iyon sa galit niyang ekspresyon, tila sinusubukang lamang na hindi ipakita ang galit at pagkakairita sa akin. "We're not tolerating that kind of manners, no respect at all. We don't need you here!" I smirked dahilan upang mas lalo pa siyang mainis sa akin. "Who do you think you are to say that?" akma siyang lalapit sa akin pero mabilis na humarang si Sheeme, my manager. Gosh! Akala ko ba ay nakuha niya na? How slow she is!? "Tina, call the guard!" hindi ko pinansin ang inutos ng aking manager sa isang server na nagtawag sa kaniyan kanina. Pinukol ko ang aking buong atensyon sa babaeng nakakainis na ito. Ayaw timigil, eh! "Bakit naiinsulton ka ba?" I raised my left eyebrow. "I'm just saying about your trash attitude." "Swear mapapalayas ka ngayon." asik niya pa kahit alam kong may napagtanto na siya kung sino ako. Humalakhak ako. "I pity you, Ma'am 'cause I'm not." "Who are you?" desperada niya nang tanong. "Ohh, I thought you wanna play more? You don't know me? It's okay we're just the same." I smile sweetly. "But you know what, I don't want to know you anymore. That kind of manners? No the hell way." I sighed. Akma nya ulit akong susugurin pero gaya kanina ay mabilis siyang naharangan ng aking manager. "Let's talk about this, Ma'am." mahinahong pakiusap ni Sheeme. "Talk about this? Iniinsulto ako ng babaeng 'yan, magagawan mo ba ng paraan?" "Mali po ang naging aksyon n'yo, Ma'am. Kung may problema po ay maaari n'yong sabihin sa akin." mahinahon paring tugon ng aking manager. "Marami akong problem sa services n'yo!" agap niya. I rolled my eyes. "So let's go in the private place to talk about it." patuloy na pakiusap ni Sheeme. Haystt, we're having a hard time because of this woman! "Mali mali ang pag-seserve niyo dito." saad ng baliw na babae, hindi niya pinansin ang pakiusap ng aking manager. Gosh! Nababaliw na ngang talaga siya. Fudge, I don't know how to handle her anymore. Sheeme sighed, tryna calming herself. "Matutugunan ko po iyan—?" "And your cook." tinuro nya muli ako, napataas na lamang ang gilid ng aking labi. "Masyadong mapagmataas—" Sheeme cut her off quickly. "Stop that, Ma'am." seryoso niyang saad. "Bakit?" Inis niyang tanong. "Hindi naman masarap ang luto. Kala mo kung sino." dugtong pa niya. "I'm begging you, Ma'am. Stop that." pagbabanta ni Sheeme. The insane woman turned to me. "Nainsulto ba siya. Sino ba siya sa akala niya." lakas loob niyang saad sa akin. Gosh! Nakakasawa ang pag-uugali niya. Why hindi niya pinapagana ang kaniyang utak? "She's the one you looking for." hindi na napigilan pa ni Sheeme. "What do you mean?" ang baliw na babae. I rolled my eyes. Really? "She's the owner of this restaurant." inis na tugon ni Sheeme. "I'm sorry." baling niya sakin at hingi ng tawad I smiled at her. "It's okay." saad ko bago bumaling sa aming costumer na nanggugulo. "Now what's your problem, Ma'am?" I asked seriously. "Are you fooling me, para hindi kayo masisante." pilit siyang tumawa. "Bakit naman namin gagawin iyon, Ma'am?" si Sheeme ulit. She can't accept that I'm the owner of this restaurant. Hindi niya ba talaga nakukuha ang punto ko kanina. The fudge! "No way." bulong niya, hindi talaga matanggap. "Why? You can't accept? I already told you lately. I thought you get it." iling ko at tumayo muna ng matuwid para makalapit sa kaniya bago nagpakilala. "By the way, I'm Cikairra Zame de Versa the owner of this restaurant. Now, may I know what's your concern, Ma'am? I hope it's important?" I asked politely with my sweet voice. She was stunned. She fix herself at taas noo paring hinarap ako. Fudge, I know all the attention is on us now but I still need to send this woman out in my restaurant. Ngumiti siya. "I just want to say that your quality of servicing here was so bad and poor." mariin niyang saad at bumaling sa mga taong nakikinig. I heard from my costumers murmured. I can't heard them clearly dahil sa aming distansya at dahil mahina lamang ito. Sapat para hindi ko marinig. Napatuwid ako ng mabuti sa pagkakatayo kahit pa kinakabahan at curious sa kanilang bulungan. Fudge, what now!? "Maybe, iyan ang tinuro mo sa mga tauhan mo. Am I right?" she then added. I smirked. "First of all, I want to say that I'm asking if what's your problem, it's about your foods? Drinks? Or?" "I said your services!" malakas niyang sigaw. Sa kabilang gilid ay may narinig akong nabasag na baso, siguro'y dahil din sa gulat. What the hell? What the really hell! Fudge! Look what she have done! Napabaling ako doon kita ko ang isang pamilya na natataranta na. Saktong naman ang pagdating ng mga bodyguard. Akma nilang hahawakan ang babae para malayo na, pero natigil lamang ng sinenyasan ko na huwag. I can handle this insane girl! Sinenyasan ko si Sheeme na asikasuhin ang banda kung saan may nabasag na baso. I could read on her face that she doesn't want to leave me here. "But..." angal niya. Nagdadalawang isip man pero tumuloy pa rin sa gusto kong mangyari. Bumaling muli ako sa aking kaharap. "What kind of services?" "All." agap niya. "Ang pagbibigyan ng order ay mali mali. Ang pagkain ay hindi masarap at ang mukhang may kakaibang lasa na hindi mawari and your server are all stupid!" "Nasisiguro ko po na ang mga pagkain dito ay may Ibat-ibang lasa talaga." I said sarcastically. "Why? Because it's you to choose if what taste and flavor you want. And my server isn't stupid." I said firmly. Kita ko ang mabilis iritasyon na kumalat kaniyang mukha dulot ng aking sinabi. Tskk. "And you don't have any right to cuss my server, who do you think are you?" mahina ngunit halata ang galit sa boses ko. "Paano mo maipapaliwanag ang maling trabaho ng mga server mo?" tanong niya binalewala wala ang sinasabi ko. I looked at her seriously. "Maybe they made a mistake but I'm sure it will be fix quickly kung hindi ganyan ang inasta mo. Hindi ba't nakikiusap sila na pag-usapan ito ng masinsinan, para maayos na." I explained tryna make her understand what my point. "Wala akong pake alam. I'll never eat here again!" bastos niyang saad, ayaw pansinin ang pinapaliwanag ko. "Don't worry we don't accept that kind of costumers, like you. No manners at all." pinagdiinan ko ang huling salita na may kasama pang pag-iling, disappointed. Sino ba siya sa akala niya? "Sila na nga ang may kasalanan, sila pa ang matatapang. They don't know how to accept they mistakes." she murmured. I sighed, make my patients long for this costumer. "We know how to accept our mistakes." agap ko. "At hindi po kami matapang. We're trying to talk you on polite way, kami ang nag-adjust sayo pero ang mga galaw at salita mo ay hindi dapat pakitunguan ng maayos." taas noo kong sabi. "Ma'am, mabuti pa po ay umalis na kayo dito—" ang bodyguard na pinutol niya. "You don't need to shoo me. Hindi ko kayang magtagal sa ganitong restaurant." aniya, lumapit pa sa akin. "Mas hindi po namin kayo kayang makasama kahit na minuto lamang." deretsahan kong tugon sa kaniya. "Tila ba nawawalan din kami ng tamang pag-uugali kapag kaharap ka." kong saad. Her eyes widened. "What did you say?" aniya at umambang susugod sa akin. Mabilisan niyang pinulot ang isang basong may lamang malamig na tubig at akmapng itatapon sa akin. Napatili ang katabi kong server dahil sa kaniyang aksyon, agad namang lumapit ang bodyguard sa kaniya upang hawakan siya sa braso para mapigilan sa nais gawin. While I'm here still standing watching him seriously, didn't get scared on her moves. "Look." saad ko, bahagyan pa akong natawa. "You really showing that you don't have manners, huh." singhal ko. "Don't touch me." hinagis niya ang kamay ng bodyguard na humahawak sa kaniyang braso. "Hindi pa tayo tapos!" banta niya at mabilis na inayos ang sarili at dinampot ang bag. I sighed as I rolled my eyes. I'm worried to all our costumers that watching us now. I slowly travel my eyes to all costumers who traces the shocks on their faces. Gulat sa nangyayari ngayon. Naistorbo sila sa kanilang tahimik na pagkain, nababahala ako na baka hindi na sila bumalik pa sa susunod dahil sa nasaksihan. But that's their choice in the end, anyway. I continue rounding my eyes but someone caught my full attention. My eyes stopped on the man that watching me intently — then suddenly, I felt my heart throb so fast but it was anonymous feelings on me. I scowled while watching him. I don't know him but I got curious at him because in all reactions his are weird. Tulala siyang pinagmamasdan ako. Siya iyong lalaki kanina na namataan kong pumasok at hanggang ngayon ay nandoon parin malapit sa glass door. He's staring at me! Not just a simple stare but the way he stare at me it can make my heart throb so loud and fast, his looks can implies that we had met before. In my eyes he looks unfamiliar to me but my feelings saying he's not. It seems like he know me. And it seems like I know him too. I felt an unfamiliar bang in my chest! Did I know him? Have we met yet? Tila nanghina ako ng sinubukang alalahanin siya. Maybe I didn't know him... maybe... maybe? "Bayad ko kahit pangit ang pakikitungo n'yo at mali mali ang pag-sisilbi. I wish hindi ako malason sa mga pagkain n'yo!" galit na saad ng customer na nanggugulo at padarang na nilapag ang bayad sa lamesa. For a while, I forget about her because someone caught my attention and occupied my mind at the same time my feelings. "Keep the change!" I didn't even realize that the woman who make commotion had left and I was just stunned for a reason I didn't know. Tila may alaalang pilit na sumisilip sa aking isipan pero hindi ito nagtagumpay. Para akong binagsakan ng langit at lupa sa pakiramdam na hindi ko mawari. My heart beat with pain. My head ache. Pain that I don't know for whom and ache that I don't know where it comes from. Why am I feeling this way? This anonymous feeling was killing me. Fudge! "Ayos ka lang ba, Kairra?" nagmamadali tanong ni manager Sheeme. Bakas ang takot sa kaniyang kinikilos. "Y-eah." nanghihina kong saad. "Water, Tina." utos niya sa isang server na saksi sa kanina. Umupo ako sa upuan para pakalmahin ang sarili. Calm down Kairra, don't think too much. I can't explain the strange feelings in my chest. I hope this feeling was just nothing, maybe it could make me happy but at the same it make me feel some pain inside me that I don't know why and where it comes from. But one thing I know — I began to feel it when my eyes met the full of sorrow eyes of the stranger man. Why? Who is he? How can I escape in this anonymous feeling?
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD